Nice Nice :: Extra Wow

Het gaat weer goed met Warp. Het label lijkt na enkele jaren zijn adem helemaal hervonden te hebben met vernieuwende artiesten als Battles, Flying Lotus en Hudson Mohawke. Onlangs voegde het ook nog het opmerkelijke duo Nice Nice toe aan zijn catalogus.

De bandleden van Nice Nice omschrijven zichzelf als “complete musical omnivores” en noemen hun muziek “post-everything modern music” en dat merk je dan ook. Jason Buehler en Mark Shirazi creëren op hun nieuwe plaat Extra Wow een ware psychedelische geluidsoverrompeling, waarin stuwende drums, wervelende synths en met talloze effecten beladen gitaren de hoofdrol spelen zonder zich aan een bepaald genre te hechten. De muziek van Battles is een goed referentiepunt, maar wat Nice Nice op Extra Wow laat horen, is minder berekend en veel meer straight forward dan het werk van zijn labelgenoot.

Het album valt meteen met de deur in huis en kent pas na drie nummers een echt rustpunt. De noisy uitbarstingen van opener “Set And Setting” lopen haast moeiteloos over in de extreme puls van “One Hit”, waarvoor u uw porseleinen servies beter opbergt, tenzij u van scherven houdt. Na het rommelende “On And On” wordt dan toch even wat rust ingelast en kunnen we na de destructieve eerste doortocht van Nice Nice op adem komen. Dat het duo nog niet uitgepraat is, blijkt echter uit wat nog volgt. Na het uitputtende geweld van de eerste nummers staan de resterende nummers bij wijze van toegift meer op zichzelf.

Dat is goed gezien van de twee heren, want hadden ze de hele plaat tot een niet aflatende wervelwind gemaakt, dan zou de beluistering te afmattend geweest zijn. Hoewel het album soms à l’improviste opgenomen lijkt — wat ook gedeeltelijk waar is — valt toch een grote coherentie op. Van de waanzinnige eerste kennismaking gaat de band immers over naar een bijzonder dansbaar middenstuk en eindigt met een etherisch, ambient slot. Eerst overdonderd worden, na de gewenning een stevig feestje bouwen en vervolgens in rust eindigen: een geheel dat voldoening schenkt.

Een absoluut hoogtepunt is het opzwepende “See Waves”, waarin Buehler en Shirazi de jonge snaken van Vampire Weekend het nakijken geven met een stomende lap naar afrobeat neigende indie rock. Een aanstekelijk vervormd gitaararpeggio weeft zich door de repetitieve synths en tribale percussie heen en vage chants stuwen het nummer naar ongekende hoogten. Wat ons betreft een dance floor stomper van formaat. In het psychedelische “Big Bounce” schurkt Nice Nice aan tegen de recente uitspattingen van Animal Collective, maar dan met een veel sterkere nadruk op de drums, alsof de jongens eens goed geluisterd hebben naar de vette breakbeats van DJ Shadow en consorten.

Veel melodieën of echte songs met kop en staart vallen er uiteindelijk niet te rapen op Extra Wow, maar dat is dan ook niet de focus van het album. De bedoeling lijkt veeleer om door de drukke, pulserende soundscapes een soort van trance te bewerkstelligen. Ongetwijfeld werkt zoiets live nog veel beter, wanneer de ophitsende ritmes en ondoordringbare geluidsmuren je even helemaal in een andere state of mind brengen. Helaas zijn door de focus op dit ene aspect een aantal nummers eerder inwisselbaar en treedt soms een zekere ideeënarmoede op.

Toch is Extra Wow een indrukwekkend album, dat bovendien weet op te vallen in de stroom van nieuwe releases. Niet alleen door de feloranjegele cover, maar ook door de eigenzinnige hybride muziekvorm die Nice Nice zich eigen heeft gemaakt. Wij kijken er alvast naar uit om live een stevige geluidspandoering te krijgen van dit duo.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + zeven =