Een bekentenis: ik geef niets om de prehistorie van de moderne rockmuziek. Voor mij begint alles met de oerschreeuw van de Sex Pistols. Afgrijzen over het leven en de wereld waarin we geworpen worden, dàt is de essentie die ik in muziek zoek en vaak gevonden heb.
"Blues voor de 21ste eeuw", zo wordt dat soort muziek al eens omschreven, omdat het baadt in een agressieve tristesse; de sfeer van de moderne grootstad verklankt. Dat was wat Joy Division was. Wat Godspeed You! Black Emperor bracht: symfonieën voor een wereld die uit haar hengsels hangt, maar blijft draaien uit gewoonte. En dat was ook de razende, desperate furie van 65DaysOfStatic op One Time For All Time: de vaste wil om te overleven, zelfs al heb je soms geen idee hoe.
Zolang de systemen nog een beetje werken, blijven we immers doorgaan; de mens is er het type niet naar om er voortijdig het bijltje bij neer te leggen. Desnoods dansen we gewoon, omdat we nog altijd leven en omdat treuren geen zoden aan de dijk zet. Als het moet dansen we zelfs tijdens het treuren; terwijl 65DaysOfStatic alle menselijke emoties in een popsong van vijf minuten probeert te ballen en jammerlijk faalt. En we zullen de schoonheid in dat falen zien. Omdat dingen met een krasje altijd meer patina hebben dan iets in perfecte staat. Onze wereld draait zo snel dat we er dreigen af te vallen, maar dat geeft niets; voorlopig klampen we nog altijd aan.
Anderhalf jaar na het begin van de kredietcrisis, vier maand na het falen van de Kopenhagen-conferentie, op een moment dat een belachelijke kwestie als BHV het einde van dit land misschien inluidt, heeft 65DaysOfStatic het vechten opgegeven: we gaan dansen en alleen maar dansen. Waarom? Omdat zelfs wanhoop geen zin meer heeft. We gaan woest, hevig en onophoudelijk dansen, in de hoop dat het gedaver de wereld opnieuw in de juiste richting zal doen draaien. Dat we zo alle ellende wat op afstand houden.
Dat is wat je hoort als je We Were Exploding Anyway na de eerste — vrij gematigd onthaalde — luisterbeurten een paar volumeniveaus hoger draait. Dan voel je hoe de tranen in de ooghoeken zijn opgedroogd, hoe alle emotie is verdwenen, en de groep zich in een halfdronken waas vol razernij de vergetelheid van de dansvloer ingooit. "Dance Dance Dance", luidt het motto drie tracks ver, alsof we die aansporing nog nodig hadden in een nummer dat aldoor stampt, met eurotrash flirt, alvorens in de laatste spurt toch weer volledig 65DaysOfStatic te zijn.
Net als het geweldige One Time For All Time is deze vierde van 65DaysOfStatic met nadruk een plaat. Voor je ’t weet ben je aan "Come To Me", over twee derde, dat de lange laatste rechte lijn inzet waarin We Were Exploding Anyway pas echt tanden krijgt. Geweldig hoe Robert Smiths gastbijdrage hier wordt vervormd en overstemd, maar altijd essentieel blijft voor het nummer, acht minuten lang.
Er zijn momenten dat de oude verbetenheid om de hoek loert. Dan schuimbekt "Go Complex" als een dolle hond aan de ketting, heeft "Crash Tactics" herkenbare start-stopspelletjes. Maar het is opener "Mountainhead" die met zijn vijftien verschillende maatsoorten nog het meeste weg heeft van het oude werk. Afsluiter "Tiger Girl" is de antithese: eenvoudige stampende technobeat en daarboven almaar meer dat blijft doordenderen tot het laatste gaatje. Trance, maar dan na het overtrekken van een stampede.
Genoten? Draai nu de volumeknop opnieuw lager, en druk opnieuw op play. En luister. Hoor hoe 65DaysOfStatic eindelijk slaagde in wat op voorganger The Destruction Of Small Ideas jammerlijk mislukte: tegelijk een prachtig instrumentaal luisteralbum maken en een plaat die je op het juiste volume nog altijd van je sokken blaast. Hulde aan mixer Alex Newport, die de groep eindelijk het geluid bezorgde waar het naar zocht.
Aan de dansnacht die We Were Exploding Anyway is kan en mag geen einde komen, want dan komt de werkelijkheid opnieuw te dichtbij. Repeat dus, en: Dance Dance Dance.
