Limburg of West-Vlaanderen, het zal je maar overkomen. Je kan vluchten zo ver je wil, maar die afkomst zal het onderwerp van spot en belegen moppen blijven. Gelukkig kan je je dan de bedenking maken dat nergens zo hard gerockt wordt als in die twee provincies. Het is een compensatie als een andere. Met The Rones en Mogul lijkt de opvolging alleszins verzekerd. Alaaf!
“De zes songs die terug te vinden zijn op Nonsense && Crackwhores behoren nog steeds niet tot het origineelste dat we dezer dagen te horen krijgen, maar we zijn wel opnieuw overtuigd van een toekomst voor The Rones." Gelukkig hoeven we hier geen woord van terug te trekken, want debuutalbum Sinner Songs overklast de EP met grijnzend gemak. Het lijkt allemaal wat minder industrial en lawaaierig, er wordt wat minder teruggevallen op gimmicks en arrogantie, en het materiaal is sterker: The Rones is volwassen geworden.
Opnieuw valt ook de hypermoderne, krachtige en gedetailleerde productie op. Met Luuk Cox heeft het vijftal onder leiding van zanger/gitarist Lenn Van Meeuwen zijn eigen Virgilius om vagevuur en hel te overleven. De beats & bleeps worden smaakvoller gebruikt, er wordt uitstekend met laagjes gewerkt en de hele plaat voelt aan als een zorgvuldig voorbereide coup. Laat er echter geen twijfel over bestaan dat The Rones een rockband is. "Liquid" gaat lekker lomp tekeer, “Conscience : Mute” en “"he Real End” kunnen naast het betere werk van Soulwax staan en "The Bitter Taste” doet een Masters Of Reality: gespierd, cool en ronduit catchy.
De verwijzingen worden je continu om de oren gegooid: “Like A Wolf” is net als heel wat andere songs sterk schatplichtig aan QOTSA, al is dat geen reden tot overdreven kritiek. Elk tijdperk zijn helden. Sommigen stellen Coldplay als voorbeeld. Onbetwiste hoogtepunten zijn de titeltrack en “In The Clear”"(met Dear Leaders Aaron Perrino op gastzang) waarop duidelijk wordt wat de grootste troef van de band is: het vermogen om memorabele melodieëën en zanglijnen te bedenken en die vervolgens op elkaar te stapelen. We hoorden weinig Vlaamse rockbands die zich met zo’’n succes aan dergelijke hachelijke uitspattingen waagden.
Mogul komt uit Waregem Rock City en maakt er niet zo veel woorden aan vuil. Hier is het niet de gestileerde hardrock van QOTSA die tot voorbeeld dient, maar de bluesy stonerrock van Kyuss, Unida en Fu Manchu. Zanger Sam Dufoor klinkt als het jongere broertje van John Garcia, maar er zijn wel meer details en geluiden die doen denken aan de stonericonen. Zo had “Low Tide" perfect op Sky Valley gepast. Gelukkig is Build Me A Hunchback meer dan een eerbetoon aan revivalrock.
Bluesy opener “Sick & Tired" laat horen dat Mogul met één been in de seventies staat en koppelt daar een vuile riff-o-rama aan die het lapje grond tussen Waregem en de polders omvormt tot kurkdroge woestijnvlakte. "Return The Blues” is hier het prijsbeest, een rasechte motherfucker die aanvangt à la ZZ Top, flirt met boogierock en uiteindelijk uithaalt met een knoert van een refrein waarbij je in die verdomde wagen wil kruipen, slakkenbak of niet, en de godganse nacht wat wil cruisen, van bachten de kupe tot de Maasvallei aan de andere kant. En dan terug.
Ook hier krijgen we dus niet te maken met een vernieuwende band, maar dat zal ons worst wezen. Er staan een paar bijzonder potige, op testosteron terende rocksongs op de plaat, ze geraken weg met ‘de verplichte lange’ (“Genie 18”), ‘de instrumentale’ (“Arlett”) en dan is dat vreemde, als trilogie opgevatte einde helemaal geen reden tot beklag. Build Me A Hunchback is een oerdegelijke, vuil rockende plaat die liefhebbers van het genre zeker niet mogen overslaan.
The Rones is het hoofd, Mogul de buik. De ene staat voor vroeg ontloken vakmanschap en zin voor details, de andere voor de blues en de groove. We geven de Limburgers, die gaan voor een piekfijn afgewerkte moderne rockplaat, een grotere kans om een breed publiek te bereiken, want Mogul mist de laatste grote stonergolf met een klein decennium. Niettemin mogen beide bands zichzelf en elkaar wat schouderklopjes geven: Build Me A Hunchback én Sinner Songs zijn overtuigende debuten die snel een vervolg verdienen.
