Werd uw hartje ook tot ragfijne reepjes gefileerd door ‘For Emma, Forever
Ago‘, het debuut van Bon Iver? Oefen dan alvast uw sierlijkste
pirouette, want na de ep ‘Blood Bank‘ komt
Justin Vernon alweer met nieuw werk op de proppen. Opgelet echter:
Volcano Choir is niet zomaar een nieuw alter ego van de bebaarde
Amerikaan. Vernon slaat namelijk de handen in elkaar met de
postrockband Collections Of Colonies Of Bees. En met bevreemdende
resultaten: waar Bon Iver’s ultieme breakup-plaat de luisteraar nog
bij de hand nam met intieme ambientfolk, stuurt Volcano Choir u
zonder kompas hun zonderlinge en mysterieuze universum in. Op de
tanden bijten is de boodschap!
Geen zin om die inspanning te leveren? Dan nog mag u Volcano Choir
op uw beide knieën danken. Via de opnames van ‘Unmap’ heeft Vernon
namelijk genoeg vertrouwen getankt om met z’n solowerk naar buiten
te treden. De rest is (recente) indiegeschiedenis. Uw nieuwsgierige
oren kunnen die voorbode van Bon Iver’s succes nu in uitgesteld
relais beluisteren.
Verwacht echter geen proto-versie van ‘For Emma, Forever Ago’.
Hoewel de ep ‘Blood Bank’ duidelijk een paar transfusies inspiratie
heeft toegediend gekregen van deze plaat, verschilt ‘Unmap’
aanzienlijk van Vernon’s uitgebeende folksongs. Laat u ook niet
misleiden door de term ‘postrock’ die op Collections Of Colonies Of
Bees gekleefd wordt. Geen briesjes die crescendogewijs tot orkanen
verworden op ‘Unmap’. Volcano Choir houdt zich ook ver weg van de
traditionele postrock-sjablonen.
Maar hoe klinkt deze band dan wel? Een experimentele
freakfolkversie van Bon Iver vat de etherische sound van Volcano
Choir misschien nog het best samen. De hoofdzakelijk akoestische
nummers wiegen zachtjes tussen song en soundscape en door hun
schetsmatige karakter klinken ze onbestemd en ongrijpbaar. Als
sigarettenrook glijden ze langs de tastgrage vingers van de
luisteraar. Dat resulteert soms in heerlijk unheimliche ambient
(‘Dote’) en bizarre folkminiatuurtjes (‘And Gather’, ‘Cool
Knowledge’), maar evengoed in richtingloze sfeerschepping (‘Mbira
In The Morass’, ‘Youlogy’). Wanneer de schaarse bouwstenen
(krakende percussie, zweverige stemmen, piano en akoestische
gitaren) echter mooi in elkaar klikken, grossiert Volcano Choir in
een bevreemdend woud van klanken waarin het zalig verdwalen
is.
Gelukkig smijten Vernon en co de luisteraar geregeld de nodige
kruimels toe middels bedwelmende zanglijnen en beklijvende
melodieën. Zo is ‘Still’ een hypnotiserend mooie versie van
‘Woods’, een song die ook op de ‘Blood Bank’-ep te vinden was. Hier
worden de vocale overdubs van Vernon echter fraai afgeboord met
cirkelende gitaarmotieven en atmosferische synths, waardoor het
kale ‘Woods’ eindelijk z’n definitieve jasje krijgt aangemeten. Nog
toegankelijker is ‘Island, Is’, een typische Bon Iver-song die zo
op ‘For Emma, Forever Ago’ had kunnen staan. Het is weliswaar de
enige.
Het experimentele karakter van deze plaat wordt namelijk zo goed
als nergens verlaten. Zo begint ‘Seeplymouth’ nog als een
conventionele folksong, maar al gauw nemen smeulende noise en
repetitieve drums de overhand en muteert het nummer tot een
tranceopwekkende, percussieve mantra. En zo gaat de hele plaat
gehuld in een bevreemdende waas die soms verveelt, maar vooral
fascineert.
Volcano Choir plaveit niet enkel de weg voor het spannende en
grillige songschrijverschap van Bon Iver. ‘Unmap’ toont dan wel de
experimentele paden die Vernon in de toekomst nog kan bewandelen,
maar deze plaat staat ook op zichzelf als ongrijpbaar pareltje.
Zowel voor fans van Bon Iver als voor avontuurlijk ingestelde
muziekliefhebbers is deze plaat dan ook het ontdekken waard.
