Orphaned Land :: The Never Ending Way of ORwarriOR

Century Media, 2010

Sommige artiesten dagen alle conventies en verwachtingen van de
wereld uit en nemen vrolijk een loopje met het lot. Hoeveel kans op
internationaal succes zou jij een groepje Israëlische studenten
geven die doom/death metal willen maken met een rijke infusie van
Hebreeuwse en Arabische invloeden? Opgegroeid in een verscheurd
land waar iedereen keihard gedwongen wordt om een standpunt anti
het een of ander in te nemen, beslisten ze bijna twintig jaar
geleden om de culturele grenzen te breken en muzikale tradities van
oost en west, noord en zuid te versmelten. Het leverde hen de
voorbije jaren erg veel fans op over de hele wereld, inclusief de
Arabische delen ervan.

Door de omstandigheden in hun contreien kunnen ze erg weinig
optreden in de streken die hun muziek kleuren. Ter compensatie
hiervan leveren ze steeds erg verzorgde platen af en dat mag wat
tijd en moeite kosten. Meer dan vijf jaar gingen er voorbij sinds
de wereld het verbazingwekkende ‘Mabool’ te horen kreeg, een album
dat in verschillende best of the decennium-lijstjes staat te
blinken. Voor de opvolger werd alles uit de kast gehaald qua
vintage Oosterse instrumenten, de vaste gastzangeres werd erbij
gehaald, een koor werd uitgenodigd en Steven Wilson van Porcupine
Tree werd ingehuurd als dirigent aan de knoppen. Een taak die je de
man wel kan toevertrouwen, zoals hij op een aantal Opeth-platen
aantoonde.

De cd bevat vijftien tracks verdeeld over drie delen, verbonden
door één groot concept. De ORwarriOR uit de albumtitel is een soort
strijder van het licht en het album verhaalt het eeuwige gevecht
tussen licht en donker. Ik beschik enkel over promo-mp3’s en kan
dus jammer genoeg niet zeggen hoe het concept zich vertaalt in
artwork, maar ik verwacht niet dat je teleurgesteld zal worden. De
teksten vind je vlotjes op het interweb, en de gedeelten die in het
Engels gezongen worden zijn poëtisch en zwaar, van het Hebreeuws en
Arabisch versta ik – letterlijk – geen jota.

Ondanks de geladenheid van de thematiek begint het album erg
lichtvoetig met het singeltje ‘Sapari’, een uptempo nummer met
orkestrale arrangementen en een centrale rol voor zangeres Shlomit
Levi, die het nummertje een warme Oosterse sfeer geeft. Hoewel het
een ideale introductie is voor deze plaat is het toch niet echt
typerend voor hetgeen dat volgt. De meeste nummers zijn immers wat
zwaarder, langer en afwisselender, tenzij het semi-akoestische
intermezzi zijn. Daarvan krijg je er toch een stuk of vier. Die
rustmomenten geven ademruimte aan de luisteraar en bevestigen
tegelijkertijd de sfeer door het gebruik van Arabische instrumenten
en zangtechniek.

Tweede track ‘From Broken Vessels’ is meer een blauwdruk voor wat
volgt. Het heeft een melodieuze intro gekleurd door exotische
instrumenten, daarna horen we echter doomy gitaarspel. Zanger Kobi
Farhi wisselt een diepe deathgrunt af met ietwat melodramatische
zang. Het is een beklijvend nummertje dat me wat sfeer en tonen
nogal doet denken aan mijn Finse favorietjes van Amorphis. Die
combinatie van melancholie en agressie wordt doorgezet op ‘The Path
Part 1 – Treading Through Darkness’, dat een – naar Orphaned
Land-normen – heftig einde heeft. Deel 2 van dat epos is een
meeslepend stuk met veel gesproken partijen en een melancholische
leadgitaar middenin.

Een opvallende en erg langgerekte gitaarsolo horen we in het
dramatische hoogtepunt van het album: ‘The Warrior’. Dat nummer
heeft een bijna filmisch, orkestraal arrangement dat gelardeerd
wordt met erg prekerige vocalen, maar toch is het een eerder rustig
nummer. Later, op ‘Disciples of the Sacred Oath II’, krijgen de
metalgitaren weer een groter speelveld. Op het voorlaatste nummer,
‘Codeword: Uprising’, geven ze nog een keer alles met behoorlijk
groovy kettingzaagdeathmetalriffs en een meeslepend refrein. Van
mij mochten ze dat wel wat vaker doen.

Het moet me toch van het hart dat vele van de metalbijdragen
eigenlijk vrij doorsnee zijn, alsof die met minder zorg zijn
gecomponeerd dan de rustige akoestische of dramatische gedeeltes.
Dat is toch wel jammer, want hoewel er veel beklijvende muziek op
‘The Never Ending Way of ORwarriOR’ staat, word ik nergens echt
totaal van mijn sokken geblazen. Het zou best wel eens kunnen dat
dat later alsnog gebeurt, want 78 volgepakte minuten hebben hun
bezinkingstijd echt wel nodig.

Dat is gelijk ook een tweede punt van kritiek, de lengte. Het album
is weliswaar erg afwisselend en gelukkig behoorlijk meeslepend,
maar voor mij had het desondanks een kwartier korter gemogen. Het
is bijna onmogelijk om op deze manier alle nummers volledig te
absorberen. Sommige van die nummers hadden trouwens ook wel een
beetje snoeiwerk kunnen gebruiken. ‘The Never Ending Way of
ORwarriOR’ is desondanks een sterk album, niet echt gewaagd maar
wel avontuurlijk en bij momenten verassend. Het is veeleisend voor
de luisteraar en soms moet je de drang weerstaan de skipknop te
gebruiken, maar deze muzikale reis door verschroeide landen heeft
veel te bieden voor luisteraars met een open geest.

Orphaned Land speelt op 21 augustus 2010 op het Metal Méan
Festival VI in Méan.

www.orphaned-land.com
www.myspace.com/orphanedmyspace

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 3 =