Lisa Isaksson laat de trends in muziekland vrolijk links liggen en baant zich, gewapend met haar gitaar en dwarsfluit en haar groep Piu in het kielzog, een pad naar succes. Dat pad wordt — zo vermoeden wij — verlicht door vuurvliegjes en zwevende lampionnen, want het debuutalbum van Lisa o Piu is de perfecte soundtrack voor een relaxte avond in het sprookjesbos.
Dat mysterieuze, sprookjesachtige kantje mag niet verbazen, want Lisa groeide op in een klein, groen en vooral erg Zweeds dorpje in de buurt van Stockholm. Paarden en tekenen waren haar passies. Het was pas later dat daar nog een grotere liefde bijkwam: de muziek. Tekeningen van paarden werden langzaamaan ingeruild voor liedjesteksten, de potloden werden opzijgeschoven, muziekinstrumenten werden gestemd. Samen met een paar vrienden vormde Lisa op school het groepje Piu. Voor hun eerste plaat noemen ze zichzelf nu dus Lisa o Piu en op When This Was The Future schotelen ze u hun feeërieke psychedelische folk voor.
Acht liedjes lang neemt Lisa haar luisteraars bij de hand en leidt hen door haar kleine universum. Hier geen hits of meteen meezingbare refreinen, wel luisterliedjes om achterovergeleund van te genieten. Een frêle meisjesstem fluistert in je oor, begeleid door akoestische gitaren, strijkers en andere softe instrumenten, melodica inclusief. Af en toe duikt er ook een elektrische gitaar op, zoals in "Two", maar die gaat feilloos op in het geheel. De liedjes zijn in een web van mysterie gesponnen, de zang klinkt broos en tegelijk toch krachtig.
Muzikaal gezien zit het snor met When This Was The Future. Er zit variatie in, maar het album is toch coherent. Opener "Cinnamon Sea" is het meest dramatische nummer van de plaat, daarna wordt er probleemloos naar een rustiger "Forest Echo" overgegaan. Vanaf "Traitor" wordt die lijn duidelijk verder doorgetrokken en tot de laatste noot van "And So On" wordt vol overtuiging een koers van harmonie en subtiliteit aangehouden.
De grote zwakte zijn echter de teksten. Wat Lisa zingt, klinkt allemaal heel aangenaam, maar veel tekstuele diepgang valt er niet meteen in te bespeuren. Soms lijkt het alsof ze maar wat zinnen neergeschreven heeft en er een song rond gebouwd heeft. Is dat erg? Of Lisa nu over de liefde wil zingen, over paarden (in "And So On"), of over wraakzuchtige marsmannetjes, het maakt ons eigenlijk niet zo uit. Haar stem geeft elk nummer dat extra beetje aantrekkingskracht dat ervoor zorgt dat je steeds opnieuw geboeid wordt. Een nummer als "Cinnamon Sea" zou in het Zweeds of het koeterwaals niet minder goed zijn.
Wie deze eerste plaat van Lisa o Piu beluistert, zal niets vernieuwend of wereldschokkend horen. Wel een sierlijke plaat van een beginnend groepje dat niet meer wil doen dan mooie liedjes maken. Dit zijn er acht om met ingehouden adem naar te luisteren. Muziek voor mensen die met hun twee voeten op de mossige grond staan, maar toch graag even met hun hoofd in de wolken vertoeven. Sneeuwwitje en Assepoester zijn al fan, nu u nog.
