A.C. Newman :: Get Guilty

A.C. Newman weet hoe je een goed nummer moet schrijven. Met op je
CV de titel van opper-New Pornographer en voornaamste songschrijver
van die band zijn je kwaliteiten natuurlijk ruimschoots bewezen.
Met het puike ‘The Slow Wonder’ uit 2004 toonde Newman dat hij het
ook helemaal op zijn eentje kan. Hij liet de maniëristische
popkronkels uit zijn bekendere hoofdberoep varen en koos voor een
meer rechttoe rechtaan aanpak wat resulteerde in elf perfecte
popsongs gebald in 33 minuten. Toch bleef en blijft het onmogelijk
om de solo-artiest Newman los te koppelen van The New
Pornographers.

Op ‘Get Guilty’ verlaat Newman het pad van zijn eerste solo-plaat –
de kort krachtige kopstaat van een popsong – en vindt hij volledig
aansluiting met het laatste werk van The New Pornographers. Het
gekende Pornographers-recept van in koor gezongen refreinen of
strofes is dus present. De kans dat u deze echter na één
luisterbeurt uit volle borst kunt meezingen, is dan weer klein: het
merendeel van de nummers op ‘Get Guilty’ zijn van het ‘verdoken’
catchy-type: zoals bij The Shins blijven de nummers niet
onmiddellijk hangen, maar slagen ze er wel in om zich – haast
onopgemerkt – diep te nestelen in de schedelpan.

Opener ‘There Are Maybe Ten or Twelve’ is de uitzondering op
bovenstaande regel: de bombastische drum en riff lijken weggelopen
uit een nationaal volkslied maar weten zich wonderwel in te
schrijven in de song. Het bulk van de songs, ‘The Heartbreak
Rides’, ‘Like a Hitman, Like a Dancer’, en ‘The Palace at 4 AM’
zijn stiekeme popsongs, die nooit na een eerste luisterbeurt lijken
te blijven hangen maar er toch in slagen het onderbewustzijn binnen
te sluipen.

Dat A.C. Newman met deze ‘Get Guilty’ dicht tegen The New
Pornographers aanschuurt is dus op zich geen probleem, hij is en
blijft immers de voornaamste songwriter van de band. Maar
anderzijds is het bij momenten jammer dat de rest van zijn
gewoonlijke partners in crime er niet bij zijn: de fenomenale stem
van indie-pin-up Neko Case wordt in sommige songs weldegelijk
gemist. Kori Gardner van Mates Of State en Nicole Atkins nemen de
honneurs waar als backupzangeressen, maar nergens halen ze het
niveau van de roodharige chanteuse. De leadzang blijft ook
onverbiddelijk in handen van A.C. Newman zelf, wat misschien
logisch is voor een solo-album, maar wat niet wegneemt dat een
nummer als ‘Elemental’ smeekt om door Case gebracht te
worden.

Met 42 minuten voor 12 nummers is ‘Get Guilty’ ook wel een beetje
te lang om tot perfect popplaatje gekroond te worden. De punch, die
‘The Slow Wonder’ net zo leuk maakte, gaat daardoor grotendeels
verloren. Hoewel de songs ook weer niet ontiegelijk lang zijn, zou
er gerust overal een minuutje afmogen wat de drive van het plaatje
ten goede zou komen.

Niet elke nieuwe plaat kan een meesterwerk zijn en deze ‘Get
Guilty’ is een plaat met zijn gebreken. Maar er staat ook geen
enkel slecht nummer op dit album. Nummers die bovendien stuk voor
stuk haast onmerkbaar verslavend werken. ‘Get Guilty’ is een ideale
soundtrack voor de eerste zonnestralen van 2009. En soms moet het
niet meer zijn dan dat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =