Een nieuwe plaat van Jimi Hendrix, luidden de eerste berichten over Valleys Of Neptune. Een plaat met vijf nieuwe nummers is dat ondertussen geworden. En dat is al een heel wat anders. Alsof je uitgenodigd wordt voor een viergangenmaaltijd, maar een menu van McDonald’s voorgeschoteld krijgt.
Ondanks die ontnuchterende vaststelling blijft de nieuwsgierigheid naar een pseudo-nieuwe Jimi Hendrix-plaat groot, ondanks een stemmetje in het achterhoofd dat al wekenlang "oplichterij!" brult. Of dat terecht is, kan voer zijn voor een interessant debat. Valleys Of Neptune is weliswaar een uitgave die van veel meer respect voor de artiest getuigt dan de stroom aan postume platen van Hendrix die al eerder het licht zagen en waarvan de ene nog slechter klonk dan de andere, toch blijkt ook deze worp niet helemaal koosjer te zijn.
Want de vraag is, en dat zou ook voor een boeiende discussie kunnen zorgen, in hoeverre een plaat als deze effectief een Jimi Hendrix-plaat is. Voor zover bekend heeft Hendrix immers geen zeggenschap gehad in deze release, die bovendien opgebouwd is uit meerdere opnamesessies. De afwerking van de plaat gebeurde zelfs pas recent door geluidstechnicus Eddie Kramer. Met behulp van ProTools werden de songs samengesteld uit het materiaal dat voorhanden was. Een techniek die Hendrix zelf ook gebruikte, stelt Kramer. Al vertelde de man er niet bij of hij de geest van de gitarist opgeroepen heeft om te weten te komen of die zich kan vinden in het afgewerkt product dat nu in de winkel ligt.
Maar die scepsis neemt niet weg dat we branden van nieuwsgierigheid om het materiaal te horen. Tijdens de pubertijd zijn we immers door een Hendrix-fase gegaan en zo af en toe wordt alhier nog eentje opgestoken terwijl Electric Ladyland voor een kosmische soundtrack zorgt. Wat overigens ook een prima manier is om achterhoofdstemmetjes het zwijgen op te leggen.
Aan de slag dan maar. Terwijl de eerste rookwolken opkringelen, weerklinkt met "Stone Free" een vertrouwde openingstrack. Min of meer toch: net als "Fire" is dit een andere versie van een eerder uitgebracht nummer. Dan liever het echt nieuwe materiaal, zoals het titelnummer. Al blijkt dat kwalitatief niet onmiddellijk tot het beste te behoren dat Hendrix afgeleverd heeft. Meer zelfs, de song is behoorlijk middelmatig en wekt met zijn plaat-blijft-hangen-stukje zelfs kortstondig op de zenuwen.
Maar dat is nog niks vergeleken bij wat écht op de zenuwen werkt: de kleine lettertjes in de hoesnota’s. Zo werden voor "Mr Bad Luck" en "Lover Man", op het eerste gehoor twee niet onaardige vintage-Hendrix-songs die respectievelijk in 1967 en 1969 werden opgenomen, in 1987 nieuwe bas- en drumpartijen ingespeeld. Kramer mag dan in interviews volhouden dat hij en de erfgenamen van Hendrix als doel hebben het talent en de genialiteit van Jimi Hendrix te laten verder leven, het lijkt twijfelachtig dat dat kan gebeuren door aan oude opnamen te morrelen.
Die-hard-fans zullen het vast interessant vinden om te horen wat allemaal in de kluizen te vinden is, maar technisch gezien is dit eigenlijk zelfs geen Jimi Hendrix-plaat. De manier van werken van Kramer schept een gevaarlijk precedent, die hopelijk Courtney Love niet op ideeën brengt. Poets een demo van Kurt Cobain op, voorzie hem van een ritmesectie en hopla: nieuwe Nirvana-plaat! De vergelijking is misschien wat overdreven, maar dat is het uitbrengen van Valleys Of Neptune onder de naam Jimi Hendrix eveneens. Volgens de laatste berichten zou het komende decennium elk jaar minstens een nieuwe plaat van de man verschijnen. Het zal ons eerlijk gezegd worst wezen. Hendrix heeft bij leven enkele platen gemaakt die de perfectie benaderen en eigenlijk volstaat dat. Wat op de plank is blijven liggen, ligt daar doorgaans voor een reden. En als dat toch uitgebracht moet worden, doe het dan eerlijk: als je de genialiteit van Hendrix wil eren, dan zal die genialiteit ook op onbewerkte opnames terug te vinden zijn. Waarom die niet allemaal tegelijk in één box uitbrengen? Als die box er een beetje fraai uitziet, zal hij ook verkopen.
