Als het aan de muziekcritici van over het kanaal ligt, zou je nogal
vlug gaan denken dat de nieuwe superbands daar voor het oprapen
liggen maar een kleine dosis scepsis en wat objectiviteit zijn vaak
voldoende om de hype van het moment in het beste geval te
omschrijven als een beloftevolle band. Met Sky Larkin valt het nog
best mee wat de hype betreft, wat uiteraard in hun voordeel speelt.
Maar wat ondergetekende nog het meest stimuleerde om deze band het
voordeel van de twijfel te gunnen, was het feit dat ze vorig jaar
getekend hadden bij het platenlabel Wichita. Mocht dat u niks
zeggen, dan gaat wellicht wél een belletje rinkelen bij namen als
Bloc Party en Los
Campesinos! Niet de minste namen, me dunkt. Dat Sky Larkin nog
het meest vergeleken werd met laatstgenoemde band, is niet helemaal
onterecht maar als u het mij vraagt zijn er misschien wel méér
verschillen met deze ‘boertjes’ dan gelijkenissen want waar Los
Campesinos! het vooral moest hebben van de wisselwerking tussen de
man/vrouw-vocalen is er bij Sky Larkin alleen maar sprake van een
zangeres.
‘Fossil, I’ waarmee de band zich voor het eerst aan ons openbaarde,
is ontegensprekelijk een leuke song die nergens gaat vervelen en
waarin zangeres Katie Harkin zich tussen de indiegitaartjes
kronkelt zoals destijds Björk dat deed bij haar Sugarcubes; wat
naïef en speels dus. Een veelbelovende binnenkomer noemen ze dat
zeker?
‘Octopus 08’ doet ons dan weer denken aan Juliana Hatfield –
remember ‘My Sister’? Op andere tracks menen we dan weer de echo op
te vangen van de frêle stem van Harriet Wheeler van The Sundays.
Allemaal mooie stemreferenties waar menig Idool-kandidaat jaloers
op kan zijn maar met een stem alleen verkoop je geen plaatjes en er
is altijd nog zoiets nodig als wat men simpleweg omschrijft als een
goeie song en aan dat laatste ontbreekt het hier en daar
toch wat.
Sky Larkin brengt ons dan wel pop verpakt in wat tegendraadse en
frisse songs maar wat ons nog het meest tegen de borst stuit, is
dat verschillende tracks onderling nogal inwisselbaar zijn. Mocht u
dus naar onze favoriete track op deze plaat vragen, moeten we toch
heel even nadenken en zullen we wellicht met het eerder vermelde
‘Fossil, I’ op de proppen komen of ‘Sommersault’ dat vooral door
het lagere tempo opvalt.
Maar ‘Matador’ bijvoorbeeld, geen onaardig deuntje, gaat echter al
gauw vervelen: wat aanvankelijk als een fris briesje klinkt, voelt
als snel aan als een vervelende koude tocht die langs ons heen
strijkt en waarbij we dus snel zullen vragen om alsjeblieft die
deur te sluiten. Ligt het nu aan ons en kunnen we ons niet meer
voldoende inleven in deze songs of hebben we hier echt te maken met
een wat mindere plaat die ons totaal niet weet te raken: we vrezen
voor het laatste.
Echte uitschieters staan er dus niet echt op dit debuut en ondanks
de duidelijke aanwezige speelvreugde straalt daar spijtig genoeg
bitter weinig van op de luisteraar over. Sky Larkin blijft, wat ons
betreft, wat steken in goede bedoelingen die hier en daar – dat
mogen we zeker niet vergeten vermelden – licht memorabele momenten
opleveren, maar nergens zullen deze tracks de tand des tijds
doorstaan en zal deze band dus een serieus tandje moeten bijsteken
om op een volgende langspeler beter uit de hoek te komen, want van
‘The Golden Spike’ durven we voorlopig niet echt een aanrader
maken.
www.myspace.com/skylarkinskylarkin
www.weareskylarkin.com
