Obits :: I Blame You

Rick Froberg is terug. Rick wié? De man met de gouden stem, die met zijn keel mee verantwoordelijk was voor het aanstekelijke geluid van gitaarbands als Hot Snakes en, in een verder verleden, Drive Like Jehu en Pitchfork. Helaas is Obits de zwakkere schakel in Frobergs cv: I Blame You is immers een wel heel halfslachtig debuut.

Wie had begin 2005 kunnen vermoeden dat het gepantserde Audit In Progress de derde en meteen ook laatste studioplaat van Hot Snakes zou worden? Helaas kapte het Amerikaans viertal er dat jaar mee na het afronden van een Australische tournee. Frontman Rick Froberg, veteraan van de Californische hardcorescene uit de jaren tachtig, heeft gelukkig nog geen behoefte aan een rustig bestaan. De man toog naar New York en richtte er met Edsel-gitarist Sohrab Habibion en Shortstack-drummer Scott Gursky Obits op.

Dat Obits klinkt als een soort “Hot Snakes light”, hoeft dan ook niet te verbazen. De stem van Froberg is immers uit duizenden herkenbaar. Geruggensteund door basic gitaarrock kom je dan als vanzelf in het vaarwater van ’s mans vorige vehikel. Jammer genoeg was die vorige band bij momenten zo explosief dat Obits onwillekeurig zeer gezapig overkomt. Hoewel I Blame You best een aardig album is, maakt de vergelijking met het verleden — die je als luisteraar willens nillens maakt — dat dit debuut bij momenten behoorlijk saai overkomt.

Begint I Blame You nog sterk met snedige fratsen zoals het gedreven “Widow Of My Dreams” en het heerlijk rammelende “Pine On”, dan raakt je geduld vrij snel op. “Light Sweet Crude” komt, ondanks het aanwezige spel van dreiging en climax waarop de song steunt, behoorlijk saai uit de hoek. Met “Light Sweet Crude” wordt de vinger op de wonde van I Blame You gelegd: de wil tot verpletteren is er wel, maar hij raakt niet tot aan de oppervlakte.

Met het titelnummer wordt een ander pad verkend. Obits onderneemt in “I Blame You” een halfslachtige poging om tot een overstuurd retro-surf-rock-‘n-roll-nummer te komen, maar slaat ook deze bal behoorlijk mis. Een twijfelgeval dan weer, is “Two-Headed Coin”. In de eerste helft lijkt de song maar wat aan te modderen. Maar net wanneer je, onder het slaken van een diepe zucht, wil overgaan naar het volgende nummer verheft Froberg zijn stem en knalt plots nog een indrukwekkende halve song uit de boxen.

En dan lijkt Obits gelanceerd te zijn. Met “Run” komt onmiddellijk daarna het prijsbeest van de plaat langs. “Run” is het soort track dat je, in het pre-digitale tijdperk, een koortsachtige zoektocht deed starten: wie speelt het? Op welke plaat staat het? En waar vind ik dat onding? Godzijdank is al die als romantiek vermomde ellende al een tijdje geschiedenis en kan de zoektocht beperkt worden tot een rondje surfen naar dit ene nummer.

Eventueel kan in dat geval ook nog “Lillies In The Street” binnengehaald worden, al was het maar omwille van de vonken die de intro slaat. Ook de gortdroge gitaarrif van “Light Sweet Crude” kan op een zekere sympathie rekenen, maar daarmee hebben we dan ook letterlijk elk lichtpuntje uit I Blame You vernoemd. Obits heeft nog werk aan de winkel, zoveel mag duidelijk zijn. En dat is jammer, want van iemand met de staat van dienst van Rick Froberg mag onderhand toch kwaliteit verwacht worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − zeven =