Gavin Rossdale :: Wanderlust

Interscope, 2008

Als je, net als ondergetekende, de prille tienerjaren temidden van
de nineties beleefde, dan herkende je je misnoegde gevoel opperbest
in de grunge-hype. Doorheen menige slaapkamer weergalmden de platen
van Nirvana, Pearl Jam, Hole, Soundgarden en – als belangrijkste
vertegenwoordiger op het Europese continent – Bush. De
hekkensluiter van deze opsomming maakte van Gavin Rossdale een
graag geziene frontman. Toch lijkt zijn cv erop te wijzen dat hij
moeilijk uit de jaren negentig kon ontsnappen. Nadat Bush in 2001
voor onbeperkte tijd op zolder werd gezet, brak Rossdale nog maar
weinig potten als muzikant. De single ‘Adrenaline’ moest de
overstap naar een eigen carrière betekenen, maar slaagde er zelfs
niet in de charts te penetreren en ook zijn avontuur met Institute
liep met een sisser af. Voor wie alsnog zat te wachten op een
terugkeer ziet nu deze tweede poging tot solosucces het
daglicht.

Wanneer Bush nog eens in een gesprek opduikt, is dat in negen van
de tien gevallen met een trager nummer zoals ‘Glycerine’, ‘Letting
The Cables Sleep’ of ‘Inflatable’. Het was dan ook geen slechte zet
van Rossdale om ‘Love Remains The Same’ als eerste single te
releasen. Het valt sterk te betwijfelen of iemand binnen enkele
jaren nog over dit nummer zal praten, maar de melodie blijft je na
beluistering wel even bij en de zachtere inkleding past nog steeds
mooi bij de raspende stem. ‘Wanderlust’ gaat in den beginne nog
sterker gebukt onder kleurloosheid. In de eerste minuten worden
zowat alle clichés van de groots geproduceerde rockplaten
doorlopen: FM-rock (‘Can’t Stop The World’), een poging tot
stadionrock (‘Frontline’) en de verplichte, bijna episch aandoende
ballade (‘Forever May You Run’). Slecht klinkt het niet, maar
‘identiteitsloos’ kan je ook moeilijk als een compliment
opvatten.

Het boeltje wordt rechtgetrokken door ‘The Skin I’m In’, dat met
een dijk van een refrein indruk weet te maken. De synthetische
strijkers zweven op het randje van meligheid, maar Rossdale’s
ongepolijste stem trekt het geheel toch recht. Langzaamaan krijgt
de plaat kleur om naar het einde toe nog in een zeer entertainende
sequentie te belanden. ‘If You’re Not With Us You Are Against Us’
leunt het sterkst aan bij Bush en is als trip down memory lane
alleen al een aanrader. Meer onversneden rock voorzien ‘This Is
Happiness’ en ‘Another Night In The Hills’, die heerlijk uit de
boxen knallen. En een halte verder volgt nog de absolute parel van
dit album: ‘The Trouble I’m In’, een prachtige ballade in duet met
Shirley Manson. Deze geslaagde symbiose zou wel eens Rossdale’s
kans kunnen zijn om met zijn muziek weer in de schijnwerpers te
belanden.

Een baken van originaliteit is ‘Wanderlust’ zeker niet, maar Gavin
Rossdale slaagt er wel in om prefabproducties met zijn kenmerkende
stemgeluid nog enige persoonlijkheid in te blazen. Toch blijft het
teveel ploeteren tussen onopvallende middelmaat en enkele puike
songs: enerzijds zijn er de pompende rocktracks en pakkende
ballads, maar daar tegenover staan fletse clichés en wordt aan het
einde het plezier beknot door de a capella-draak ‘This Place Is On
Fire’, een kruising tussen kerkgezang en Queen-karaoke. Een ander
knelpunt zijn de teksten, waarin Rossdale metaforen durft
bovenhalen die bijna Ed Kowalczyk-proporties aannemen en nu en dan
zijn Weltschmerz tot in het belachelijke doortrekken
(“Hamburgers so that we stay alive, but happy meals mean that
something died”
). Al bij al is dit een hele stap vooruit na
Institute, maar om de jeugdherinneringen aan Bush te kunnen
overschrijven zal Gavin toch met iets straffers op de proppen
moeten komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + twaalf =