Op de laatste avond van Les Nuits 2010 staat een van de grote beloftes van dit jaar in een afgeladen Rotonde. Met een fijne debuut-EP onder de arm, en een langspeler in de pijplijn, zou het concert van The Drums een mooi sluitstuk voor Les Nuits kunnen zijn. Ware het niet dat de band daar anders over dacht.
Van entertainend naar irritant: dat vat het uur dat The Drums op het podium van de Rotonde staan samen. Aanvankelijk is het best grappig om te zien hoe de band op uiterst hyperkinetische wijze zijn songs ten gehore brengt, maar gaandeweg vallen meer en meer storende elementen op, tot uiteindelijk het aanfloepen van de zaallichten als een opluchting ervaren wordt.
Nochtans begint de band er met het nodige enthousiasme aan. “It Will All End In Tears” is misschien een vreemde opener, maar het enthousiasme waarmee het viertal op het podium staat, lijkt het beste beloven. Bovendien zijn er de bizarre looks. Het lijkt wel alsof de stylist van Leni Riefenstahl het viertal onder handen genomen heeft. Frontman Jonathan Pierce ziet er — opgerolde broekspijpen, blond Hitlerjugendkapsel — uit als de ultieme sul, zij het dan eentje op testosteron.
En dat is waar het al snel begint mis te lopen. Pierce stuitert over het podium met een enthousiasme dat net iets te groot is voor het concert dat hij aan het geven is. Al gauw blijkt ook dat de songs onderling inwisselbaar zijn: “I Felt Stupid” of “Submarine”, het lijkt niet uit te maken, als maar aan de checklist voldaan wordt: gitaarrifs die aan de Cure doen denken? Melodietje dat voor wie The Beach Boys niet kent als zonnig kan doorgaan? Onnozel dansje op de toppen van de tenen?
In het radiohitje “Let’s Go Surfin’”, waarvan verwacht had kunnen worden dat het een lichtpunt zou zijn in de set, vallen The Drums helemaal door de mand. Het aanstekelijke gefluit waar het nummer op drijft, blijkt zowaar op band te staan, waarmee de irritatie die ondertussen al bovenhand genomen heeft, helemaal als eindconclusie naar voor geschoven kan worden.
Even lijkt “Down By The Water” in de korte bisronde nog voor een lichtpuntje te zorgen. Het nummer laat met zijn teruggeschroefd tempo horen dat The Drums niet voor één gat te vangen zijn, maar uiteindelijk is dat niet meer dan een doekje voor het bloeden. Wat een van de revelaties van het jaar had kunnen zijn, heeft de verwachtingen tijdens zijn livedebuut alvast niet waar gemaakt. Hopelijk was dit gewoon een tegenvallend dagje voor The Drums en krijgen we op Pukkelpop wel de kwaliteiten van de band te zien. Voor Les Nuits was het alvast een jammerlijke tegenvaller op een verder uitstekende editie.
