Carl Newman heeft met Zumpano en The New Pornographers zijn strepen al verdiend als songwriter. Als A.C. Newman bewijst hij nu dat hij het ook alleen kan. Indie powerpop heet dit, naar verluidt. Ofwel een kleine vierendertig minuten sublieme popmuziek.
Wanneer het over Canadese muzikanten gaat, komen wij meestal niet veel verder dan —aargh— Bryan Adams. A.C. Newman toont aan dat het meest doorsnee aller landen meer te bieden heeft dan melige ballads en stompzinnige drie-akkoordenrock. Veel meer. We weten niet eens waaraan het precies ligt. Zijn het de schitterende, primaire melodieën die meer dan eens aan The Flaming Lips herinneren? Of toch de weelderige, af en toe zweverige arrangementen? Het uitzonderlijke stemtimbre van Carl Newman, de warmste falsetto die we ooit hoorden? Feit is dat we van de eerste keer verkocht waren. En ook de tweede, derde en alle andere keren, want dit is een plaat die je steeds weer blijft opleggen om op het einde bewonderend te zuchten en nog maar een keertje op de playknop te drukken.
Het blijft wat vreemd dat Newman deze plaat maakte zonder The New Pornographers. Een aanzienlijk deel van de nummers op The Slow Wonder kan perfect op een Pornographers-plaat staan. Bij de fans zal ongetwijfeld een zweem van herkenning optreden bij nummers zoals "On The Table" of "The Town Halo". Af en toe maakt Newman ook eens een bocht, weg van wat hij gewoon is te doen met zijn nieuwste band. Net deze nummers maken van The Slow Wonder zoveel meer dan gewoon een uitstekende popplaat. De ijzingwekkende ontroering van "Come Crash" of de ontwapenende simpliciteit van "The Cloud Prayer" tillen de plaat naar het niveau waar The Beatles zitten te kaarten met The Byrds: het muzikale nirwana.
The Slow Wonder is van het beste wat indie te bieden heeft. Een muzikaal uithangbord voor de kleine, onafhankelijke platenfirma’s en een opsteker voor al wie met muziek bezig is zonder rugdekking van een veel te duurbetaalde platenbaas. Enkel de titel is wat ongelukkig gekozen. Van enige traagheid is hier namelijk geen sprake. Geen langzaam op gang komen, maar meteen genieten van bij de intro van het allereerste nummer, het onweerstaanbare "Miracle Drug".
The Slow Wonder is te kort om van hoogtepunten of zwakkere periodes te kunnen spreken. Daarom houden we het op één langgerekte rilling, een halfuur lang balanceren tussen verwondering en vervoering. Ons rest enkel nog de vraag hoe hoog A.C. Newman in ons eindejaarslijstje zal terecht komen. Als u ons nu wilt excuseren, de plaat is ten einde en de playknop wenkt.
