Delays :: Everything’s The Rush

Twee jaar na You See Colours houden we eindelijk een nieuwe Delays in handen. In Engeland was die net op tijd om de ultieme soundtrack bij de zomer te zijn, wij krijgen hem pas nu op ons bord. Zie het als een wel erg late indian summer, want nog steeds brengen de Gilbertbroertjes de zon in huis.

We hadden het voorspeld toen Delays het Rough Trade label, dat hen ontdekte, achter zich liet en een krabbel onder een contract bij Universal zette. En inderdaad, gezien het onbestaande succes van de groep op het vasteland nam die major niet de moeite hun nieuwe plaat ook bij ons uit te brengen. Op de valreep krijgt de plaat hier dan toch een kans en werd ze opgepikt door V2.

Driewerf hoera daarvoor, want Everything’s The Rush is alles wat zijn titel belooft. Nog steeds staat Delays synoniem voor gebottelde euforie. Deze keer wat duurder geproducet, maar aan het slag songs is niets veranderd: één en al melodie dat direct de kortste weg naar het refrein kiest. Aanstekelijk en levensbevestigend: gecondenseerde zonnestralen in een kristallen flesje, de nagloed van een lange hete zomer vol mooie meisjes en goeie festivaloptredens.

Voor al dat gedroom van mooiere tijden ons te ver leidt: de feiten! Met opener "Girl’s On Fire" is het al meteen stevig raak. De harmonieën tussen de broertjes Greg en Aaron Gilbert zwellen aan en meteen gaan ze rechtstreeks een aanstekelijk refrein in. De broertjes houden immers niet van omwegen en positioneren zich opnieuw stevig in het niemandsland tussen shoegaze en dance, al laten ze onder het alziend oog van superproducer Youth de hardere beats van You See Colours deze keer achterwege.

Ergens halverwege Cockteau Twins en The La’s situeren zich ook de mooie plakkers "Keep It Simple" en "Silence", maar het zijn singles "Hooray" en "Love Made Visible" die vooraan op het album alle aandacht opeisen. Het zijn schoolvoorbeelden van die zin voor melodie die zoveel Britse bandjes kenmerkt: geknipt vreten voor tienermeisjes met een wispelturige hormonenhuishouding, maar net zo goed voor de oudere popliefhebber die graag nog eens gewoon drie minuten blij wordt gemaakt. Ook die zullen goedkeurend meeschommelen met de wiegende samenzang van "One More Lie In" of het dansende "No Contest" dat zich met een feestelijk "Whoow! Whoow!" de hersenen inbrandt.

Of het iets met ego’s te maken heeft, weten we niet, maar op Everything’s The Rush zet Greg Gilbert enkele keren een stap opzij om de zang aan zijn broer Aaron te laten. Dat is jammer: niet alleen is Greg’s stem één van dé troeven van de band, Aaron is er de man niet naar om een song naar zijn hand te zetten. En dus is het maar goed dat Greg halverwege het stampende "Friends Are False" overneemt voor een refrein dat weer heerlijk scherp in de bochten hangt. Minder goed vergaat het de groep in het landerige "Slow Burn", dat verdrinkt in plastieken strijkers.

En toch en dus: Delays is een groep die bij wet zou moeten worden verplicht om elk jaar minstens één keer hier te lande op te treden als ultiem middel tegen de verzuring. Zelfs als Greg Gilbert zingt over zijn obsessies ("Hooray") klinkt het nog als de ultieme feestsong. Everything’s The Rush is dé plaat om deze herfst te verdrijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + twee =