The Sedan Vault :: Half underground, half mainstream

Sommigen noemen het een conceptalbum, anderen spreken van een lokale variant op The Mars Volta. Allen dwalen. Een plaat als een mokerslag, dàt is de tweede van The Sedan Vault. En zo hoort ook, want de band heeft er verdomd hard aan gewerkt, zo vertelt bassist Frederik Meeuwis.

enola: Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van Vanguard, is dat dit album een even frontale impact heeft als jullie explosieve concerten.
Frederik Meeuwis: “Dat komt waarschijnlijk omdat we de opnames anders aangepakt hebben. Deze keer hebben we niet meer iedereen apart met een clicktrack opgenomen, maar speelden we allemaal samen om de live-feel te hebben. En ik denk dat we daar qua sound wel in geslaagd zijn. We hebben ook langer gemixt. Bij de vorige, Mardi Gras Of The Sisypha, hebben we veel langer opgenomen dan gemixt. Nu hebben we het omgekeerde gedaan: heel snel samen opgenomen: elke dag twee nummers ingespeeld en vervolgens veel langer gemixt, met een veel beter resultaat als gevolg.”
Vanguard is veel geconcentreerder. De groove wordt meer op- en afgebouwd, terwijl bij Mardi Gras eerder van begin tot einde explosief te werk werd gegaan.”

enola: De elektronica die ten tijde van Mardi Gras een grote rol speelde tijdens de concerten, lijkt nu ook op plaat meer naar voor te komen.
Meeuwis: “Voor ons was het een beetje zoeken om die elektronica-feel juist te krijgen. De vorige plaat was meer een gitaaralbum, maar live was het voor onze mixer niet altijd duidelijk wat de bedoeling was. Toen kregen we soms de opmerking van mensen dat de elektronica de bovenhand nam, terwijl de gitaar had mogen primeren in bepaalde nummers. Maar nu hebben we tijdens de opnames met de mixer aan dat evenwicht gewerkt, waardoor we nu allemaal hetzelfde beeld hebben van de muziek.”
“En de elektronica komt op Vanguard inderdaad meer naar voor, maar ten tijde van Mardi Gras was de situatie binnen de groep anders. Drie nummers waren toen geschreven alvorens keyboards hun intrede deden in de band en pas daarna kwam ik er bij. In dat opzicht is dit de eerste The Sedan Vault-plaat die we van begin tot einde allemaal samen hebben gemaakt.”

enola: Vanguard is een conceptplaat geworden, om een gevaarlijk woord te gebruiken.
Meeuwis: “In andere interviews ging het daar ook over. Maar uiteindelijk is dat relatief: als je met een aantal gasten een studio intrekt en je ontwikkelt een bepaalde sound, dan is dat op zich ook al een concept. Het enige dat wij daar nog aan toegevoegd hebben, is een rode draad door de songs. En zoiets vind ik maar normaal: het is toch leuker om een totaalpakket te hebben, waarbij alles in elkaar past: het artwork, het tekstuele, noem maar op. Ik vind het nu eenmaal nogal stom als een cd niet meer is dan een verzameling van tien tracks die eigenlijk niks met elkaar te maken hebben, en met een hoesje dat geen link heeft met de muziek.”
“Elk totaalpakket staat ook los van een ander: op de volgende plaat zullen we weer met iets anders uitpakken, of daar nu een verhaal rond verweven zit of niet. Al moet ik zeggen dat de term conceptalbum zwaarder klinkt dan wat het uiteindelijk geworden is. We gaan niet zo ver om, zoals Pink Floyd vroeger, een muur op te bouwen. Dat is toch meer wat ik bij concept zie.”

enola: Live gaan jullie ook niet Vanguard van a tot z spelen, veronderstel ik?
Meeuwis: “We bereiden een show voor die goed in elkaar zit qua songopbouw, met bijvoorbeeld enkele rustpunten. Daarin komen zowel nummers van de oude als de nieuwe plaat voor. We spelen ook niet elk concert alle nummers van de nieuwe cd, het is immers niet de bedoeling dat op concerten tekstueel het hele verhaal gebracht wordt.”

 

enola: Hoe kom je eigenlijk tot zo’n totaalpakket? Dat valt waarschijnlijk niet uit de lucht?
Meeuwis: “Goh, met véél moeite. Aan dit album zijn we een half jaar nadat Mardi Gras uitgekomen is beginnen schrijven. Al kan je dat niet echt meetellen, want alles uit die eerste sessies hebben we in de vuilbak gekieperd omdat we bang waren dat we een Mardi Gras II aan het maken waren. Vervolgens hebben we heel lang gejamd, tot er echt nieuwe dingen naar boven kwamen. Het eerste nummer dat we te pakken hadden, was “Communism By The Gallon” en daarop zijn we beginnen verder bouwen en zo konden we afstand nemen van ons vorig werk.”
“Marius (Meeuwis) schrijft de teksten, en legt die voor aan de rest. We bespreken die, want het is uiteindelijk een project waar we samen aan werken. Het probleem dat we daarbij hebben, is dat we zaken niet kunnen lossen. In de studio zitten we er bijvoorbeeld altijd bij, we kunnen niet even tegen de mixer zeggen: ‘doe maar, we komen morgen terug’. We willen altijd zien wat er nog gebeurt, zowel op vlak van mixing, songschrijven als artwork. We willen overal bij betrokken zijn en iedereen heeft ook zijn mening, maar uiteindelijk komen we tot een tof eindproduct. Alleen is het nadeel dat het superlang duurt.”

enola: Controlefreaks, heet zoiets.
Meeuwis: “Inderdaad. Neem nu de scènes die her en der in de plaat zitten. Veel mensen denken dat die uit films komen, maar we hebben die zelf gemaakt. Het heeft ons dagen gekost om die stukjes geluid helemaal perfect te krijgen.”
“Ons volgend album zal ook weer iets anders worden en daar zijn we nu al over aan het nadenken. Wat het wordt, weten we nog niet. Er zal opnieuw veel tijd in kruipen, maar uiteindelijk is het telkens een project waar we twee jaar lang, door te spelen, de vruchten van gaan plukken. Of dat is toch de bedoeling.”

enola: Een veelbesproken gast op deze plaat is Arno. Eigenlijk is het jammer dat dat zo veel aandacht trekt, want door te weten dat het Arno is, verdwijnt een stukje van het mysterie.
Meeuwis: “We zouden inderdaad graag hebben dat er niet zo’n gedoe wordt rond gehangen dat Arno een stuk tekst inspreekt. Mensen mogen dat uiteraard wel weten, het staat ook in de bio, maar het is leuker als ze het niet onmiddellijk weten. Er waren gevallen waar luisteraars dachten dat het Roemeens of Russisch was, die niet begrepen wat er gezegd werd. In het begin wilden we met Frans, Nederlands en Engels werken, maar uiteindelijk is het dus Oostends geworden.”
“Dat we voor Arno gekozen hebben, komt omdat we op zoek waren naar een karakteristieke stem. Net als Wim Janssens, die ook meedoet tijdens andere scènes in Vanguard. Beiden hebben een heel leuke stem. In het geval van Arno speelde zeker mee dat zijn stem interessant is. We hebben hen, net als Dave Decas die het artwork gemaakt heeft en fotograaf Danny Willems, er ook iets mee laten doen. Iedereen heeft zowat zijn ding gedaan met de elementen die wij aangereikt hebben. Arno en Wim hebben dan ook hun eigen scènes in elkaar gestoken en er hun feel aan gegeven.”

enola: Hoe verliep de rolverdeling tussen jullie en die gasten?
Meeuwis: “We hebben hen het idee gegeven, en zij hebben teksten geschreven en hun manier van spreken gebruikt. Enfin, in die teksten hadden we uiteraard inspraak, maar hun inbreng was sowieso best cool.”

enola: Arno of niet, jullie worden nog steeds te pas en te onpas met The Mars Volta vergeleken.
Meeuwis: “The Mars Volta ìs een grote invloed, maar ik denk dat er veel meer invloeden in The Sedan Vault zitten, zoals Motorpsycho, Battles. Wat The Mars Volta betreft, vind ik wat ze nu doen zelfs niet eens zo interessant. De eerste platen nog wel, maar die nieuwe dingen liggen me niet zozeer. Veel mensen vergelijken Vanguard met Francis The Mute, terwijl dat een plaat is die ik nog maar twee keer heb gehoord. Ik veronderstel dat die vergelijking altijd wel zal blijven en het is ook niet dat ik dat erg vind. Elke groep kan je wel op een andere vastpinnen en voor ons is dit best een leuke vergelijking. Liever The Mars Volta dan Datsuns, bijvoorbeeld.”

enola: Hoever reikt de ambitie met deze plaat?
Meeuwis: “Momenteel komt Vanguard enkel in de Benelux uit, maar er zijn contacten met labels in andere landen. Want het is natuurlijk de bedoeling om de plaat zoveel mogelijk te verspreiden.”

enola: In het binnenland is de respons behoorlijk groot, lijkt me.
Meeuwis: “Meer dan bij de vorige, in ieder geval. En ik denk dat dat normaal is: we staan iets verder, hebben al meer gedaan, het publiek bij onze concerten is groter geworden.”

En jullie hebben een ander label.
Meeuwis: “Klopt. Vroeger zaten we bij Funtime, nu bij Pias. Dat brengt betere contacten met zich mee, maar -dat is eigenlijk wel het jammere aan de zaak- als je naar een groter label gaat, dan luistert iedereen opeens. Dat deze plaat meer aandacht krijgt, zal deels wel liggen aan het feit dat het onze tweede is, maar volgens mij ook omdat hij op een, zogenaamd, meer gerespecteerd label verschijnt. Er zijn nu eenmaal veel mensen die Funtime zien en dan denken ‘bwei hardcore.’”

enola: Terwijl The Sedan Vault toch nooit de typische hardcoreband geweest is?
Meeuwis: “Neen, dat was ons voordeel. Als je een hardcoregroep bent op een hardcorelabel, dan zit je in die pool en raak je daar heel moeilijk uit. Maar het is een scène die wij broodnodig hebben. Moest die wegvallen, zouden we veel minder sterk in onze schoenen staan. Funtime doet trouwens nog de vinylversie van Vanguard. Ik denk dat het onze troef is dat we nog steeds een beetje in de underground zitten, en ondertussen ook half in de mainstream. Ik hoop dat we in beide kunnen blijven.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − twaalf =