Nog net binnen de valreep van het decennium brengt Noors duo Röyksopp met Junior zijn derde langspeler uit. En daar blijft het naar alle waarschijnlijkheid niet bij. In het najaar zou met Senior een meer ingetogen tweede plaat moeten verschijnen. De tussentijd kan alvast met deze lichtjes fantastische worp overbrugd worden.
Röyksopp was een van de grote muzikale verrassingen van de voorbije tien jaar. Niet alleen zorgde het duo er mee voor dat Noorwegen beter onderscheiden werd op de muzikale wereldkaart, Torbjorn Brundtland en Svein Berge zorgden evenzeer voor een popularisering van warme, elektronische muziek. Het legde het duo alvast geen windeieren. Debuutplaat Melody A.M. leverde met “Eple”, “Poor Leno” en het zweverige “Remind Me” immers enkele hitparadenoteringen op. Met opvolger The Understanding werd de sound van de band vervolgens geperfectioneerd. Het album was een hypnotiserende trip die met het livetussendoortje Röyksopp’s Night Out bovendien een leuk staartje kreeg.
En nu is er Junior, een plaat die absoluut niet onberoerd laat. De eerste luisterbeurt leek het er op dat Brundtland en Berge het kunstje van The Understanding nog eens dunnetjes zouden overdoen, maar hoe fout kan je als luisteraar zijn! Als in een flits vielen de puzzelstukjes immers in elkaar, een beetje met hetzelfde geluid als de soundbite die “Vision One” en “This Must Be It” met elkaar verbindt. Laatstgenoemd nummer was trouwens het eerste dat bijna letterlijk kwam smeken om opnieuw opgezet te worden, waarmee het mee leek te profiteren van de Fever Ray-trip waarin we ons nog steeds bevinden. Karin Dreijer-Andersson verzorgt immers de vocalen van “This Must Be It”, net zoals ze dat op de vorige plaat al deed op “What Else Is There?”. Later op dit album duikt ze trouwens nogmaals op, tijdens het zowaar best frivole “Tricky Tricky”. “This Must Be It”, om nog even bij dat nummer te blijven hangen, schiet vooruit met de vaart die zo onderhand typisch is voor Röyksopp. Als een razendsnelle nachtelijke rit dendert het nummer met een licht onbehaaglijke ondertoon verder terwijl het toch alles in zich heeft om tot in elke vezel te ontroeren.
Op die manier vormt het de prima aanzet voor “Röyksopp Forever”, een soortement vroegtijdige grafrede voor de band die het helemaal van zijn vermogen om tot onbehagen aan te zetten moet hebben. Het nummer besluipt je, versnelt, vertraagt, zwelt aan tot dramatische proporties en laat je bijna ontdaan achter. Gelukkig word je op dat moment in de armen gedreven van het wondermooie “Miss It So Much”, een door Lykke Li gezongen nummer dat zo smachtend is dat je bijna niet anders kan dan er helemaal in opgaan en je de neiging hebt de behaaglijkheid van een donsdeken op te zoeken in de hoop dat het onbestemd verlangen ofwel voorbij zal gaan, ofwel op magische wijze vervuld zal worden. Parel van de plaat, zoveel is zeker.
Daarmee mag stilaan duidelijk worden dat Junior een pracht van een plaat is. Zelfs wanneer Robyn ervoor zorgt dat “The Girl And The Robot” een hoog Madonna-gehalte heeft, blijft Röyksopp op deze plaat elk moment garant staan voor héél mooie muziek. “Happy Up Here” mag het als single dan vreemd genoeg niet zo goed gedaan hebben als bijvoorbeeld “Remind Me”, deze langspeler is hoe dan ook een voorlopig hoogtepunt in de carrière van de twee Noren. Aangezien het voor het najaar geplande Senior uit dezelfde sessies stamt als Junior, lijkt het er sterk op dat 2009 wel eens een absoluut verwenjaar zou kunnen worden voor Röyksoppliefhebbers.
