Dat de jongens van Fuck Buttons geen problemen hebben om onder druk te werken, bewezen ze vorig jaar wel met Street Horrrsing. Op basis van een enkele single werd de band al zo de hemel in geprezen dat het haast een mirakel mocht heten dat het debuutalbum vooralsnog verscheen, laat staan dat het (zo) goed zou zijn.
Dat zijn opvolger Tarot Sport nauwelijks een jaar later in de winkel ligt, hoeft dus niet te verbazen net zo min als dat het opnieuw om een uitstekend wapenfeit gaat. Wel opmerkelijk is dat de band op dit tweede album niet voor de succesformule van het debuut gekozen heeft. Iets wat op basis van de vorige single e.p. Colours Move nochtans verwacht mocht worden, zij het dat op de nieuwe single "Surf Solar" weinig tot niets te merken was van de voor Street Horrrsing kenmerkende tribale drums.
Het nummer, dat ook de plaat opent, lijkt veeleer schatplichtig te zijn aan vroege trancemuziek, waarbij retrofuturistische gruizige noise gekoppeld wordt aan een pulserend ritme en zwevende keyboards. Niet langer ingekort (de single duurt nauwelijks vier minuten) komt de hypnotiserende kracht van de song pas werkelijk tot zijn recht. Meer dan tien minuten lang wordt de luisteraar opgenomen in een repetitieve geluidscocon waarna hij ruw verjaagd wordt met het harde, korte "Rough Steez".
Was "Surf Solar" nog trancegelieerd, dan wordt ditmaal gekozen voor een ruwere aanpak die dichter aanleunt bij bepaald werk van Aphex Twin zonder weliswaar de mans genialiteit te benaderen. "The Lisbou Maru" pikt evenwel de draad van "Surf Solar" opnieuw op en creëert een tweede golvende trancetrack waarbij ditmaal een nauwelijks merkbaar marsritme mee de richting bepaalt. De volgende tien minuten duiken hier en daar weliswaar enkele extra geluiden op (onder andere na de vijfde minuut) maar het (eind)doel was van de eerste seconde al bepaald.
Wanneer met "Olympians" een gelijkaardig gevoel opgeroepen wordt, zij het ditmaal met een meer etherisch klankenpalet, lijkt het veilig te stellen dat Fuck Buttons ditmaal voor een tranceplaat gegaan is en de tribale, melodieuze noise aan de kant gezet heeft. De dromerige track heeft met de andere nummers niet alleen het zwevende, chill out-gevoel gemeen maar ook de ingenieuze opbouw waarbij de basis van bij de eerste seconde gelegd wordt waarna extra klanken en geluiden gaandeweg toegevoegd worden zonder aan de essentie van het nummer te raken.
Met "Phantom Limb" wordt een tweede spelbreker tussen de nummers in geplaatst. Meer nog dan bij "Rough Steez" wordt met genreconventies gespeeld en naar Aphex Twin gelonkt. De op drum ’n bass gestoelde ritmes worden gekoppeld aan verstoorde klankpatronen die industrial-geluiden door een postmoderne electro-mixer halen om aldus een onrustige droom te genereren die de vraag of androïden van elektrische schapen dromen alvast negatief beantwoorden zal.
"Space Mountain" en "Flight Of The Feathered Serpent" trekken opnieuw de trance-kaart waarbij de opbouw gekend is en de details/herkenning zich verschuilt in de gekozen en gehanteerde geluiden. Niet geheel toevallig zijn de langere nummers opgebouwd volgens eenzelfde stramien dat voor een repetitieve, dominerende melodie en ritme kiest waarna het andere klanken toevoegt naargelang dit de song uitkomt, terwijl de twee kortere nummers baldadiger, gebalder en agressiever van toon zijn, als twee korte kreten die de luisteraar uit de sluimer, opgewekt door de andere songs, wil halen alvorens hem opnieuw richting Morpheus te leiden.
Hoe verschillend Street Horrrsing en Tarot Sport op het eerste gehoor ook mogen klinken, toch zijn enkele parallellen duidelijk te trekken. Op beide albums vloeien niet alleen alle songs in elkaar over, maar is ook sprake van een rode draad doorheen de hele plaat. Bij het debuut was er sprake van tribale ritmes en een clash van nosie en melodie, ditmaal domineert een eigenzinnige invulling van de trance-muziek. Als Street Horrrsing de fuifplaat was, dan is Tarot Sport het chill outalbum.
