Twee jaar geleden werd er collectief in de haren gekrabd bij het horen van Calexico’s laatste worp. De groep die als muzikale equivalent van Ennio Morricone zwoer bij een zinderende mix van texmex, country, surf en dies meer brak op Garden Ruin met zijn in stenen gebeiteld geluid. Het leek ernaar dat Calexico een nieuw pad zou inslaan, weg van de ondergaande zon.
Ondanks alle lovende kritieken die Garden Ruin te beurt vielen eens de initiële verbazing weggedeemsterd was, grijpt de groep voor Carried To Dust toch terug naar het oude en vertrouwde geluid. Een enkele blik op de cover, ook het artwork volgde een bepaald patroon, verraadt al zoveel. In navolging van in het bijzonder Black Light en Hot Rail wordt opnieuw voor een meer sobere invulling met texmex-thematiek gekozen. Bij andere groepen mag zoiets een detail zijn, voor Calexico is het niet minder dan een statement.
Over de achterliggende redenen voor deze "tweede koerswijziging" mag lustig gedebatteerd worden zolang de essentie niet uit het oog verloren wordt, met name dat Calexico in de eerste plaats schittert wanneer de groep de song schijnbaar links laat liggen. Toegegeven, in het in Mexicaanse slaapstadjes opgegroeide "Victor Jara’s Hands" en (in mindere mate) "Two Silver Trees" weerklinken zwak nog enkele echo’s uit Garden Ruin, maar met "The News About William" wordt alle twijfel van tafel geveegd. De drang naar een duidelijke (pop)melodie heeft opnieuw baan geruimd voor een sfeervolle schets. Calexico is naar huis teruggekeerd.
Dat de groep op zijn reis heeft bijgeleerd en niet met lege handen verschijnt, wordt in verschillende nummers duidelijk. "Writer’s Minor Holiday" heeft een swingende ondertoon die op de oude platen nauwelijks te bespeuren viel, en net zo zit in "Man Made Lake" een scheurende gitaar die voorheen ondenkbaar was. Het zijn kleine elementen, haast verwaarloosbaar, maar ze maken wel een verschil. Zelfs in het klassieker klinkende "Inspiración" zitten Latijnse invloeden die vroeger in een dergelijk pure vorm niet voorkwamen.
De tweede helft van de plaat leunt duidelijk het dichtst bij het oude geluid aan; behoedzaam wordt teruggegrepen naar vroeger. Aanvankelijk nog voorzichtig maar gaandeweg steeds luider en schaamtelozer. Zo valt onder meer in "Slowness", "House Of Valparaiso" en "Hole In Your Hand" het karakteristieke geluid van weleer te horen, maar overheerst er ook een bezadigdheid die opvallend nieuw is, terwijl "Tornado Watch" en "Trigger" duidelijk vuurwerk in de kont hebben zitten. Het afsluitende duo "Red Blooms" en "Contention City" klinkt opnieuw stiller, alsof Calexico een laatste maal duidelijk willen maken dat ingetogenheid de rode draad doorheen het album is.
Net als bij Feast Of Wire tast Calexico op Carried To Dust de grenzen van de eigen gedefinieerde muziek af zonder die ooit in die mate te overschrijden zoals het op Garden Ruin deed. De drang of het verlangen om een groter publiek te behagen heeft plaats geruimd voor een voorzichtig experimenteren met oog en respect voor de verschillende stijlen en invloeden die de groep blijvend definiëren. Carried To Dust blijft als album trouw aan de sfeer van de oudere platen maar kiest voor een meer doordacht en bezadigd geluid. Dit is de plaat die volgt op het stomende feestje dat Calexico placht te brengen.
Calexico speelt op 13 oktober in de AB.
