Matt Bianco :: Hifi Bossanova

Matt Bianco heeft een nieuw potje bij elkaar gekookt: Hifi Bossanova. Nieuw is het gerecht wel, maar het recept is allesbehalve vernieuwend. In Matts keuken heeft de tijd twintig jaar stilgestaan en op het menu staat nog altijd een soepje van pop, jazz en latin.

In de jaren tachtig scoorde Matt Bianco een aantal gesmaakte hitjes met “Get Out Of Your Lazy Bed”,”Half A Minute” en “Whose Side Are You On”. De gesmaakte mix van latin, soul en jazzinvloeden maakte de groep een buitenbeentje in een industrieel klinkend muziekdecennium. Groep, inderdaad, want Matt Bianco is eigenlijk niks meer dan een groepsnaam. Volgens frontman Mark Reilly is Matt een fictief figuur. Een undercoveragent, een spion, zoals hij ervan hield in films en tv-feuilletons. Reilly vormde samen met Mark Fisher de harde kern van Matt Bianco, maar ook producer Emilio Estefan — meneer Gloria — had een belangrijke vinger in Matts pap te brokken.

In de jaren negentig bracht de groep zijn platen vooral freelance uit en wijzigde het personeel wel enkele keren, maar nu zijn de twee Marken dus opnieuw samen de studio ingedoken. En het resultaat klinkt heel bekend in de oren: platgeproducete pop overgoten met een latinsausje — ditmaal van het Bossanova-merk. Ook de geest van Emilio Estefan blijft rondwaren, want meer dan eens zult u luidkeels “Miami Sound Machine” roepen.

Is Hifi Bossanova daarom een slechte plaat? Nee, dat niet. “Always On My Mind” blijf je allicht een aantal dagen neuriën en ook “Lost In You” blijft als een klodder zeemzoete aardbeienconfituur op je trommelvlies kleven. Maar het is allemaal gladder dan een paling die net zijn kuif in de brillantine heeft gezet. En dat is dan ook het grootste minpunt van deze plaat. Je beleeft een leuk moment, wiegt zowaar even met de heupen, maar vijf minuten later ben je het weer vergeten. Zoals een Big Mac: kan geweldig smaken, maar het is geen haute cuisine en vijf minuten later heb je weer trek. Jammer, na meer dan twintig jaar in de business mochten de heren Bianco het over een iets avontuurlijker boeg gegooid hebben.

En ook wat productiviteit betreft heeft Matt Bianco al betere tijden gekend. Van de elf nummers die deze plaat rijk is, zijn er twee instrumentaaltjes. Bij een Matt Bianco in vorm zouden deze niks meer dan een krabbel in de muzikale kantlijn zijn geweest, hier krijgen ze onterecht de status van albumtrack mee. Jammer, maar helaas: “Ba-De-Ah” mag dan al catchy klinken, het is wat dunnetjes om er een song rond te draperen.

Hifi Bossanova is een plaat die best wat meer weerhaakjes mocht bevatten, dan bleef ze misschien iets langer in het muzikale geheugen haken. Nu zowat alle eightiesiconen opnieuw dingen om uw aandacht, valt deze Matt Bianco wellicht tussen de plooien. Misschien kijkt u beter uit naar nieuw werk van enkele andere mavericks uit de jaren tachtig: zowel Thomas Dolby als Gavin Friday hebben alvast nieuw werk in de pijplijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 17 =