jj :: jj n°3

Nog geen jaar geleden leverde het illustere jj met debuut jj n°2 een fijne popplaat af die tegelijk spannend én instapklaar was. Aangezien er aan zulke platen doorgaans een tekort bestaat, mag het niet verbazen dat het nieuws van de snelle opvolger jj n°3 ook hier op een glimlach werd onthaald.

jj n°2 dook afgelopen zomer uit het niets op. Geen press release, geen uitleg, geen informatie over de band, noppes. jj — net als The xx zonder hoofdletters — bleef een mysterie. Desondanks kreeg de plaat, met zijn opgewekte zomernummers boordevol muzikale referenties, het Pitchorklabel van ’best new music’ opgespeld. En hop: als in een conga line op een tropisch strandfeest wist jj in geen tijd een resem fans en critici achter zich te scharen.

Ondertussen tekende de band bij Secretly Canadian en kwamen we te weten dat jj een Zweeds duo is bestaande uit Joakim Benon en Elin Kastlander. Het is die laatste die de nieuwe plaat veelbelovend mag inzetten. In het opvallend sobere "My Life" klinkt Kastlander misschien nog het meest van al als een mature Junior Jazz die zich tegen een echoënde piano vleit. Al kan je "My Life" met zijn van The GAME geleende lyrics moeilijk een gewone pianoballad noemen. De gangstamoraliteit ("Dear Lord, you took so many of my people / I’m just wondering why you haven’t taken my life / what the hell am I doing right?") klinkt uit de mond van een jonge blonde Zweedse alvast lekker ironisch.

Fast forward naar een kleine 27 minuten later. jj n°3 houdt het voor bekeken en ondergetekende beseft dat er van die 27 minuten amper iets is blijven hangen. "My Life", als opener en vreemde eend in de bijt, blijft nog gemakkelijk sluimeren in het achterhoofd, net als de aan Camera Obscura ontleende intro van "And Now". Alles wat echter daarop volgt, blijft een grote waas. En toch weet één impressie zich in het geheugen te griffen: dat het plezant was.

Het is een schrale troost voor wie aan jj n°3 graag nog iets overhoudt. Niet alleen vergt het opvallend veel moeite om de plaat bewust te beluisteren, het is ook niet helemaal duidelijk of hier net als in jj n°2 een meerwaarde uit valt te halen. In plaats van de uitgekiende soundscapes van elektronica, wereldmuziek en ambient zijn het op jj n°3 vooral de kleine, en soms grote irritaties die in het oor springen: de nietszeggendheid van het tergend saaie "Golden Virginia", het flauwe rijm in "No Escapin’ This" of de irritante voetbalcommentaren in "Into The Light". Dan toch liever de vage herinnering aan een reeks plezierige songs.

jj n°3 had het prille succes van jj moeten bevestigen, maar klinkt vooral als een té snelle en ondoordachte opvolger: dankzij nummers als "Let Go", "Voi Parlate, Io Giocco" en "You Know" nog steeds fijn, maar niet langer spannend. Een aangename popplaat dus, maar een waar je niet té goed naar mag willen luisteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + vier =