Hmm. ‘Find What You Love And Let It Kill You’ moet zowat het
moeilijkste plaatje zijn uit onze (nog vrij prille) carrière.
De verantwoordelijken voor dit verraderlijke kleinood? De jongens
Johnny Berlin. U kent ze misschien nog wel van hun in 2006
verschenen ep’tje ‘I Am Johnny Berlin’, en anders leest u er de
recensie maar
eens op na. Met wat meer geschrap en iets minder geschrijf zou die
ep wellicht een must gebleken zijn voor elke zichzelf respecterende
platencollectie. Getuige daarvan een heerlijk stomend nummer als
‘Upper Middle Class’, dat ze dan ook heel wijselijk op hun eerste
full-cd gepleurd hebben. Maar met die sterke punten is ook het
gebrek aan rode inkt duidelijk hoorbaar op ‘Find What You Love And
Let It Kill You’, zij het in mindere mate, waardoor we dit
liefdevol kunnen bedekken onder de mantel der groeipijnen.
Niettemin blijft het jammer, want wat hadden we graag de 5 sterren
bovengehaald voor hun eerste boreling.
Vooraleer dit plaatje in onze bus belandde waren we, zoals het
hoort, eens gepasseerd langs hun website, hun Lastfm-account, hun
YouTube-filmpjes en uiteraard de onvermijdelijke MySpace, waar we
nogal gul vergast werden op 5 nummers van dit plaatje (en 1 zeer te
pruimen cover). En het dient gezegd: we wisten verdorie even niet
meer waar wehet hadden en of we het zelfs maar hadden. ‘Is dit
Belgisch?’ riep een argeloze huisgenoot in teenslippers, ‘Dat we
het zelf niet weten jong’ was zowat het enige begrijpbare gewauwel
dat we uit onze met verstomming zo goed als dichtgepoeierde mond
wisten te krijgen.
Als u het niet erg vindt, loodsen we u even mee in onze
luisterervaring. ‘Four’ kenden we al van de radio. Millionaire
meets Joy Division, dachten
we eerst, maar voeg daar bij deze nog maar een scheut
eigenzinnigheid bij. De oren stonden bij deze dus al gespitst, op
naar nummer 2! Daar wacht ons het zeer groovy ‘Bender Parts’.
Stevige drums, gitaren die lijken overgevlogen uit één of ander The
Church-album, en een stem die op het randje balanceert maar zich
wonderwel recht weet te houden. Nogmaals: ‘Is dit Belgisch?’. ‘Ja
hoor’ leert wat gegoogel ons, Limburgs om precies te zijn. Nu ja,
vooraleer we driemaal ‘Steve Stevaert’ wisten te prevelen, werden
we alweer van onze sokken geblazen, ditmaal door ‘JB X The
Negative Skyline’. Luister naar die jachtige ritmes, pittige
tempowisselingen en heerlijk geile melodie en danst, zoals Franky
Loosveldt (voor de Het Eiland-leken onder u: die krullebol uit,
rarara, Het Eiland) zou zeggen, uw gat eraf! Of doe dat bij nader
inzien toch maar niet, want u heeft het gegarandeerd nodig na het
horen van ‘Echoes’. Eén tip: draai even de volumeknop volledig om,
gooi de ramen volledig open, en geniet, de wind in de haren en
fluitende vogeltjes als best denkbare achtergrondkoor. ‘Met open
mond’ moeten we er u zelfs niet meer bij zeggen. Tel daarbij nog
‘Upper Middle Class’ en de behoorlijk ijselijke titeltrack (de
laatste 2 minuten uitgezonderd), en het mag duidelijk wezen dat
Johnny Berlin z’n plaatsje in de marge van aanstormend Belgisch
talent ruimschoots verdiend heeft.
We durven ze zelfs een tikje hoger aan te prijzen dan pakweg
Freaky Age.
En dat allemaal ondanks enkele veel mindere en zelfs saaie nummers
die we hier gemakshalve, en ook wel een beetje omdat we ze maar al
te graag vergeten, niet vermeld hebben. Nu ja, we onthouden dat
zo’n 6-tal nummers op ‘Find What You Love And Let It Kill You’ ons
bijwijlen naar voorheen weinig verkende Belgische hoogten voerden.
Nu is het slechts een kwestie van de dalen wat uit te vlakken en u
begrijpt waarom we nog heel wat fraais verwachten vanuit de
Limburg.
