Vijf jaar is het alweer geleden dat The Von Bondies zijn vorige studioplaat uitbracht. Het is ook maar de vraag of iemand de band al die jaren gemist heeft. Afgaand op de nieuwe worp, zou het antwoord op die vraag vooral uit schouderophalen kunnen bestaan.
Any publicity is good publicity, zoveel kan elke eerstejaarsstudent marketing u vertellen. Toen Jack White op een decemberavond in 2003 het gezicht van Von Bondies-frontman Jason Stollmeister een ander uitzicht gaf, was de carrière van Stollmeister en zijn band een feit. Jack White stond op dat moment op het toppunt van zijn bekendheid. Met The White Stripes had hij eerder dat jaar enkele kleppers van hitsingles gescoord. Wanneer zo iemand op een avond door het lint gaat en het aangezicht van een voormalige buddy bont en blauw slaat, is dat Nieuws. Een goede maand later verscheen "C’Mon C’Mon", de vooruitgeschoven single uit Pawn Shoppe Heart, de tweede Von Bondies-plaat, en jawel: The Von Bondies sprongen enkele banken vooruit.
Uiteraard kan dat toeval zijn, maar beluister Pawn Shoppe Heart eens van begin tot einde: die plaat is zelfs met zijn amper veertig minuten best langdradig. Waarmee The Von Bondies een mooi illustratie lijkt te zijn van The Peter Principle, toegepast op garagerock. Want na een doortocht langs de grote zomerfestivals, alomtegenwoordigheid op de clipzenders en aandacht van vakbladen die zich doorgaans bezighouden met personaliteiten die hun bekendheid te danken hebben aan of hun familienaam, of louter toeval, begon de vlam van The Von Bondies langzaam uit te doven.
Vorig jaar februari volgde een kleine heropflakkering. The Von Bondies trad aan in de Botanique om het publiek een glimp van Love, Hate And Then There’s You te gunnen. En ja, de band stond die avond heel scherp, in die mate zelfs dat we brandden van nieuwsgierigheid om de nieuwe plaat te horen. En nu die er, zowaar vijf jaar na zijn voorganger, eindelijk is, kan een lichte ontgoocheling niet ontkend worden. De eerste luisterbeurt vraag je je zelfs lichtelijk onthutst af waar de opwindende tracks zijn die je in de Botanique te horen kreeg.
Gelukkig blijkt na enkele dagen de schade nog enigszins mee te vallen. "Pale Bride" heeft redelijk wat hitpotentieel, al lijkt het in de gegeven omstandigheden weinig waarschijnlijk dat de band dat zal weten te verzilveren. "Chancer" is het soort onbezonnen gitaartrack waar een mens een glimlach van op de lippen krijgt en spontaan op roadtrip zou willen vertrekken. En zo blijkt Love, Hate And Then There’s You elke draaibeurt net iets meer aanstekelijk te klinken, tot op het punt dat zelfs opener "This Is Our Perfect Crime" — in het begin nochtans een punt van irritatie — best lekker in het gehoor ligt.
Is Love, Hate And Then There’s You daarmee een echte groeiplaat die zich openbaart als de bevestiging van het talent van The Von Bondies? Nah. Daarvoor klinkt de garagerock van het viertal veel te luchtig. Het dozijn nummers op deze nieuwe plaat blijkt na enig wikken en wegen wel degelijk zijn kwaliteiten te hebben, maar tot echt overdonderen is geen enkele song in staat. Eindconclusie? Aardige plaat, maar ook niet meer dan dat.
