Tokyo Sex Destruction :: The Neighbourhood

Het zijn bange tijden voor het funkgenre, zeker nu zijn belangrijkste iconen een veredelde leeftijd bereikt hebben en langzaam maar zeker met uitsterven bedreigd zijn. King Khan biedt met The Shrines weliswaar een beetje hoop, maar het blijft gevaarlijk om op één paard te wedden. Dat maakt het echter des te unieker dat een volledig blanke groep als Tokyo Sex Destruction moedige pogingen onderneemt om het genre nieuw leven in te blazen.

Onze bewering dat Tokyo Sex Destruction het funkgenre nieuw leven probeert in te blazen, mag u redelijk letterlijk nemen. Het Spaanse combo is namelijk niet van het type dat er gewoon genoegen mee neemt om kwalitatief songmateriaal binnen een bestaand genre te maken, maar werkelijk eentje dat de ambitie koestert om grensoverschrijdend te werk te gaan. Dat is een attitude met zowel voordelen als nadelen. Het nadeel is dat het geen gemakkelijke muziek oplevert waar u per definitie meteen op kan beginnen feesten, maar waarvoor u best een beetje moeite mag doen om in de stemming te geraken. Het voordeel is dat een doodgewaand genre hiermee échte, nieuwe impulsen in de volledige betekenis van het woord krijgt, wat op termijn heuse vruchten kan afwerpen.

Dat Tokyo Sex Destruction voor The Neighbourhood al een stuk of drie platen heeft uitgebracht zonder echt door te breken, voedt onze stelling dat het geen gemakkelijke muziek is, maar maakt de groep eveneens des te geloofwaardiger, omdat het duidelijk maakt dat ze uit volhouders bestaat. “Dope And Love” is in dat opzicht een goed nummer om het plaatje mee af te trappen, want hoewel het een feestelijk en uitbundig refrein heeft, klinkt het te kil om voor een liedje van een zwarte door te gaan. Dit is meteen de reden waarom Tokyo Sex Destruction in zijn bio niet alleen melding maakt van soul, maar net zo goed van punk en garage.

Dat het combo niet overal zo kil klinkt, helpt om een beetje druk van te ketel te laten en houdt de deur op een kiertje naar het meer uitbundige funkgenre. Dat is bijvoorbeeld zo in “Stories From The Neighbourhood”, waarin Tokyo Sex Destruction met een overvloedige blazerssectie haast even feestelijk als King Khan & The Shrines klinkt, of in het langzaam opbouwende “The Sounds From Your Soul”, waarin uitgesproken vrouwenkoortjes het spektakel met een extra dosis adrenaline inspuiten.

Er is naast het funk- en het punkgenre echter nog een derde genre dat Tokyo Sex Destruction een unieke speler in het popwereldje maakt. Dat kantje komt een eerste keer naar boven in “It Was In 1969”, om daarna nog herhaaldelijk op te duiken in nummers als “Move It” en “Don’t Let My Hands Fall”. Het gaat om bossa nova, een feestelijk, maar beheerst genre dat door de groep in een unieke combinatie met het funkgenre gebruikt wordt om warme, sensuele pauzes in te lassen. Het genre heeft in principe helemaal niets te maken met funk, maar blijkt in Tokyo Sex Destructions muziek verrassend genoeg heel compatibel.

Het is vooral met dat grensverleggend aspect in het achterhoofd dat het goed mogelijk is om vrede te nemen met een plaat als The Neighbourhood. Hoewel er geen elf potentiële hits op het album staan, is Tokyo Sex Destruction wel een groep met een interessant verhaal. Al zouden wij het natuurlijk niet erg vinden om het combo in een hopelijk niet te verre toekomst nog eens in beide disciplines tegelijk te zien slagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + zeven =