Delays :: Star Tiger Star Ariel

Eigenlijk verdienden ze een medaille voor bewezen diensten aan het promoten van “de melodie als enige ware weg in de popmuziek”, maar ze kregen de ezelsstamp. Na een passage bij major Universal was het voor Delays terug naar de tekentafel. Dat ging gepaard met een lichte koerswijziging die de groep bij nader inzien meer uitzicht op de toekomst geeft.

Twee uitspraken die het allemaal zeggen.:
“We used to do it all the time; we would say: “I think this one’s a single” – drummer Rowly over vorige platen.
“We banned the words ‘single’ and ‘commercial’ from the studio.” – zanger Greg Gilbert over het nieuwe Star Tiger Star Ariel.

Er is iets veranderd in het kamp van Delays. Nadat de groep twee albums lang probeerde de ultieme popgroep te worden, gaat het geweer nu richting de andere schouder. Het besef is er dat de Top 30 voor altijd een onbereikbare droom zal blijven, en dat de teugels misschien gewoon eens gevierd mogen worden. Niet alles hoeft instant-meefluitbaar te zijn, een bochtje waar het vroeger rechtdoor ging, mag ook wel eens.

En dus is Star Tiger Star Ariel misschien wel de meest gevarieerde Delays-plaat tot nu toe. Natuurlijk kan Greg Gilbert zijn aanleg voor gouden melodieën niet onderdrukken en dus valt het allemaal wel mee met dat niet aanstekelijk zijn. Single “Unsung” is nog een mooi bruggetje naar oud werk. Het is het soort popsong waarvan er in onze wereld nooit genoeg kunnen zijn: één en al klaterende waterval van melodie en euforie.

Al is het niet representatief voor de rest van het album, dat eerder een melancholische ondertoon meekreeg. Bedoeld als soundtrack bij lange nachtelijke ritten door het woud en een zonsopgang in de dokken van het ouderlijke Southampton, is de sfeer langoureuzer, dromeriger. Zo is het met “Find A Home (New Forest Shaker)” zeldzaam ingetogen binnenkomen. De sfeer is bijna ambient, de harmonieën suikerzoet.

Het is in zulke momenten dat je de hand voelt van producer Duncan Lewis, die na de pump and circumstance van Youth (U2, Depeche Mode) op Everything’s The Rush opnieuw voor een zachter geluid zorgt, zoals hij dat ook voor debuut Faded Seaside Glamour deed. Toch blijft wat ondertussen geleerd is aanwezig. De donkere baslijn van het knappe “Lost Estate”, maar helaas ook de mislukte rock van “Shanghai’d” of de etherische rijmelarij van “Rhapsody”, dat het iets te veel enkel van Gilberts nog steeds onwezenlijke falset moet hebben. Het is op die momenten dat Delays hun status van underachievers te hard benadrukken. Dat ook toetsenman (en broer van) Aaron Gilbert met “Briliant Sunshine” opnieuw een track mag inzingen, helpt niet.

Maar daar staat dan weer de mooie pianoballad “Hold Fire” tegenover of het immer ingehouden “Moment Gone”. Elke keer als je denkt dat de band armwuivend een Coldplay gaat doen, blijft de aansteker op zak en het grote gebaar net buiten bereik; een indrukwekkend vertoon van zelfbeheersing. En dan is er nog de straffe titeltrack: een tikje bruut qua riff, maar dat wordt meteen gecounterd door staccato strijkers en die falset die alles een gouden randje kan geven, zelfs het meest psychedelische moment van de band sinds dat debuut.

Het was zo voorspelbaar dat we er niet eens triomfantelijk over willen doen: nadat het toeters- en bellenavontuur dat Everything’s The Rush was geen rimpelingen op het watervlak deed ontstaan, is het voor Delays terug naar af. Weg van het majorlabel, terug naar een kleinere firma waarbij het meer bescheiden Star Tiger Star Ariel nu verschijnt. De plaat bewijst hun gelijk. Deze groep is er niet voor de 20-secondenflash van de ringtones, maar voor de lange termijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vijf =