Johnny Berlin :: I Am Johnny Berlin (EP)

‘I Am Johnny Berlin’ is de debuut-EP van het jonge Johnny Berlin op
het al even jonge, Belgische Bink Records. Zeven nummers, het een
al wat beter dan het andere, stelt deze ambitieuze band aan de
wereld voor. Hierbij stoten we op twee zaken die van deze EP een
gemiste kans maken: het gebrek aan richting en het bij momenten
zeer bepalende geluid van de synthesizer, en dan is het vaak niet
in de goede zin.

Johnny Berlin, op dit moment ongeveer een jaar bezig, zijn vier
studenten uit Leuven en één uit Brussel. Door hun mengeling van
rock, punk en (synth) pop, ademen ze de new wave van de jaren
tachtig uit, toen groepen als Human League en Heaven 17 met de
commerciële scepter zwaaiden. Johnny Berlin was een Duitse pooier
die zich, op zoek naar een beter bestaan, in de tweede helft van de
jaren 1930 in Vlaanderen vestigde. Johannes Renner, zijn echte
naam, stichtte enkele etablissementen voor mannen in nood en
stierf in voorspoed in 1965.

Er straalt een zekere energie uit van de songs op ‘I Am Johnny
Berlin’. Johnny Berlin is dan ook niet bang om de gitaren te laten
scheuren. Dat ze weten hoe een goede song in elkaar zit en hoe je
die brengt, bewijzen ze met ‘Upper Middle Class’. Deze puike
adrenalinestoot komt jammer genoeg met kop en schouders boven de
overige nummers uit. Het is dan ook de enige track waarop het
keyboard met rust gelaten wordt. Een lekker lopende drum zet het
nummer op gang en krijgt gezelschap van een aanstekelijke
gitaarriff. Het refrein loopt zo mogelijk nog gesmeerder en geeft
‘Upper Middle Class’ een zekere klasse mee. De stem van Stijn
Gielen heeft wat weg van die van Bryan Adams, maar laat dit zeker
geen nadeel zijn. Deze ‘Upper Middle Class’ verdient zonder twijfel
een plaats in de hoogste helft van De Afrekening.

‘In the Brighter Light of Day’ en ‘We Want Money’ worstelt de band
met hetzelfde probleem: het zijn op zich degelijke nummers maar de
intro met synthesizer haalt het niveau naar beneden. We zien er
geen graten in zolang deze synth sounds gebruikt worden in een
ondersteunende rol, en zelfs hier moet je er voorzichtig mee zijn,
maar wanneer ze bepalend worden, zoals in de intro’s, dan verliezen
de songs een deel van hun geloofwaardigheid. ‘In the Brighter Light
of Day’ is een catchy, tegen Interpol aanleunend nummer, waarbij de
synthesizer, op de intro na, een meerwaarde blijkt en enkele leuke
effecten toevoegt. Wanneer ‘We Want Money’ begint lijkt het even of
de nieuwe Milk Inc. komt uit je boxen. Misschien is het ook zo
bedoeld, maar voor ons komt het wat eigenaardig over. Na driekwart
minuut houdt de intro het voor bekeken en komt het betere materiaal
boven. De effecten die hier, in een ondersteunende rol, met het
keyboard bereikt worden, zijn wel geslaagd en geven het nummer iets
mysterieus mee.

‘No Such Things’ laat de gitaren voor wat ze zijn en gaat de
dansbare toer op. Een grote danshit zit hier niet in, maar het
nummer is verre van slecht. Gielen komt bij momenten in de buurt
van Conor Deasy van The Thrills. ‘Echoes’ combineert het verlaten
gevoel van de eighties met enkele recentere snufjes. ‘Erik’ heeft
zijn goede momenten, maar de overgang tussen intro en de rest, is
daar geen van. Het instrumentale openingsnummer ‘Johnny Berlin
Arriving’ mist coherentie om een goede indruk na te laten.

Johnny Berlin heeft het in zich om een overtuigend geheel af te
leveren maar gaat op deze debuut-EP gedeeltelijk de mist in omdat
een al te overmatig gebruikte synthesizer de structuur van de songs
vaak ondermijnt. Soms is het onmogelijk het beste van twee werelden
te combineren en hou je ze beter gescheiden. Toch onthouden we de
sterke gedeeltes van dit debuut, in de hoop dat volgend materiaal
via dit parcours wordt verder gezet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + een =