Broken Social Scene :: Forgiveness Rock Record

Toen de nieuwe Broken Social Scene — net geen vijf jaar in the making, tellend vanaf hun vorige reguliere plaat — koud twee weken geleden onze digitale brievenbus binnen kletterde, waren we niet onmiddellijk overtuigd. Vastbesloten als we vooraf waren deze Forgiveness Rock Record nooit minder dan absoluut fantastisch te zullen vinden, waren we er niet op voorbereid na een eerste luisterronde achter te blijven met een onbestemd gevoel van ontgoocheling. Benoemen durfden we dat gevoel toen niet en dat blijkt nu de juiste zet: als slow burner is Forgiveness Rock Record immers het auditieve equivalent van een in brandvertragende verf geschilderde, vervolgens natgeregende en tot slot in een branddeken gewikkelde Cohiba-sigaar.

De tekenen die Forgiveness Rock Record — een titel die zoals bij alle eerdere BSS-platen tot afkorten noopt en hierna dus FRR zal heten — voorafgingen, waren ons dan nog ontgaan: exit David Newfeld, de geluidsarchitect van het superieure You Forgot It In People (yep, YFIIP) en de eveneens niet misselijke, titelloze opvolger; op FRR zou Broken Social Scene zich voorts terugplooien op de uit ’slechts’ zes leden bestaande kerngroep, waar BSS in full force een tot negentien Torontonians uitdeinende troupe is. In de praktijk pakken beide koerswijzigingen echter gunstig uit voor FRR: de harde kern van Kevin Drew, Brendan Canning, Justin Peroff, Andrew Whiteman, Charles Spearin — die u misschien ook zal kennen als die sympathieke besnorde van Do Make Say Think — en new kid on the scene Sam Goldberg zorgt meer dan vroeger voor focus op de muzikale verhaallijn en algehele flow Dit neemt niet weg dat FRR finaal toch ook wederom een community effort geworden is, met uitgebreide bijdragen uit zowel de BSS-periferie — Feist, leden van Stars, Do Make Say Think en Metric — als uit verder gelegen wingewesten — The Sea & Cake en Spiral Stairs. Ook de wissel van de wacht in de controlekamer blijkt een gouden greep. De heldere productie van Tortoise-opperhoofd John McIntire spat uit onze speakers en past BSS als een handschoen, al is het een ander modelletje dan vorig seizoen: een beetje poppier bemeten, iets elektronischer glanzend en met wat meer textuur afgezoomd.

iTunes rekent ons voor dat de veertien nummers intussen elk een afspeelbeurt of 30 achter hun naam hebben. Forgiveness Rock Record is dan ook twee weken lang onze meest dierbare muzikale metgezel geweest. De vierde BSS-plaat is in die tijd sterk gegroeid, van een vertwijfeld "mja…" tot een duidelijk "yesss!". We hebben dan ook eerst vijf jaar tijd gehad om de eerdere Broken etc-output te idealiseren, al is en blijft You Forgot It in People een van die platen waarvan een dubbel exemplaar klaarzit in onze desert island suitcase. Maar met name opvolger Broken Social Scene had heus wel een aantal mindere momenten, als we voorbij onverbiddelijke knallers als ’7/4 (Shoreline), "It’s All Gonna Break" en "Ibi Dreams Of Pavement (A Better Day)" luisterden. Verder gaat ontgoocheling bij een eerste beluistering vaak hand in hand met een al te vast beeld van wat de artiest in kwestie hoort te zijn en te — blijven — doen. Vertaald naar de casus van Broken Social Scene gaat het dan om een vaste verhouding bigger-than-life anthems – landerige jams – lieve kleine liedjes.

Op de drieënzestig minuten van deze Vergifffenisrockplaat worden al deze disciplines — die samen BSS’ unique selling proposition vormen — uitgebreid getoond. Plaats voor Fremdkörper als een elektronische toets — figuurlijk én letterlijk aanwezig — of wat meer popgevoel leken wij initieel niet te willen inruimen. Liever smeden we eerst een band met meer vertrouwde tracks als het al even geleden voor nop aan de www-gemeenschap ter beschikking gestelde "Word Sick" en het rücksichtsloze "Art House Director". Die band blijft zoveel beluisteringen verder — voorlopig krijgen we maar niet genoeg van het vraag-en-antwoord-spelletje tussen sax en trompetten in dat laatste nummer — meer dan ooit overeind, maar intussen tellen we onder onze favorieten het nummer dat zich het verst buiten de door de Scene betreden paden waagt: op "All To All" verkent Lisa Lobsinger het poppy territorium waar bevriende bands als Metric en Stars ook thuis zijn en wel eens op de dansbenen werken. Een revolutie in BSS-land luidt Forgiveness… echter allerminst in. De evolutie beperkt zich tot accent- en kleurverschuivingen en is bovenal een verruimingsoperatie — in de muziek meestal een beter idee dan in de politiek. Zo verbindt "World Sick" het gevoel en de plechtstatigheid van Godspeed You! Black Emperor met de ratio en muzikale eruditie van Tortoise en een ontontkoombare BSS-song.

We zouden nog wel even kunnen doorgaan met de lof van deze plaat te zingen, maar onder impuls van de dodende lijn beperken we ons verder tot eervolle vermeldingen voor het pulserende "Sentimental X’s", waarop Feist, Emily Haines van Metric én Amy Millan van Stars samen te horen zijn, en de machtige instrumental "Meet Me In The Basement". Ontdekt u de rest vooral zelf. Forgiveness Rock Record is niet de splinterbom die You Forgot It In People was, maar een veelbelovende wissel op de toekomst van Broken Social Scene. Wij liggen al met ons oor op de rails.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + vijf =