JJ Cale :: Roll On

Le nouveau JJ Cale est arrivé. Enkel fervente fans spitsen bij dit bericht de oren. Want met Roll On levert JJ Cale dezelfde plaat af die hij al meer dan dertig jaar uitbrengt. Nil nove sub sole, wat niet wil zeggen dat dit geen welgekomen plaat is in deze stralende lentetijden. Bij voorkeur te beluisteren achter het stuur.

Vernieuwingsdrang. In de appreciatie van deze of gene artiest speelt de term niet zelden een cruciale rol. De wil en de durf om de grenzen van het eigen muzikale universum af te tasten of zelfs te verleggen, is voor vele muziekliefhebbers een doorslaggevend argument om een groep (of het nu Radiohead, Bloc Party of The Yeah Yeah Yeahs is) te beoordelen. Avontuurlijk en lovenswaardig volgens de ene, uitverkoop van de eigen idealen volgens de andere.

Dat het ook anders kan, wordt al jaren bewezen door JJ Cale. Sinds zijn debuutplaat Naturally uit ’71 heeft Cale voor zichzelf een idioom geschapen, waarin al zijn volgende albums naadloos pasten. Plaat na plaat tapt JJ uit hetzelfde vaatje: een erg laid-back sound, die goedmoedig de zomer voor open verklaart, geruggensteund door een minimale begeleiding en daarboven Cales warme stem. Nog zo’n kenmerk van Cale: zijn songs duren nooit langer dan strikt noodzakelijk.

Wereldfaam heeft JJ Cale, 71 intussen, met zijn typische bluesvariant echter nooit geoogst, al heeft de bard uit Tulsa, Oklahoma daar zelf ook een groot aandeel in: interviews geeft hij zelden en als hij op tournee trekt, laat hij Europa steevast rechts liggen. Cale heeft zijn vertrouwde ranch graag dichtbij, busy being unbusy. Een veelzeggend citaat: "I stopped a lot of people who wanted to shove me into the real big time. I just wanted to be John Cale."

Desondanks wist Cale toch een trouwe schare fans en kilo’s egards van fijne collega’s op te bouwen: hij werd gecoverd door Lynyrd Skynyrd, mocht meespelen op Neil Youngs Comes A Time, werd door Mark Knopfler als grote inspiratie voor zijn Dire Straits genoemd, Vetiver haalt bij hem de mosterd, om nog maar te zwijgen over de film van Tom Barman. Grootste pleitbezorger is echter Eric Clapton. Die bracht Cale in de vaart der volkeren, met covers van diens "After Midnight", "Cocaine" en talrijke gastbijdrages op albums of concerten. Ook op het titelnummer van Roll On is Claptons vingervlugge gitaarspel trouwens te horen.

Muzikaal is JJ Cale met weinig andere artiesten te vergelijken, hoe simpel zijn songs ook klinken. Cale is, zonder overdrijven, een genre op zichzelf en hij zou hoogstwaarschijnlijk fans verliezen mocht hij het ooit aandurven zijn stijl radicaal te veranderen.

Dat doet hij dan ook nu niet. De songs op Roll On, als we goed geturfd hebben Cales vijftiende studioplaat, kabbelen zoals vanouds rustig voort. Het laid-back tempo is archetypisch en zijn warme stem vormt de ideale soundtrack bij deze eerste warme dagen. Tussen opener "Who Knew" en afsluiter "Bring Down The Curtain" horen we 40 minuten JJ Cale ten voeten uit.

Het is dan ook erg moeilijk om parels te vissen uit de 12 songs op Roll On. Al maken het jachtige "Fonda-Linea" en "Oh Mary" (dat opzwepende pianootje!) volgens ons nog de grootste kans op eeuwigheidswaarde.

Fans hebben er met Roll On een fraaie Cale-plaat bij. Wie JJ Cale nog niet kent, schaft zich beter een van zijn eerste platen (Naturally, Really of 5 zijn straf) of de sublieme verzamelaar Anyway The Wind Blows aan.

Oude wijn in nieuwe zakken? Roll On is geen grand cru (daarvoor ontbreekt het aan uitschieters van het kaliber van pakweg "Magnolia" of "I’ll Make Love To You Anytime") maar zeker ook geen miswijn. Om Marc Didden, fan van het eerste uur, te citeren: "Voorspelbaar? Als je een stripteasetent binnenstapt, staat die ook altijd vol blote wijven, en heb je daar al iemand over horen klagen?" Roll on, JJ!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =