“Mercury” is nog steeds een hermetische, onbegrijpelijke sof voor een groep van het kaliber van Bloc Party. Wie daar anders over denkt, was niet te spreken over de versie van dat nummer waarmee de groep haar concert opende op Pukkelpop. Maar de energieke band-versie trok dan weer enkele non-believers over de streep. De jury is dus nog steeds in beraad wat “Mercury” betreft.
Waarna de band in hoogste versnelling doorheen een adembenemende setlist raast, inclusief een wel zeer veelbelovend nieuw nummer. “Song For Clay (Disappear Here)”, “Banquet” en “The Prayer” klonken nooit gevaarlijker en “This Modern Love” snijdt naar goede gewoonte messcherp door merg en been. Een magisch “So Here We Are” biedt een broodnodig rustpunt, waarna u exponentieel harder uit de bol gaat op respectievelijk “Like Eating Glass”, “Flux” en “Helicopter”.
En plots is het voorbij, bijna tien minuten vroeger dan gepland en vooral veel vroeger dan het publiek wil. Uiteindelijk volgt nog een half geïmproviseerde bis: “She’s Hearing Voices”. Hoe geïmproviseerd blijkt pas als Kele Okereke de frontstage induikt, de roadies hopeloos snoer aandragen en de song in een halve jam eindigt.
Dat de geluidsmix eigenlijk niet je dat was, waren we na twee songs helemaal vergeten. Dat Bloc Party vroeger live wel eens tegenviel en we “Flux” eigenlijk ook maar een matig nummer vinden ook. Met een nieuw album op komst en deze gretigheid, staat de groep niets meer in de weg om definitief tot de top door te stoten. Dat Okereke er zijn sympathieke glimlach en ontwapenende bindteksten niet bij is verloren, is reden te meer om uit te kijken naar een volgend Bloc Party-concert.
Vier jaar geleden een schuchter doch veelbelovend groepje dat in het zog van de danspunkhype in de Club mocht aantreden, vandaag is Bloc Party een zelfverzekerde, niets ontziende headliner en stem van een generatie. Oh, how they’ve grown.
