Me First And The Gimme Gimmes :: Have Another Ball

Het is makkelijk om over albums als die van Me First And The Gimme Gimmes op een hautain toontje te praten. Onnozele punkrockcovers kan immers iedereen uit zijn versterker persen. Maar soms hoort rock-’n-roll simpelweg hersenloos zijn.

In 1995 zag een van de vreemdste groepen uit de muziekgeschiedenis het licht. Enkele leden van onder andere NOFX, Foo Fighters en No Use For A Name richtten met Me First And The Gimme Gimmes de eerste punkrocksupergroep op. Wat op papier niet veel meer is dan een fikse dosis ongein, is in werkelijkheid bij momenten zo aanstekelijk dat een glimlach niet onderdrukt kan worden.

Want het enige dat deze band doet, is covers maken, en thematisch geordend op langspeelplaten uitbrengen. Zo verscheen in 1997 het debuut Have A Ball waarop hits uit de jaren zestig en zeventig uit de bocht gespeeld werden. Later volgden nog platen als Love Their Country met country en western-hits en Are A Drag, dat grossiert in Broadway-klassiekers. Met Have Another Ball, de zevende langspeler van de grapjassen, wordt teruggegrepen naar de begindagen: het album verzamelt nummers die her en der op compilaties of als 7"-single verschenen, lang voor de debuutplaat een feit was.

Verzamelalbum of niet, het concept en zelfs het eindresultaat verschillen geen spat van wat de band op al zijn andere platen deed. Vaak is dat niet meer dan het de vernieling in spelen van nummers uit lang vervlogen tijden. Want laten we wel wezen: als er een eigenschap is waar deze band in uitblinkt, is dat het vertonen van puberaal gedrag. En waarom ook niet, gezien het feit dat rockmuziek een traditie heeft van zich afkeren van alles wat onder de noemer gevestigde waarde valt. Of dat nu gebeurt door op creatieve wijze met iets geheel nieuws op de proppen te komen, of wat oud is door de mangel te halen, speelt daarbij niet eens zo’n grote rol. Wat wel duidelijk is, is voor welke optie deze band gekozen heeft.

En ja, zo is het best grappig om "Sodomy" uit Hair te horen langskomen. Of het door Carol King geschreven en hier van de gitaarpartij van "Blitzkrieg Bop" voorziene "You’ve Got A Friend". Als fan van King zouden we hier woest om willen worden, maar om een of andere reden lukt dat maar niet. Integendeel, wanneer elders op de plaat de van klefheid overlopende nummers "Don’t Let The Sun Go Down On Me" en — jawel — "Country Roads" door de gehaktmolen worden gehaald, kan een lichte grijns niet onderdrukt worden.

Deel van die pret komt natuurlijk voort uit het feit dat de originelen in het collectief geheugen van iedereen ouder dan 21 gegrift zitten. Bij het beluisteren van "The Boxer" kan je dan alleen maar hopen dat een dertienjarige pretpunker in een moment van verveling door het vinyl van zijn ouders gaat en daar Bridge Over Trouble Water uitvist, net zoals — wie weet — een aantal grungekids deed met Bookends nadat The Lemonheads zich aan "Mrs. Robinson" vergrepen had.

Maar laten we toch het verschil niet uit het oog verliezen: The Lemonheads hield de originele geest van Simon And Garfunkel in takt, terwijl dit gezelschap als een wildeman de song herleidt tot een puinhoop. Maar ook dat is vast een deel van de pret. Vergelijk het met Jimi Hendrickx die op het Amerikaans volkslied losgelaten wordt. Altijd zal er iemand klaarstaan om "heiligschennis!" te roepen, terwijl anderen goedkeurend toekijken. Aan muzieksociologen om later uit te maken wie al dan niet gelijk had.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 8 =