Trap Them :: Seizures in Barren Praise

Deathwish Inc, 2008

Deze tweede lp van Trap Them is het indrukwekkende resultaat van de
samenkomst van drie creatieve duo’s. Ryan & Brian zijn het
leidende duo, zanger en gitarist en oprichters van de band. Ryan
zet eerst het bevreemdende conceptuele kader van de nummers op
papier. De motorzaagriffs van zijn kompaan scheuren alle woord en
begrip dan aan flarden zodat de pure energie erachter gekanaliseerd
kan worden in een strijd op leven en dood met de getormenteerde
oerschreeuw van de bedenker. Deze twee diehards beslisten van dag
één dat de baan hun nieuwe thuis zou zijn en zochten dus geschikte
secondanten. Door het spartaanse tour- en opnameschema waren die
moeilijk te vinden maar het duo Steve & Mike houdt het nu toch
al eventjes uit met de band en alzo nam Trap Them in 2008 voor het
eerst nieuw materiaal op als een echte band. Het derde duo is Kurt
& Jacob (jawel van Converge) in de rol van creatief klankbord.
Kurt Ballou is de producer van het album en mijn God wat heeft zijn
God City-studio weer een pareltje afgeleverd. Het album klinkt
extreem grofkorrelig en droog, ieder instrument komt volop tot zijn
recht zonder alle aandacht op te eisen en vooral zonder zelfs maar
een ietsie pietsie aan kracht in te leveren. Iedere drumslag, ieder
powerakkoord, ieder scheurend longblaasje bezorgt je trommelvliezen
een ongenadige siddering. Jacob Bannon heeft het prachtige
hoesschilderij gemaakt, even betoverend als beangstigend monochroom
zilver en zwart. Ik vermoed dat Bannon synestheet is want de hoes
klinkt zoals de muziek straalt of omgekeerd.

Meer over de muziek misschien? ‘Seizures in Barren Praise’ forceert
10 nummers in 25 minuten door je gehoorgang. Gedurende die tijd zal
je geregeld denken aan punkbands en Zweedse deathmetalbands uit
midden tot eind de jaren tachtig; Brian Izzi’s gitaargeluid is
gemodelleerd naar de klank van de beruchte Sunlight studios. De
riffs die de man uit zijn snaren trekt, zijn echter geen
doorslagjes maar zeer efficiënte auditieve brokjes complexe
brutaliteit. Alle nummers zijn korte uitbarstingen die geen
strofe-refreinstructuur hebben maar eerder als een stream of
consciousness doorwoeden. Iedere track vormt immers een willekeurig
gekozen fragmentje uit een groter verhaal dat enkel Bryan McKenney
volledig kent en waaraan hij al schrijft sinds de eerste opnames.
Deze keer vertelt hij ons een selectie van de gebeurtenissen op de
dagen 19 tot en met 31. Wordt ongetwijfeld vervolgd op de volgende
lp of ep. Bas en drums verzorgen het zware sonische fundament dat
nodig is ter ondersteuning en verankering van zoveel willekeurig
geweld. Van slepende doom tot snelle polkabeats, deze twee leveren
het allemaal met evenveel intensiteit en stuwen zo de twee anderen
naar een hoger niveau.

De meeste nummers zijn kort en snel behalve het laatste, ‘Mission
Convincers’, dat traag en lang is, en met zeven minuten meer dan
een kwart van de totale albumlengte. Het is een zeer heavy en noisy
geval waar allevier de muzikanten tot hun uiterste gaan qua pure
kracht. Voor de drummer mag je dit ook letterlijk nemen. Baslijnen
rollen daverend over je heen en de zanger doet me het ergste vrezen
voor zijn stembanden. Een wolf gevangen met een poot in een
wolfsijzer klinkt even furieus en wanhopig. ‘Fucking Viva’ opent
het album ook redelijk traag maar tijdens het tussenliggende
kwartier wordt constant overrompeld. Nummers als ‘Targets’, ‘Flesh
& Below’ en ‘Invertopia / Class Warmth’ plegen een
desoriënterende aanval op je gevoel voor melodie en structuur maar
bezitten een simpele punk-efficiëntie die het dan toch weer
verteerbaar houdt. Evengoed is Trap Them er niet voor iedereen; de
kwalificatie “inhoudsloos lawaai” zal door minder volhardende
luisteraars snel uitgedeeld zijn.

‘Seizures in Barren Praise’ is een splinterbom van een plaat. Een
eerste beluistering is een explosie die je ongenadig door het zwerk
katapulteert. Heb je nog de moed om, nadat je bent rechtgekrabbelt,
het stof van je kleren geklopt en je bloeduitstortingen
geïnspecteerd hebt, terug op start te duwen, dan ontdek je
geleidelijk een zeer intense maar gevarieerde plaat die het vuilste
van punk en metal samenbrengt met het duisterste in de mens.

www.myspace.com/trapthem

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien + 9 =