Mercury Rev :: ”Goddank dat we nog altijd zoveel voelen”

Drie platen lang tekende Mercury Rev voor breedbeeldamericana van de beste soort, met Snowflake Midnight komt daar een abrupt einde aan. Op hun nieuwste plaat pakt de groep uit met psychedelische krautrock die het beste van de voorbije jaren verbindt met het geluid van hun begindagen. “Soms keren dingen op een gekke manier terug”, zeggen drummer Jeff Mercel en gitarist Grasshopper.

Mercel: “Er is al gesuggereerd dat we onze platen per drie maken. Ik weet niet of het echt waar is, maar mensen organiseren dingen graag op zo’n manier in hun hoofd. Het was in elk geval tijd voor een verandering; daar hadden we echt nood aan. Na The Secret Migration hebben we een verzamelaar uitgebracht en een soundtrack gemaakt, nu wilden we resoluut kiezen voor een andere benadering en dus zijn we in een nieuwe, eigen studio gaan werken. We hebben alles omgegooid, van de plaats en de manier waarop we werkten tot hoe we het songschrijven benaderden en met welke instrumenten en geluiden we werkten. We lieten oude patronen achter ons en zijn onbekend terrein ingetrokken. Dat was soms erg ongemakkelijk, maar dat was onze keuze. En eenmaal daar, zijn we de muziek vooral niet gaan sturen. We wisten niet waar het ons zou leiden, maar we erkenden allemaal dat het de moeite waard was om het te volgen en te zien waar we zouden uitkomen.”

enola: Er is inderdaad wel dat gezegde dat een rockband maar drie goeie albums in zich heeft, voor ze zich nodeloos gaat herhalen: Nirvana was na In Utero uitverteld, Radiohead kon na OK Computer alleen maar vervellen tot een nieuwe band, Pearl Jam heeft na Vitalogy niets echt relevants meer gedaan,….
Grasshopper: “Yeah, blijkbaar draait het vaak zo uit. Misschien moeten we eens een astroloog raadplegen, en blijkt dat te gebeuren elke keer als Venus langskomt of zo. (lachje) Het was niet eens een kwestie van willen veranderen, we ontdekten gewoon nieuwe wegen, nieuwe technologieën,.. alles veranderde en wij hebben die kans gegrepen. Het was één van die momenten in het leven die je om de paar jaar hebt, waarop iedereen rond je plots in een overgangsfase zit: mensen trouwden of scheidden,…”
enola: Kwam het vanuit een onvrede met voorganger The Secret Migration?
Mercel: “Neen. neen. neen. Dat hebben we nooit gevoeld over geen enkele plaat die we ooit gemaakt hebben. Altijd was het wat we op dat moment wilden maken. Achteraf ga je de dingen natuurlijk wel anders bekijken, en onbewust de geschiedenis herschrijven. Maar het was absoluut niet uit reactie tegen onze vorige plaat, gewoon vanuit een nood om iets anders te doen.

enola: Ten tijde van All Is Dream schreef iemand dat die plaat en voorganger Deserter’s Songs een afscheid van de chaos betekenden. Dan is deze opnieuw een omhelzen daarvan? Dit is wat jullie in het begin deden, maar deze keer beter gecontroleerd.
Mercel: “Deze plaat is gemaakt in een staat van chaos. We wisten dat de zaken op een vrij willekeurige manier aan het gebeuren waren, maar dat omhelsden we. We lieten de opnameknop gewoon lopen en keken niet te veel om. Lange tijd hadden we verschillende songs die uit niet meer bestonden dan één idee dat dertig-veertig minuten lang werd gespeeld. In plaats van het meteen te gaan uitwerken, lieten we die gewoon liggen, en gingen we verder met een volgend idee, goed wetend dat we er op een bepaald moment wel opnieuw naar zouden teruggrijpen. Vroeger zouden we meteen geprobeerd hebben dingen anders te spelen, nu was die drang naar controle er niet. We wilden de dingen niet over-manipuleren. We zijn de songs nu aan het leren om straks te kunnen optreden en soms kijken we naar elkaar: ‘hoe hebben we dit gedaan?’ ‘Wie deed dit?’ Het waren momenten die één keer voorvielen, maar gelukkig stond de recorder op. Er is een schoonheid daarin.”
Grasshopper: “Chaos heeft die slechte connotatie; dat het voor wanorde staat, maar dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn. Chaos heeft een eigen orde op een meer complexe manier. Een soort van patroon, zoals het weer. Het betrekt de deelnemer op een veel intensere manier.”

enola: Jeff, er wordt heel wat gewerkt met geprogrammeerde drumloops. Waarom wilde je je drums loslaten?
Mercel: “Ook weer vanuit die nood om het anders te gaan doen. Ik mag dan wel de drummer zijn; ik had geen zin om achter mijn kit te kruipen. Dat geeft beperkingen; soms voel ik me gebonden door wat ik fysiek aankan. Technologie werkt dan bevrijdend, omdat je niet meer hoeft te denken: zo rap kunnen mijn handen niet drummen of gitaarspelen. Het is een soort glazen beperking aan je verbeelding, omdat je weet dat het fysiek niet kan. Je kunt het je niet voorstellen, en met de technologie van tegenwoordig kan dat wel, of het nu drumloops waren of software die willekeurige noten genereert,…. die haalden de muziek uit het rijk van het haalbare en tilden het op naar het oneindige van de verbeelding. Zo speelden we dingen die ons niet vertrouwd waren, waardoor we op een nieuwe manier leerden spelen. Je hoort het op heel wat songs; zoals het begin van “Runaway Raindrop” of “Senses Are In Fire”. En op Strange Attractor hoor je er nog wat meer van.”

enola: Waarom moest die tweede, downloadbare en meer instrumentale plaat er komen? Moeten we die als het tweelingbroertje van Snowflake/Midnight zien? Mercel: “Zo kun je het bekijken, maar dan niet als een identieke tweeling, maar eerder als een broertje. Ik denk dat die plaat een goed idee geeft van wat je zou horen als je de studio inloopt terwijl we aan het schrijven zijn. Het enige verschil is dat we de songs op Snowflake Midnight iets meer gestructureerd hebben, door er teksten over te zetten, bijvoorbeeld. Onderhuids zijn het wel twee dezelfde platen.”
“Ik denk dat we veel geleerd hebben van Hello Blackbird, die soundtrack die we maakten: het liet ons voelen dat het ok is dat een song maar 1 minuut en elf seconden lang is; dat die ook op zichzelf kan staan. Het gaf ons een vrijheid om om het even wat te doen; net zo goed een song als “Dream Of A Young Girl As A Flower”, dat meer dan acht minuten duurt.”

enola: Was de compilatie Stilness Breathes een manier om tijd te winnen tussen dit album en The Secret Migration?
Grasshopper: “Misschien was het inderdaad een manier om het gat te vullen. Alweer onbewust, dan wel. Als je het nu bekijkt: het was een manier om die tijd af te sluiten. Onze platenfirma had ook gevraagd om die verzamelaar, terwijl wij dan weer die tweede cd met B-kantjes en zeldzame nummers erbij wilden. Het viel mooi samen.”
“Je ziet ook mooi de constante in ons werk dan. We zijn heel erg geëvolueerd doorheen al die jaren, maar we hebben altijd een avontuurlijke geest behouden. Alles wat we gedaan hebben, heeft altijd al een grote cohesie vertoond. Wat we doen, heeft altijd toch dat herkenbare. Wat het is, daar kan ik mijn vinger niet op leggen. Het bleef altijd om geluidsmanipulatie gaan, een duwen aan de grenzen van wat rock ’n roll is. Dat is de constante voor ons; het experimenteren met die zaken.”
Mercel: “Ik denk wel dat Snowflake Midnight op een bepaalde manier teruggrijpt naar platen als Boces of Yerself Is Steam. Een aantal van de songs die we voor onze nieuwe plaat schreven, vliegen je ook echt aan op een manier die aan Yerself Is Steam doet denken. Een geluidsaanval, maar deze keer met andere texturen.”

enola: Op jullie MySpace bloklettert het “My senses are on fire” naar die song op Snowflake Midnight. Dat had het motto van het beginnende Mercury Rev kunnen zijn: een overgevoeligheid, zoveel mogelijk willen aanraken en beleven.
Grasshopper: “Pretty much.”
Mercel: “Goddank dat we ons nog altijd zo voelen; dat we nog altijd Leven, met een hoofdletter. We voelen alles, van hoogtes tot laagtes. We zijn niet tot onze nek in de prozac afgezakt tot de middelmatigheid. We nemen de laagtes om de hoogtes te kunnen hebben; we willen het allemaal.”

Mercury Rev speelt op 23 november in de AB in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + een =