Sophia :: There Are No Goodbyes

“And I thought I knew heartbreak/But I’ve never known anything like this before” jammert Robin Proper-Sheppard in “Heartache”. En dat is er nog geen klein beetje aan te horen. There Are No Goodbyes is weer een testament van een relatie, maar dit moet wel zijn meest pijnlijke en persoonlijke plaat sinds debuut Fixed Water zijn.

En het was nochtans de bedoeling dat het anders zou lopen. Slotnummer “Portugal” — met een van de mooiste vioolarrangementen ooit op een Sophia-plaat — schreef Proper-Sheppard al enkele jaren geleden; het bevat lijnen als “I decided today I’m gonna be a better person/No it’s never too late to change”. Het had het openingsnummer moeten zijn, en There Are No Goodbyes had niet bepaald moeten klinken zoals het nu klinkt, zegt hij zelf in het heel open interview dat u deze woensdag op goddeau leest. Maar toen kwam die relatie, die van elke zweem optimisme eerst uitstel, en dan vooral afstel maakte. U kent dat wel.

Eigen aan Proper-Sheppard is dat hij vooral de schuld bij zichzelf legt op zijn platen — en ja, ook dat kent u wel. Een soort zelfmedelijden hangt als een molensteen rond vele van zijn songs, en dat is ook nu niet anders. “I’m a fuck up and a nightmare” klinkt het gelaten in het prachtige duet “Something” (nu al een Sophia-essential), al laat hij de in alle opzichten knappe Astrid Williamson dat tegenspreken: “No you’re a dreamer, I can see the light there”. In “Leaving” klinkt het vergoelijkend “I don’t blame you for leaving me”. Dezelfde oude, vertrouwde liedjes dus? Niet bepaald. Een pure liefdesplaat als deze heeft Sophia nog niet gemaakt, het tekstboekje leest als een dagboek dat u per ongeluk op de trein vindt, uit nieuwsgierigheid openslaat, en uiteindelijk niet meer kunt of wilt dichtklappen tot het op uw nachtkastje ligt. Zo is het ook met deze plaat, de luisteraar als voyeur.

En weet u, eigenlijk klonk Sophia nog nooit zo “troostend”, misschien is het dat wel wat dit album alsnog onderscheidt van de vroegere platen. Een plaat die maker en luisteraar wil doen denken: ik ben niet de enige. Melodramatisch? Dat heeft u tijdens het luisteren eigenlijk volledig zelf in de hand. Sophia gaat drie platen terug in de tijd, het is geen toeval dat ten huize (pn) The Infinite Circle zich terug vaker mee in de zetel nestelt (wat een op één avond, alleen leeggedronken fles sterke drank blijft “Directionless” toch). Van bij The God Machine geleende ontstekingsmechanismen of opstekende muzikale orkanen, zoals op de twee voorgangers, is geen spoor meer te bekennen. Misschien kan het openings- en titelnummer nog doorgaan voor het donkerharige zusje van “Oh My Love” en “Pace”, dat haar kamer echter niet buitenkomt en de gordijnen liever dichtlaat.

“Storm Clouds” lijkt dan weer een ver familielid te zijn van het helaas bijna vergeten “Don’t I Hold You” van Wheat, maar is vooral een bloedmooi nummer op zichzelf. “Dreaming” bevriest twee minuten lang alles en iedereen rondom u en bevat net als “Heartache” prachtige vioolarrangementen van, ondertussen zowat vaste waarde, Calina de la Mare. Ja, ook met dit album mag Sophia nog eens een plaat komen opnemen op De Nachten. Net zoals de relatie, is de plaat echter een harmonicafile zodat het tempo soms toch omhoog kan, al is “Obvious” bezwaarlijk een meefluiter te noemen. Een pure Sophia-plaat dus, maar ze kon niet anders dan zo klinken. En wie er de akoestische bonus-cd bij koopt, met veertien nummers die Proper-Sheppard opnam in Wenen met een strijkerkwartet, zal alleen maar beamen dat er misschien niet genoeg Sophia-platen kunnen zijn. Melodramatisch? Whatever.

There Are No Goodbyes is niet bepaald de mokerslag die Technology Won’t Save Us bijvoorbeeld wel was. Dit is een haast therapeutische plaat, waarin liefde als een pandemie wordt voorgesteld, dit is een uitnodiging om mee in quarantaine te gaan. Deze plaat heeft trouwens ook een lange incubatietijd. Het kan heus zijn dat u haar op korte termijn niet al te veel zult spelen. Maar van alle Sophia-platen — of wie weet platen tout court — in uw kast zou het wel diegene kunnen zijn die u later het meeste nodig heeft. Of misschien nu al, maar het is voor u echt te hopen van niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + zes =