Masada Quintet Featuring Joe Lovano :: Stolas :: Book of Angels Volume 12

Tzadik, 2009

Een evangelie verkondigen in je eentje is een hels karwei. Daarom
zond Jezus z’n apostelen uit en John Zorn doet
hetzelfde met z’n muzikale zielsverwanten. Al voor de 12e keer
vertrouwt de Amerikaanse muzikant/componist/producer een aantal van
zijn composities toe aan de meest eloquente muzikanten. Een goede
zet, want zij verspreiden het Woord met hun eigen accenten zonder
aan respect voor de meester in te boeten. Staan deze keer op de
preekstoel: het Masada Quintet met Joe Lovano als tenor saxofonist.
Het resultaat is een vloeiend en begeesterend betoog van opvallend
melodieuze en toegankelijke jazz die u bedwelmd en gezalfd zal doen
heen gaan.

Het Heilige Schrift in kwestie heet het Book of Angels, een turf
die zo’n 300 composities bevat. ‘Stolas’ is al de twaalfde editie
in deze imponerende reeks, waarbij Masada-veteranen of onbekend
talent (solo of in een combo) worden uitgenodigd om Zorns muzikale
spinsels naar hun hand te zetten. Ook deze keer krijgt een select
kransje van z’n intimi de kans om te schitteren. Joey Baron, Uri
Caine, Greg Cohen en Dave Douglas: het zijn allemaal Masada-dino’s,
maar ze klinken nog steeds zo fluks en dartel als een stel
kwartels. Voor deze plaat worden ze vergezeld door Joe Lovano, die
Zorns plaats op de saxofoon overneemt.

En of dat te horen valt! In de demonologie is Stolas de Prins van
de hel, maar wie heidense rituelen verwacht die de Noorse
blackmetalscene tot koorknaapjes degraderen, komt bedrogen uit.
Zorn en z’n discipelen zijn doorgaans niet vies van een fikse
portie psychotische waanzin, maar deze plaat is geen extreem
bacchanaal. Eerder een gracieuze hofdans, waarbij de muzikanten
niet spelen met de hete adem van hun demonen in de nek, maar met
engelen op de schouders. Die fluisteren hen Jiddische melodieën en
goddelijke thema’s toe die met veel eigenzinnige virtuositeit aan
elkaar geborduurd worden. Luister maar naar ‘Haamiah’, Rikbiel’ en
‘Tashriel’: toegankelijker klonk een Masada-plaat haast
nooit!

Bang dat ‘Stolas’ af en toe in vaseline-jazz vervalt? Dan kunt u op
uw beide oren slapen. Het Masada Quintet klinkt dan wel minder
weerbarstig en conflictueus, maar dit combo speelt nog steeds op
het scherpst van de snee tussen melodie en tegendraadsheid. In
‘Sartael’ kwettert de trompet van Douglas zelfs als een schichtige
spreeuw en brengt de saxofoon van Lovano geluiden voort die doen
denken aan een ooi in barensnood (of zoiets). Ook de ritmesectie
ontspoort mee en rukt aan de ketting met nerveuze uithalen. Ook
‘Rahtiel’ is bijwijlen een moeilijk in te tomen brok grillige jazz.
Niet toevallig is het de track waarin Zorn enkele stevige porren
uitdeelt met z’n alto sax.

Maar ondanks dat gebries blijven melodie en harmonie het hoge woord
voeren op ‘Stolas’. Is de plaat daarom minder straf? Allerminst, de
elegantie en ingetogen maturiteit waarmee de muzikanten de
luisteraar in de ban houden, is namelijk verbluffend. Vooral
pianist Uri Caine speelt daarin een hoofdrol. Hij bedaart z’n
kompanen en roept op tot sereniteit met welluidende volzinnen van
pianoklanken. Het beste voorbeeld van ‘s mans klasse is
ongetwijfeld het bloedmooie ‘Rigal’. Caine neemt het voortouw met
ingehouden accenten en prachtige melodieën terwijl de andere
muzikanten heel gestadig op het voorplan treden om hem bij te
treden met gedoseerd samenspel.

Wie enkel houdt van de extreme en radicale Zorn laat deze kelk
misschien beter aan zich voorbijgaan. ‘Stolas’ laat je namelijk
niet shell-shocked achter. De plaat is geen bolwassing, maar eerder
een aai over de bol met jazz die heel toegankelijk is in al z’n
eigenzinnigheid. Het Masada Quintet grossiert in helende balsem
voor de ziel en excelleert in souplesse en gratie. Het dertiende
deel van de Book of Angels-reeks wordt ondertussen klaargestoomd as
we speak. We houden onze adem alvast in!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 13 =