En op de achtste dag nam God nog een rib van Adam en maakte zo de Plaat Waar Geen Woorden Voor Zijn.
Niemand zal ontkennen dat een muzikale obsessie zo ver kan gaan dat bepaalde platen bijna gaan aanvoelen als een stukje van jezelf. Ze laten de luisteraar al na een luisterbeurt sprakeloos in de stoel achter, geven hem bijna letterlijk een gevoel van compleetheid en worden meegedragen als een goedaardig gezwel. Heel vaak zijn de weldoeners van dienst reeds gevestigde waarden en de elpeehoes krijgt dan ook bij voorkeur een bevoorrecht ingekaderd plaatsje aan de livingmuur.
Muziek is echter geen cyclisch gegeven en daarom mag het niet verbazen dat ook jong bloed datzelfde effect kan teweegbrengen. En zie, dit keer vulde het nieuwe album van Scott Matthew als ontbrekende rib het geheel eventjes opnieuw aan.
Veel weg hebbend van een mengeling van het uiterlijk van Russell Brand met een stem als die van de vroege David Bowie, lijkt Matthew wel een experiment dat vroegtijdig ontsnapt is uit een, aan de geest van Mary Shelley ontsproten, obscuur laboratorium. In bepaalde gevallen bewijst zo’n combinatie wel degelijk zijn meerwaarde voor de muziek; denk maar aan de manier waarop de er al even wereldvreemd uitziende Anja Plaschg (Soap+Skin) bewees dat je niet per se uit een Oostenrijkse kelder hoeft te komen om met je verhalen een gevoelige snaar te raken.
Een volstrekt vreemde snuiter is Matthew nu ook weer niet. Hij speelde immers een muzikantenrol in de lichtelijk pikante maar uitstekende film Shortbuswaarin hij de orgiescènes door rustige, emotionele muziek naar een hoger niveau mocht tillen. Vorig jaar verscheen een aantal nummers uit die film op zijn debuut Scott Matthew, maar toch was het vooral de soundtrack die voor enige naambekendheid zorgde.
There Is An Ocean That Divides And With My Longing I Can Charge It With A Voltage That’s So Violent To Cross It Could Mean Death. De titel van Matthews tweede plaat, waarbij al eens naar adem moet worden gesnakt, houdt al voorspellingen in die dit album gelukkig doet uitkomen. Zowel de titel als de plaat die erachter verscholen gaat zijn namelijk even emotioneel gechargeerd; hierbij gaat het uiteraard over meer dan de teleurstelling dat de bakker op een late zondagochtend je favoriete ontbijtkoeken niet meer heeft.
Zo toont opener "Every Traveled Road" meteen hoe het er op de rest van de plaat aan toe zal gaan. Een kabbelende piano hier, wat ingetogen gitaargetokkel daar, maar vooral Matthews stem die op een weidse manier het geheel tracht te overklassen: "Every sweet hello is a bitter goodbye/With every happy song there’s one to make you cry". Wanneer er dan nog op gepaste plaatsen orkestinstrumenten onder gestopt worden, rest ons bij dit hoorbaar volbrachte groeiproces enkel nog instemmend geknik. Bij het uitdragen van dat grotere zielenleed mag het niet verbazen dat Matthews soms klinkt als Antony. In "White Horse" bijvoorbeeld klinkt zijn stem even fragiel en direct waardoor we geneigd zijn de pen even aan de kant te leggen, het licht nog wat meer te dimmen en de ogen eventjes naar beneden te slaan.
Echt beklijvend wordt het pas met "There Is An Ocean That Divides" dat het best met koptelefoon beluisterd wordt om ten volle kippenvel te creëren. De trillingen van een basdrum in de verte samen met de zwevende stemmen van Marisol L. Martinez en Chie Tanaka zorgen voor absolute rillingen. Gelukkig is er nergens sprake van te ver doorgedreven sentimentaliteit: up-temponummers als "Community" en "Thistle" (afgesloten met een zeldzaam lachje van Matthew) behouden het evenwicht en laten een straaltje zonlicht door de plaat schijnen.
Ook dit album mist zijn effect allerminst: het doet je tijd nemen voor jezelf en gunt je na afloop de stilte om te beseffen wat er nu juist over je heen gekomen is; als een stille vriend die weet wanneer hij mag spreken en wanneer hij moet zwijgen. Hoewel het lente is, de zon schijnt en we geacht worden dartel rond te huppelen, blijven de avonden en nachten nog steeds koel; geen enkele reden dus om lang te wachten met het in huis halen van There Is An Ocean….
Scott Matthew speelt op 23 mei in de Handelbeurs te Gent, waar hij dit keer vast geen orgie zal begeleiden.
