Decenniumtop 100 :: 40-31




40. Burial: Untrue (2007)

Gedreven door de prachtige en bezwerende leadsingle ´Archangel´
forceerde dit tegendraadse dubstepalbum zich een plaats in onze
harten en deze lijst. Burial houdt van slome baslijnen maar niet zo
van heupwiegen. De donkere elektronische sferen schilderen een
futuristisch stadsleven waarin bijzonder weinig zonneschijn
aanwezig is. Ideale soundtrack om op je hoofdtelefoon af te spelen
tijdens een mistroostige tram- of busrit door de voorstad. Vrolijk
wordt je er niet van maar het besef dat je niet alleen bent en dat
uit het grauwe anonieme toch iets pakkends en unieks kan groeien,
trekt je dan toch weer door de dag heen. (svh)

39. The Killers: Hot Fuss (2004)

Het Amerikaanse antwoord op de postpunk/indiegolf die de New
Yorkers van The Strokes in gang hadden gezet, maar daarna met dank
aan The Libertines en Franz Ferdinand vooral in het Verenigd
Koninkrijk schade berokkende, kwam er in de vorm van The Killers.
Vanaf hun tweede plaat zouden Brandon Flowers en co zich meer
volgens hun nationaliteit beginnen te oriënteren, maar op ‘Hot
Fuss’ klonk het viertal nog Britser dan Brits. Dat wil zeggen:
puntig, onweerstaanbaar en behoorlijk eightiesgeïnspireerd. De vier
singles van op het album (‘Somebody Told Me’, ‘Mr. Brightside’,
‘All These Things That I’ve Done’ en ‘Smile Like You Mean It’)
werden terecht toppertjes in het genre, maar ‘Hot Fuss’ heeft alles
in zich om over de hele lijn een klassieke indieplaat genoemd te
worden. (lve)

38. TV on the Radio: Return To Cookie Mountain
(2006)

Less is more; wellicht is er geen enkel cliché dat zo vaak gebruikt
en misbruikt wordt in cd-besprekingen als dit, vooral wanneer weer
eens een iets te ambitieuze band met beide voetjes op de grond moet
gezet worden. Deze New Yorkers zijn de even spreekwoordelijke
uitzonderingen op de regel en maken van hun platen het muzikale
equivalent van de hoorn des overvloeds. Op deze cd slagen ze er
meer dan ooit in die ambitie waar te maken, want deze opwindende
symbiose van doowop, jazz, indie, punk en elektronica overtuigt van
de eerste tot de laatste noot. (ld)

37. Franz Ferdinand: Franz Ferdinand (2004)

Een frisse wind woei door de muziekwereld toen Franz Ferdinand, een
stijlbewust viertal uit Glasgow, in 2004 kwam opzetten met zijn
titelloze debuutplaat. De – meestal veel zwakkere – kopieën zijn de
dag van vandaag al làng niet meer op één hand te tellen, maar van
geen van hen kijkt niemand nog zo van op als bijna zes jaar geleden
het geval was bij deze Schotten. Onder meer ‘Take Me Out’,
‘Michael’, ‘This Fire’ en ‘Matinee’ laten de band op z’n best
horen: poppy met een zekere edge, catchy maar brutaal, ongelooflijk
dansbaar en verdomd sexy. (lve)

36. Morrissey: You Are The Quarry (2004)

Zeven jaar na het ietwat tegenvallende ‘Maladjusted’ slaat de
voormalige frontman van The Smiths toe met een album dat alle
verwachtingen overtreft. Een blik op de titels laat al vermoeden
dat de oude, scherpe en gevatte Morrissey terug is. Wanneer we het
schijfje in onze cd-speler schuiven, maken ‘America Is Not the
World’, ‘Irish Blood, English Heart’ en ‘I Have Forgiven Jesus’
snel duidelijk dat Mozzer ook op muzikaal vlak weer helemaal de
oude is. Ook ‘The World Is Full of Crashing Bores’ en ‘The First of
the Gang to Die’ zijn nummers die intussen de status van klassieker
hebben verworven. (ld)

35. Grinderman: Grinderman (2007)

Nadat Nick Cave and the Bad Seeds na maandenlang zenuwslopend
schaafwerk dubbel-cd ‘Abattoir/Lyre of Orpheus’ loslaten op de
wereld, besluiten ze het voor hun volgende worp helemaal anders aan
te pakken. Onder de naam Grinderman brengen ze een rauwe,
allerminst subtiele plaat uit die de neerslag is van een paar dagen
jammen. ‘Grinderman’ doet denken aan Caves vorige band The Birthday
Party en aan The Stooges, en dat is een verademing voor de fans van
het eerste uur, die vinden dat de man de laatste tijd iets te melig
begon te klinken. (ld)

34. Kings Of Leon: Because Of The Times
(2007)

Iemand omschreef de muziek van Kings of Leon als southern rock en
sindsdien wordt de groep te pas en te onpas vergeleken met grote
namen als CCR, The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd. Op deze cd
(hun derde) blijkt echter meer dan ooit dat de drie broers en hun
neef een eigen geluid en een eigen smoel hebben ontwikkeld.
‘Because of the Times’ is Kings of Leon op het (voorlopige) toppunt
van hun kunnen, met schitterende songs als ‘Knocked Up’, ‘Charmer’,
‘On Call’, ‘McFearless’ en ‘Fans’. Om er maar enkele te noemen.
(ld)

33. Godspeed You! Black Emperor: Lift Yr Skinny Fists Like Antennas
To Heaven (2000)

Godspeed You! Black Emperor is de grootste postrockband die ooit
heeft bestaan. Of ze ooit nog samen zullen komen, weten de ex-leden
(nu onder meer in A Silver Mt. Zion en Hrsta) zelf niet, dus moeten
we het stellen met de gigantisch goede platen die ze hebben
ingeblikt, al was hun laatste iets minder gigantisch. ‘Lift Yr
Skinny Fists Like Antennas To Heaven’ is een dubbelalbum dat samen
vier nummers telt die rond de twintig minuten afklokken. Eenmaal je
je aan deze symfonie – want dat is het eigenlijk – overgeeft, houdt
alles even op te bestaan. Luisteren naar dit album is voor ons
altijd een beetje sterven. En dat maakt dit album net zo boeiend.
(kvv)

32. Sigur Rós: Takk… (2005)

‘Takk…’ was de eerste kennismaking voor Sigur Rós met de
nationale radio. Tot dusver had niemand het ooit voor mogelijk
geacht, maar ‘Hoppípolla’ bereikte zowaar de dagprogrammatie van
enkele zenders. Na de winterplaat die voorganger ‘( )’ was
geworden, kwamen de IJslanders opzetten met een lenteplaat, die van
de eerste tot de laatste noot beroert. ‘Glósóli’, ‘Sé Lest’,
‘Saeglópur’. Heerlijk, heerlijk. Én bijna volledig in hun
moedertaal. Superplaat. (kvv)

31. Vampire Weekend: Vampire Weekend (2008)

Eerlijk? Vooruit dan maar, ik beken: tot maanden na de release van
Vampire Weekends titelloze debuut vond ik aan “die nieuwe hype met
die Afrikaanse trommeltjes” geen bal aan. Boy, was I wrong! Dit
goedgeluimde viertal uit New York maakt immers – mits enige
gewenning – onweerstaanbare, zonnige en verrassend intelligente
afropop, die maar blijft stijgen in mijn achting. Terecht hoog
geëindigd in onze decenniumtop dus, kwassa kwassa nog aan toe!
(vvp)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + veertien =