Wild Child




Denk aan een combinatie van Sharpay uit ‘High School
Musical’, de Plastics uit ‘Mean Girls’ en de griet waar Kevin
Spacey zo hitsig van wordt in ‘American Beauty’, en je hebt zo
ongeveer een beeld van het hoofdpersonage van ‘Wild Child’, een
nieuwe tienerkomedie die de bakvissen onder ons ongetwijfeld wild
joelend zal achterlaten, terwijl de rest ‘m zéér
hoogstwaarschijnlijk zo geruisloos mogelijk aan zich voorbij zal
laten gaan.

Waar ‘High School Musical’ nog de nodige dosis fun uitstraalde
voor de jongste kijkertjes en ‘Mean Girls’ eigenlijk best een
geestig en satirisch filmpje was, weet ‘Wild Child’ werkelijk niéts
toe te voegen aan het in se al behoorlijk oppervlakkige prefabgenre
van de high school-film. Het verhaal? Poppy Moore is een ziekelijk
verwend rijkeluiskindje wiens stiefmoeder op het punt staat om te
komen inwonen bij Poppy, zusje, en pappie. Maar, ochottekes,
kinneke toch, ze mist haar overleden mama nog altijd zó hard
(ziedaar de diepgang van haar personage: ze stelt zich aan als een
soort evil mini-Paris Hilton, maar dat is alleen maar omdat ze de
dood van haar mama nog niet heeft kunnen verwerken –
pfffrrt, trauma schmauma!). Ze maakt het op de dag van de
verhuis dan ook zó bont dat papa (Aidan Quinn in de rol van zijn
leven) haar stante pede naar een kostschool in Engeland stuurt.
James, the clichés please!

Al eens naar ‘Hostel’ gekeken? U weet wel, die film waarin die
meneer dat gezicht van die mevrouw last (jaja, last). Wel,
daar kwamen ze ongeveer even dicht in de buurt van een accurate
schets van Europese landen. Om nog maar te zwijgen van de schetsing
van de steden in Oost-Europa werd Amsterdam daar afgeschilderd als
een stad met twee dingen: hoeren en drugs. Niks nieuws onder de
zon, dat is zo in drie vierde van de Amerikaanse films waarin
Amsterdam dienst doet als decor. In ‘Hostel’ spreken de mensen daar
echter ook Duits. Hier gebeurt er iets gelijkaardigs. De kostschool
is zo Brits dat geen enkele Brit zou vermoeden dat zo’n plek nog
bestond in Engeland.

Uiteraard komen er in het begin tal van komische scènes die
allemaal te maken hebben met Poppy die iets niet snapt of veel te
gewend is aan luxe. ‘How am I supposed to call my
therapist?
‘ vraagt ze nadat ze hoort dat gsm’s in de week niet
toegelaten zijn. Maar eigenlijk is het een braaf, goedhartig kind
hoor, ‘t is gewoon dat haar mama gestorven is. Ze wil dan ook zo
snel mogelijk weer naar huis, dus ze doet er – met behulp van
enkele meisjes die zo’n dik Brits accent hebben dat het me niet zou
verbazen mochten het Amerikaansen zijn – alles aan om van school te
worden gesmeten. Na verloop van tijd – ja, die dingen schrijven
zichzelf – geraakt ze echter gehecht aan de warme omgeving, haar
nieuwe vriendinnen en – niet te vergeten – een ganz geile
Britse toyboy.

Tijdens haar avonturen komt Poppy dan ook nog eens in de clinch
te liggen met een Britse biatch die zich zal ontpoppen tot
haar nemesis en de slechtst acterende non-actrice van het jaar.
Sterk, ‘t is nog maar januari. Haar ‘catchphrase’, als je het zo
mag noemen, is dat ze haar zinnen vaak afsluit met het über-Britse
methinks‘. Jeps, want zo praten bitches from
Britain
nu eenmaal… De makers weten wel dat dat op niets
slaat, maar geven hun personages niets, maar dan ook niéts mee om
hen te verheffen boven de status van wandelend karikatuur. Zo wordt
het allemaal ongewild hilarisch, niét om de malle gewoontes en
strakke regeltjes van die gekke Europeanen, maar om de visie van de
makers óp Britse gewoontes, de wild om zich heen slaande
acteerprestaties (check hoe Shirley ‘Moaning Myrtle
Henderson hier een Schotse conciërge – of wat het ook is – neerzet,
whoa!!) en de van alle originaliteit gespeende plot, die
je na een kwartier al helemaal kan voorspellen – letterlijk.

Zo is de film wel grappig om te bekijken als guilty
pleasure
, maar helaas niet om de redenen die de makers in
gedachten hadden. Kijk daar, de onhandige leerkracht ziet er
spastisch uit als hij loopt: ‘ho-ho-ho-hi-hi-ha-hoe-ha…
ha
,’ zou de Joker van Heath Ledger zeggen. Diezelfde
leerkracht grijpt bij een troostende knuffel plots naar de tiet van
een collega-lerares. Dat is de beste mop van de hele film. Nu ja,
mop… Goed gelachen, alleszins. Ook de eindeloze parade aan
stereotypes is na verloop van tijd niet meer treurig, maar wel
gewéldig geestig: de directrice, bijvoorbeeld, is heel streng, maar
heeft ook een eindeloos vertrouwen in het essentieel – zij voelt
dat aan – goede karakter van Poppy en is zo rechtvaardig en integer
dat je ze spontaan wil trakteren op een fles tequila. En een
ontstopper, voor wat het ook is dat ze heel de film door in haar
gat heeft steken. Zij heeft overigens de beste quote van de film:
“To me, negotiations are like nightclubs. I’m not likely to
enter into one.”
Of zo.

Je hebt dan ook nog de pa – Aidan Quinn bereidt zich nu al voor
op de dichtstbijzijnde prijsuitreikingen – die echt het beste voor
heeft met zijn dochter, de knappe jongen wiens voornaamste
eigenschappen zijn dat hij blond is en Brits spreekt en natuurlijk
de upper class Head Girl-bitch, die gespeeld wordt door een actrice
wiens grote kracht erin schuilt dat ze haar tekst kan onthouden. De
vriendinnen van Poppy in Amerika (stom en achterbaks) en in
Engeland (aanvankelijk veel te eenvoudig, maar eigenlijk keitof)
komen ook vaak in beeld, maar die kan je toch amper van elkaar
onderscheiden – hoe heten ze ook alweer?

Oké, toegegeven, elfjarige meisjes zullen best kunnen genieten
van dit filmpje, maar voor al de rest is dit een te mijden
bandproduct dat zomaar even alle clichés van high school-films op
elkaar stapelt om er een behoorlijk oninteressant en bij momenten
zelfs ronduit saai prefabfilmpje tegen vooroordelen van te maken.
Dat dan wel alle clichés over Engeland en nog vanalles
(homokapper… fun…ny) in die film worden gestampt,
zullen we dan maar toeschrijven aan een briljante ironische subtext
zeker? Maar het is natuurlijk gemakkelijk om negatief te doen over
een product als dit, dus we zullen het anders verwoorden: de film
is een triomf van de hedendaagse Hollywoodfabriek die niet alleen
een diepgrondige culturele analyse weet te bieden, maar ook
reflecteert over actuele thema’s als vriendschap, dood, gemis en
liefde. Hij gaat het zeker goed doen op de volgende awarduitreiking
– Oscars, Razzies, whatever. Aidan Quinn heeft zijn
dankspeech al geschreven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 14 =