Ondanks zijn succesvolle solodebuut als Bon Iver is Justin Vernon altijd meer een groepsmens geweest. Per slot van rekening ontstond Bon Iver na de split van Vernons vorige groep DeYarmond Edisons, en treedt hij live steevast met een band op. Maar waar Bon Iver ondanks alles Vernon met bandleden blijft, is Volcano Choir van een heel andere orde.
De groep ontstond namelijk al in 2005 toen Vernon de handen in elkaar sloeg met de band Collections Of Colonies Of Bees (initieel zelf een zijproject van leden van Pele). In 2008 namen ze samen een eerste plaat op, die nu eindelijk het levenslicht ziet. Hierdoor ontstaat de onterechte indruk dat Unmap niet alleen een graantje wil meepikken van het Bon Iver-succes, maar ook dat de groep in het vaarwater van Bon Ivers Blood Bank komt, terwijl veeleer het omgekeerde het geval is. Vernon heeft voor zijn "solowerk" duidelijk goed opgelet tijdens de samenwerking met Collections Of Colonies Of Bees.
Unmap is bijgevolg geen uitgebreidere versie van For Emma, Forever Ago maar een "experimentele" uitstap in het rockwereldje waarbij vooral de falsetstem van Vernon als houvast dient. Aanvankelijk lijkt er nochtans weinig aan de hand, "Husks And Shells" klinkt hoogstens als een van de meer gewaagde songs op For Emma, Forever Ago en blijft veilig binnen de grenzen van singer-songwriterliedjes met een onscherp randje. En ook "Seeplymouth" is niet zo verrassend anders of schokerend.
Vernons stem primeert en de paar bliepende klankjes die de dromende rocksong verstoren, zijn verdwenen nog voor ze ook maar de schijn van een impact kunnen bewerkstelligen. De pseudo-zinderende finale klinkt helaas zo krampachtig dat het lijkt alsof de band geen idee had hoe de song te eindigen en dan maar voor een ideetje van de drummer koos. Ook de flauwe electro in "Island, Is" klinkt al even geforceerd in een mislukte poging om een verder mooie folksong een aura van mysterie te verlenen. Het zijn nutteloze stoorzenders die mooie songs opzettelijk lelijk maken en reduceren tot onafgewerkte kladjes.
"Dote" is echter van een heel andere orde, het nummer is niet meer dan een pulserende soundscape waarboven Vernons verbannen stem ijl zweeft. Hier kiest de band niet alleen echt voor het experiment, maar weet men er ook een treffende track van te maken waardoor we zelfs "And Gather" met nieuwe oren beluisteren. Het handgeklap, de afwezige piano en de meerstemmige zang roepen beelden op van een verlopen, kleine sekte waarvan de denkbeelden nooit echt duidelijk vorm krijgen.
De Afrikaanse duimpiano krijgt een glansrol in het spokende "Mbira In The Morass" dat zich ontpopt tot een vreemde blues/gospelsong uit een zompig moerasgebied. Het nummer laat net als het hijgerige, geperverteerde hiphopnummer"Cool Knowledge", een intrigerend geluid horen dat jammer genoeg niet verder geëxploreerd wordt in "Still". Dit laatste nummer is een duidelijke hint naar "The Wolves (Act I & II)" van Bon Iver. Het grotendeels a capella gezongen "Youlogy" mag het album ten slotte in schoonheid sluiten.
Unmap duurt nauwelijks een half uur en weet niet goed of het al dan niet voluit voor het "experiment" moet gaan dan wel netjes binnen de rock/singer-songwritergrenzen moet blijven. Hierdoor wordt binnen de meeste songs slechts voorzichtig buiten de lijntjes gekleurd, terwijl de paar "gedurfde" nummers aantonen dat de band wel degelijk tot meer in staat is.
Het succes van Bon Iver zal ongetwijfeld afstralen op Volcano Choir, maar wie bij For Emma, Forever Ago al de neus ophaalde voor de voorzichtige pogingen om niet zomaar een singer-songwriterplaat te schrijven, zal hier niets aan vinden. Wie daarentegen geïntrigeerd was door Blood Bank, behoort Volcano Choir een kans te geven, al was het maar door de plaat enkele beluisteringen te gunnen.
