Sukilove is nooit de band van de makkelijke oplossingen geweest.
Een ‘irritante bende virtuose prutsers’ staat in hun bio.
‘Meesterlijk melodieuze pop met een vervaarlijk donkere
schaduwkant’ lezen we elders. Een grote kern van waarheid vinden
wij.
‘Static Moves’ is de vierde langspeler van het vijftal rond Pascal
Deweze, drie jaar na het sterke ‘Good Is In Your
Bones‘ en voortgaand op hetzelfde elan. Het album is de eerste
Sukilove-plaat die werd opgenomen in Dewezes eigen studio, Studio
Jezus, in Hoboken. Toch verliepen de opnames verbazend snel – zo’n
twee weken – waarbij de nummers grotendeels ontsproten aan de
grilligheden van het moment.
En grillig is een woord dat op Sukilove, of alleszins op de songs,
absoluut van toepassing is. Geen radiovriendelijkheid, geen
compromissen. Wel karakter. Wel eigenheid. Zo ook ‘New Beginning’,
dat een opvallend passende titel meekreeg om de plaat geopend te
verklaren. Een standvastig drumpatroon wordt vergezeld door een
even standvastig, pulserend basritme. De zanglijn – “no one’s gonna
pick you up” – is behoorlijk aanstekelijk en de veelheid van
geluiden brengt de song naar een goed einde. ‘4 AM’ is maar vijf
uur verschillend van een Girls In Hawaii-song en schenkt de
hoofdrol aan parelende toetsen, vuile gitaren en een opnieuw sterke
zanglijn. Het geheel heeft een zeker Radiohead-gehalte, wat
uiteraard een compliment is.
Bij de betere songs op ‘Static Moves’ rekenen we ook ‘Rebel’,
‘Fear’ en ‘Memory As a Scull’. ‘Rebel’ schiet na tien seconden uit
de startblokken en maakt indruk in snelvaart, wat het de juiste
song op het juiste moment maakt en de luisteraar in een verslavende
rush meesleurt. Weinig vrolijkmakende lyrics in ‘Fear’ – “We’re all
just meat / waiting to die” – maar probeer er maar iets tegen in
te brengen. Het is een lange song geworden met een lekkere laag van
(vaak dreunende) gitaren, een onrustig (en thematisch passend)
tempo en een heerlijke tweede helft met climaxvorming en een Pascal
Deweze die zich de ziel uit het lijf schreeuwt. ‘Memory As a Scull’
heeft een intro die van dEUS had kunnen zijn, maar wringt zich dan
eens te meer in bochten die enkel Sukilove kan overleven. En dat
doet het met verve.
De vooruitgestuurde single ‘Choose Yr Gods’ trekt ons niet helemaal
over de streep. Goede ideeën voldoende, maar ergens ontbreekt de
lijm om er een sterke song van te maken. ‘Teeth Fitness’ is een
abstract, ambient tussendoortje waarin een doorlopende koffiezet
lijkt verweven en dat er van ons niet echt op had gemoeten. ‘When
You Smile’ begint veelbelovend, blijft de hele rit mooi sfeervol,
maar bevat te weinig song en blijft wat ter plaatse trappelen.
‘Sugareyes’ houdt het ontoegankelijk en doet ons weinig. Ook
‘Contemplaying’ moddert maar wat aan en doet de plaat niet zoveel
goeds. Niet dat deze songs slecht zijn, maar Sukilove kan beter dan
dit. Zoals in afsluiter ‘Leave Me Alone’, een van de meer
popgeoriënteerde songs op het album.
We zullen van ‘Static Moves’ nooit zoveel houden als van zijn
voorganger, maar dit neemt niet weg dat Sukilove er opnieuw is in
geslaagd in al hun dwarsheid een prima plaat bijeen te schrijven.
Met mankementjes en geen hapklare brok voor iedereen, maar dat is
dan ook het minste van hun bedoelingen.
www.sukilove.com
www.myspace.com/sukilove
Sukilove speelt op 13 december in Botanique
(Brussel).
