Rex The Dog :: The Rex The Dog Show

U kent The Knife. U kent hun “Heartbeats”. En u kent, als u al eens op een beter feestje opduikt, de Rex The Dog Remix van voornoemd nummer. In dat geval is The Rex The Dog Show een niet te missen plaat.

Rex The Dog heet natuurlijk niet écht Rex The Dog. Achter dat pseudoniem gaat de Brit Jake Williams schuil. En die kent u misschien nog wel van foute Eurohouse als “Son Of A Gun” of “You Belong To Me” die uitgebracht werden onder de naam JX. Wie die singles nu opsnort, lacht zich vast een breuk, of krijgt het schaamrood op de wangen, afhankelijk van wat u in de momenteel weer veel te hippe jaren negentig uitgespookt hebt.

Maar laat in ieder geval uw huidig oordeel over die platen de onbevangenheid waarmee u The Rex The Dog Show zou benaderen niet kapot maken. Want deze plaat staat mijlenver van de platte beats die Williams in het verleden produceerde. Zelfs met het even schrikbarende als onnozele “Restless” uit 2004 heeft dit niets van doen.

Het lijkt er immers sterk op dat Williams lering getrokken heeft uit zijn remixwerk voor artiesten als Soulwax (“E Talking”), Mylo (“Drop The Pressure”) en uiteraard The Knife. “Heartbeats” past dan ook als gegoten op deze langspeler, waar het tussen de eigen composities past als had de Brit het zelf geschreven.

En die eigen nummers zijn nooit minder dan uitstekend, waarmee Williams zijn verleden achter zich laat en zijn plaats opeist binnen de huidige electrogarde. Soms sluipen daar, in de opbouw van de nummers, nog echo’s uit het verleden binnen, zoals in “Italian Skyline”. Maar verder gaat die invloed niet: “Italian Skyline” vormt muzikaal immers de ontbrekende schakel tussen Kiko en Digitalism.

Met “Maximize 2008” sluit Rex The Dog veeleer aan bij het stevige werk zoals dat recent door Boys Noize en Justice op de wereld werd losgelaten. En dat valt ook te merken aan hoe de nummers in elkaar zitten: als Williams immers één ding geleerd heeft door bijvoorbeeld “You Belong To Me” te maken, dan is het wel hoe hij een nummer vorm moet geven. Begrippen als opbouw en climax hebben duidelijk geen geheim voor de man en dat komt een plaat als deze alleen maar ten goede.

Niet zelden geeft dat aan de nummers bovendien het nodige hitpotentieel. Of het werkelijk zo is, kunnen we niet met zekerheid zeggen, maar “Bubblicious” klinkt vanaf de eerste luisterbeurt zo vertrouwd in de oren dat het bijna niet anders kan of deze song zit in de platenbak van elke dj wiens draaitafelkunsten we de laatste maanden bewonderd hebben.

Nadat we rockers gezien hebben die de carrièrezet van hun leven maakten door plots met stomende electro op de proppen te komen, krijgen we nu een dijk van een plaat voorgeschoteld van een voormalige johnny die — valt het anders te omschrijven?– het licht heeft gezien. Wie zoals Rex The Dog op zo’n perfecte wijze — zie “Prototype” — uitermate coole beats, een perfect gevoel voor timing én gevoel tout court kan versmelten, doet niet meer of minder dan een gooi naar een hoge stek in het vermaledijd lijstje dat ergens rond de jaarwissel telkens dient te worden opgesteld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − drie =