Pirate Love :: Black Vodoun Space Blues

Wij worden in het rock-’n-rollwereldje met veel clichés het hoofd ingegooid, maar als er één cliché is waar wij tot nog toe veel te lang op hebben moeten wachten, dan is het wel de terugkeer van een door merg en been snijdend stemgeluid als dat van Brian Johnson van hellerockgroep AC/DC. Niet langer echter, want wanneer Pirate Loves frontman David Al Dajani het keelgat eens goed open zet, waant een mens zich tegelijkertijd in de hemel en in de hel.

Dat Pirate Love bij het geloofwaardige Zwitserse garagelabel Voodoo Rhythm debuteert, moet nochtans betekenen dat de groep meer in huis heeft dan alleen maar een goede zanger. Het trage openingsnummer "The Lonely Streets" bevestigt dat en komt de beloftes van plaattitel Black Vodoun Space Blues meteen tegemoet: met hypnotiserende backing vocals en duizelingwekkende solo’s past Pirate Love namelijk niet alleen in het hoekje van luide rock-’n-rollcombo’s, maar evengoed in het straatje van muzikaal hoogstaande spacerockgroepen als The Mars Volta en The Brian Jonestown Massacre.

Het antwoord op de relevantievraag is bijgevolg vlug beantwoord: Pirate Love maakt muziek met wortels in een reeds bestaand edel genre en biedt bovendien met Al Dajani’s stem toch nog net dat ietsje meer. Al blijft Pirate Loves meerwaarde niet tot vlijmscherpe vocalen beperkt, want in nummers als "The Lonely Streets" en "Shake It!" flirt de groep eveneens met hair metal. Het logische gevolg is dat u niet alleen kan opgaan in psychedelica en eindeloze solo’s, maar net zo goed kan beginnen headbangen of luchtgitaar spelen.

Dat Pirate Love de rock-’n-rollgeschiedenis goed kent en er kaas van heeft gegeten om links en rechts het pittigste uit dat aanbod in zijn muziek te verwerken, is bijgevolg vlug duidelijk. Dat de combo hiervoor uit een wel erg brede waaier van invloeden kracht put, maakt de band echter uniek. Dat is nog het duidelijkst in een nummer als "Death Trip" dat enerzijds heel psychedelisch klinkt, maar anderzijds met zijn klagende en zagerige, doch erg intense vocals en trage grungy melodie, eigenlijk net zo goed een brouwsel van Nirvana of Kurt Cobain had kunnen zijn.

Met een dergelijke veelvoud aan invloeden zou je verwachten dat Pirate Love het moeilijk krijgt om een eigen geluid uit te stralen, maar dat is paradoxaal genoeg niet het geval. Daarvoor vindt de combo te veel houvast in Al Dajani’s tegelijkertijd multifunctionele en toch heel herkenbare stem. Bovendien helpt het dat werkelijk ieder nummer op zijn eigen manier wel een donkere twist bevat. "Ain’t Nothing To Do (A Kiss Hello)" begint bijvoorbeeld als een ultralicht surfnummer, maar wordt naar het einde toe alsmaar dreigender en psychedelischer met meer drums en minder zang.

Toch is de muziek niet het enige dat ons laat vermoeden dat Pirate Love een mooie toekomst staat te wachten. Wie het videoclipje van "Laughing Gas" heeft gezien, is er namelijk eveneens van overtuigd dat Al Dajani en zijn trawanten echte podiumbeesten zijn. Met enerzijds knipoogjes naar bonte, transseksuele bands als Queen en New York Dolls en anderzijds vuile, vaak zelfs marginale karaktertrekjes in de richting van groepen als Black Lips en The Brian Jonestown Massacre, kan men namelijk werkelijk alles verwachten van Pirate Love. Dat Pirate Love hier probleemloos mee weg geraakt, heeft er uiteraard alles mee te maken dat de combo er met Black Vodoun Space Blues in geslaagd is om muzikaal evenveel veelzijdigheid aan de dag te leggen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 4 =