Eamon McGrath :: 13 Songs Of Whiskey And Light

Huis-, tuin- en keukenvlijt was ooit het hipste dat muzikaal gedaan kon worden, ergens gedurende enkele weken in een ver vervlogen tijd. Toch levert die aanpak zo nu en dan nog eens een parel op. Zoals dit debuut van de jonge singer-songwriter slash multi-instrumentalist Eamon McGrath.

Hoe indrukwekkend het ook is wanneer een scholier op woensdagnamiddag op zijn akoestische gitaar een dozijn of wat nummers bij elkaar schrijft, ze opneemt en er vervolgens bakvisjes vochtig ondergoed mee bezorgt, aan de overkant van de grote plas loopt er nog een ietwat verbazingwekkender exemplaar van het mannetjessoort rond. Wat immers te denken van Eamon McGrath, amper twintig, maar wel de man achter meer dan honderd nummers en achttien thuis opgenomen albums. Inderdaad, achttien, dat is een groter aantal platen dan R.E.M. sinds zijn debuut in 1983 uitbracht.

Uiteraard kan iedereen met opnamemateriaal er een dergelijke hoeveelheid songs uitpersen. Het hangt er in dat geval immers maar van af wat onder de definitie song valt. Bij het werk van McGrath spreken we echter van songs met grote S. Om dat te bewijzen, verzamelt de jongeman op zijn eerste echte release dertien van de beste nummers die hij tussen 2006 en 2008 opnam.

En niet alleen kwantitatief staat McGrath verder dan menig ervaren muzikant, ook de kwaliteit van de songs die hier verzameld zijn, is huizenhoog. Doordat McGrath bij het tot stand komen van zijn muziek als een einzelganger te werk gaat, staat niets of niemand in de weg om hem zijn zin te laten doen. En die zin bestaat vooral uit het absorberen en verwerken van zowat alles wat de voorbije decennia in de wondere wereld van de muziek ontstaan is. Afgezien van acid house dan.

Zo klinkt McGrath meer dan eens ouder dan de twintig jaar die hij is. Daarmee schaart hij zich in het selecte gezelschap van een illustere naam als Robert Johnson, die uiteindelijk ook de kaap van dertig niet haalde, maar desondanks veel ouder klonk. En Johnsons invloed sijpelt geregeld de muziek binnen. Niet alleen in het soms kenmerkende, rudimentaire kantje van de nummers, zoals in "Cadillac Rosetowne", maar ook muzikaal, wanneer McGrath met "Last Man Standing" tegen de blues aan schurkt.

Doordat "13 Songs" een dwarsdoorsnede is van wat McGrath de laatste jaren op muzikaal vlak heeft voortgebracht, slingert de plaat bij momenten als eens tussen uitersten, maar McGraths vakmanschap is sterk genoeg om die verschillen te overbruggen. Zo komt het dat het helemaal niet vreemd lijkt om een bij momenten beukende, drieste en droeve song als "Desperation, Alberta" perfect te laten gedijen naast desolate pianosong "Darby Crash And Burn Guitars".

Vraag is waar het naartoe moet met Eamon McGrath. Met een beetje tegenslag komt de jongeman nu terecht in het keurslijf waarbij studios en producers de spontaniteit van –letterlijk- de kelder en het knutselen zonder bemoeizuchtige buitenstaanders teniet doen. Laat ons hopen dat McGrath hetzelfde pad als Rudy Trouvé kan bewandelen: in alle rust zijn ding blijven doen en daardoor de ene keer vijfduizend luisteraars een kick bezorgen en een andere keer vijf. Hoe het ook verder gaat, van McGrath hebben we het laatste nog niet gehoord.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 5 =