The Drums :: ”Wij willen instant herkenning”

Het voorbije jaar verliep over rozen voor The Drums. Hun EP Summertime! werd overal warm onthaald, single "Let’s Go Surfing" bracht jong en oud in een zomerse stemming en het aankomende titelloze debuutalbum laat een band horen die de catchy popsong vlot uit de mouw schudt.

De leden van The Drums zijn dan ook geen groentjes in het vak. Gitarist Jacob Graham en frontman Jonathan Pierce maakten in het verleden deel uit van synthpopgezelschap Goat Explosion, een band die later omgevormd werd tot Elkland, waarvoor latere Drums-bassist Adam Kessler ingelijfd werd. Pierces broer Jesse maakte het plaatje compleet als drummer.

Elkland zou het echt maken. De band werd opgepikt door Columbia, kreeg een contract voor zes albums en werd na de tegenvallende verkoopcijfers van het eerste — het achteraf bekeken nogal ironisch getitelde Golden — bedankt voor bewezen diensten.

"Het heeft ons meer bewust gemaakt van hoe het er in de muziekwereld aan toe gaat", zegt Connor Hanwick, die de plaats van Kessler ingenomen heeft sinds de band omgevormd is tot The Drums. Hanwick, die er uitziet als een kruising tussen de jonge Morrissey en hoe je verwacht dat Tiga er zou uitzien zonder dat onnozele baseballpetje, stelt zich droogjes voor als "de drummer van The Drums."

"Ik ben de enige die niet samen met de rest in een band gezeten heeft voor The Drums van start gingen," vertelt Hanwick. "Maar hun negatieve ervaring uit het verleden bepaalt voor een groot deel de aanpak van The Drums."
"We willen over alles de controle in handen houden", vult gitarist Jacob Graham aan. "Uiteindelijk is het onze muziek en willen wij kunnen bepalen wat verschijnt en hoe het er uitziet wanneer het uitkomt." Daar is de band behoorlijk strikt in. Remixen vinden The Drums maar niks.
"Een remix is een vreemd concept", vindt Hanwick. "Als je toestemming geeft aan een andere artiest om een van je nummers te remixen, dan zeg je toch eigenlijk dat je wat jij gemaakt hebt niet goed genoeg vindt. Als je denkt dat je nummer af is, dan geef je het achteraf toch niet uit handen. The Smiths hebben nooit remixen laten maken."
Graham is minder categoriek, al loopt ook hij niet hoog op met de hele remixcultuur. "Ik zou het geval per geval bekijken. Stel dat een hele goede vriend van ons een remix wil maken, wie weet zeggen we dan wel dat het oké is en laten hem zijn gang gaan. Maar een of andere dj die wil scoren met een nummer van ons? Neen bedankt." En wat als zo’n dj niet vraagt of hij aan de slag mag met een song van The Drums en het gewoon doet? "Dan slepen we hem voor de rechter," klinkt het doodernstig, waarna Graham toch even lijkt te twijfelen. "Het is een beetje dubbel", geeft hij uiteindelijk toe. "Kijk naar de mix die Soulwax gemaakt heeft van "Can’t Get You Out Of My Head" van Kylie Minogue met Blue Monday. Op zich klinkt dat niet slecht en het maakt het nummer van Kylie Minogue zelfs verteerbaar. Maar mocht ik in New Order zitten, weet ik niet of ik zo blij zou zijn met het resultaat."

Voorlopig zijn remixen echter nog een onbestaand probleem voor The Drums. Eerst moet de debuutplaat aan de man gebracht worden. Vorig jaar leverde de EP Summertime! een aardige radiohit op in de vorm van "Let’s Go Surfing", een nummer zo aanstekelijk als herpes. Legt dat druk op de schouders van de band bij het maken van een opvolger?
Graham haalt de schouders op. "We kunnen alleen hopen dat we nog eens zo’n succesje binnenhalen, maar het is geen doel op zich. En als het niet gebeurt en we herinnerd zullen worden als dat groepje van "Let’s Go Surfing", dan is dat maar zo. We hebben nooit de ambitie gehad een hit te schrijven. Al willen we wel nummers maken die instant herkenbaar zijn."
En dat is een punt waar de band bijna even hardnekkig in is als in zijn afwijzen van remixen. "We luisteren zelf wel graag naar obscure toestanden, zoals de hele C86-beweging en undergroundgitaarbands uit de jaren tachtig", zegt Hanwick. "Maar het ligt niet in onze aard om zelf zulke muziek te maken. We hebben niets tegen de zogenaamd moeilijke muziek, maar met The Drums willen we voluit gaan voor popnummers, songs die de eerste keer dat je ze te horen krijgt al herkenbaar klinken. Een beetje zoals in de fifties."
Al wil dat niet zeggen dat het allemaal rozengeur en maneschijn is in de nummers van The Drums. "Er is vaak een ietwat donkere ondertoon aanwezig", stelt Graham. ""Book Of Stories" klinkt als een best vrolijke popsong, maar de tekst is dat niet. Hetzelfde bij "It Will All End In Tears", daar zit het ongeluk al in de titel." Ook "Down By The Water", het enige nummer van de EP dat hernomen wordt op de langspeler, is niet meteen wat je zou verwachten van de band achter de Californische pop van "Let’s Go Surfing". "Het is een nummer waar we binnen de groep sterk op gesteld zijn", verklaart Graham. "Het heeft iets apart, misschien omdat het tempo lager ligt dan bij de andere songs. We spelen het in ieder geval heel graag live, daarom dat we het ook op het full-album gezet hebben." Daar blijkt een vreemde redenering achter schuil te gaan die doet vermoeden dat beide muzikanten toch niet zo heel serieus te nemen vallen als ze eerst lieten uitstralen.
"Logischerwijze wordt een full-cd door meer mensen opgepikt dan een EP, dus lag het voor de hand om "Down By The Water" op beide te zetten, dan kunnen meer mensen het nummer leren kennen dan wanneer het enkel op Summertime! staat en op die manier misschien in de vergetelheid raakt. Al kan het langs de andere kant zijn dat de EP net opgepikt wordt dankzij de aanwezigheid van het nummer op beide releases. Of evengoed kan het gebeuren dat mensen de cd links gaan laten liggen ten voordele van de EP want daar staan minder songs op."
Juist. En wat als géén van beide opgepikt wordt?
"Dat zien we dan wel", zegt Hanwick na even nagedacht te hebben. "We zijn nu alle vier op een punt in ons leven gekomen waarop we kunnen zeggen: dit is wat we doen. We maken muziek. Er is niet echt een andere optie. Wordt die muziek opgepikt, des te beter, gebeurt dat niet, tja, dan zien we wel wat we doen. Maar voor ons is dit nu wat we doen, dit is geen liefhebberij meer zoals de meeste bands bij aanvang zijn."
"We bestaan en dit is wat we doen", aldus Graham. "Als we in een tweedehandswinkel rondhangen en een oude familiefoto zien uit de fifties, dan roept dat een atmosfeer bij ons op die automatisch een song veroorzaakt. Dat is wat een band zou moeten zijn."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 12 =