Sylvester Anfang II :: Commune Cassetten lp

Silvester is de naam die Duitsers geven aan de avond en nacht waarin het oude jaar plaats ruimt voor het nieuwe. Het ogenblik waarop het Sein overgaat in en samenvalt met het Werden en voor romantische zielen alles mogelijk wordt. Het is ook het moment waarop volgens sommigen de oude bokkenpoot nog een laatste maal zijn zak met listen en verleidingen bovenhaalt.

De symboliek van de naam kan niet ontkend worden bij het beluisteren van de albums van het collectief Sylvester Anfang II, die tot op heden gekenmerkt werden door een mix van krautrock, folk, drones en eigenzinnige duistere sferen. Nadat de band –voordien Silvester Anfang– zich tot Sylvester Anfang II herdoopte en vorig jaar met het gitzwarte album (zowel qua hoes als muziek) Sylvester Anfang II naar buiten sloop, breekt nu met Commune Cassetten het ochtendgloren door.

De psychedelische, veelkleurige hoes liegt er niet om: de band laat op zijn vijfde album (cd-r’s en tapes niet meegerekend) voor het eerst voldoende licht door om niet langer van een inktzwarte duisternis te kunnen spreken. Uiteraard ligt over de songs op Commune Cassetten nog steeds een schemerdeken, maar terwijl de expressionistische schaduwen op de vorige platen nog hintten naar hellegedrochten en kwaadaardige, onstoffelijke wezens, kan nu gehoopt worden op welwillende bosgeesten en vriendelijke natuurcreaturen.

In weerwil van zijn titel slaat “Vleesderven” meteen het verlichtte pad in. De gekende drone/kraut-elementen zijn uiteraard nog steeds aanwezig, maar een glimp van hoop kan niet onderkend worden. De percussie is minder dwingend dan anders, terwijl de gitaren alsook enkele onbestemde klanken (orgels?), geïnspireerd door nieuwe goeroes, zichzelf van de aardse ketenen ontdaan hebben. Ook het naar The Velvet Underground knipogende “Salon Commune II” ontspoort tot stevig door Indisch geïnspireerde psychedelica met de nodige krautrockelementen (in het bijzonder de repetitieve bas en percussie).

In “Sloow Flanger” valt haast niet naast de (onbedoelde) verwijzing naar “Venus In Furs” te kijken, maar opnieuw laat Sylvester Anfang II het nummer uitgroeien tot een bezwerende trip die weliswaar donkerder van aard is dan de vorige nummers, maar nergens de duisternis van de vorige albums opzoekt. “Zure Regen” is het tribale broertje van “Vleesderven” dat zichzelf nog meer verliest in een repetitieve trance. Het nummer klinkt op het ridicule af eenvoudig, maar weet dankzij zijn eenvoud wel de essentie van de plaat te vatten: het licht aan het einde van de tunnel ligt binnen handbereik.

Het steviger klinkende “Damia(a)n” incorporeert rock en hardcore-elementen (de snijdende gitaren), maar kan net zo min de aard van het beestje ontkennen. Het is een intrigerende clash van werelden, waarbij het rockgeweld finaal de duimen moet leggen voor het verwrongen universum van het collectief. De illusie van Sylvester Anfang II als reguliere rockgroep wordt even tastbaar. “Salon Commune III” (voor de freaks: “Salon Commune” verscheen op een titelloze CD-R) pikt tot slot de draad van zijn titelvoorganger op en weeft er verschillende nieuwe patronen in. Het transcendente lappendeken vormt de perfecte synthese van de plaat.

Na zijn debuut Satanische Vrede volgde niet alleen de ene release kort na de andere, maar leek Silvester Anfang ook de pedalen kwijt te raken. Zowel Echte Vlaamse Geiten als Kosmies Slachtafval wisten nergens de kracht van de debuut-lp te evenaren. Sylvester Anfang II luidde vorig jaar de wedergeboorte in, al klonk de plaat vooral als een helletocht. Commune Cassetten vormt het antwoord op dat album: een eerste stap richting paradijs, het eerste licht dat de duisternis zal verjagen, de plaat die aantoont dat de evolutie die Sylvester Anfang II doormaakt, het verdient gedocumenteerd te worden.

Commune Cassetten is op 506 exemplaren uitgebracht, snel zijn is dus de boodschap.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − vier =