Dat Cold War Kids een band is met een eigen smoel, werd bewezen met Robbers & Cowards en enkele eerdere geslaagde passages op onze bodem. Ook deze keer mochten frontman Willet en de zijnen het podium met opgeheven hoofd verlaten, ondanks de ongelukkige programmering.
Vanaf de middag zijn de voorste gelederen al bezet door Metallica-fans, maar Nathan Willet laat het niet aan zijn hart komen: “misschien kunnen we enkelen van jullie bekeren, we zijn wel een beetje donkerder”. Cold War Kids is een band die met zijn overstuurde zanglijnen en hoekige melodieën soms wat inspanning vraagt, maar je krijgt er dan ook heel wat voor terug. Helaas zijn voor de meeste festivalgangers de zwaarmoedige teksten over alcohol en eenzaamheid geen alternatief voor het lieflijke namiddagzonnetje.
De blik van Willet blijft dan wel achter zijn donkere zonnebrilglazen hangen, de verbetenheid waarmee de band tekeer gaat kan ook deze keer niet verstopt worden. Er wordt uitgepakt met “Roubidoux” en “We Used To Vacation” aan het begin van de set. Als Arsenal daarnet nog kunstschaatsen was, is Cold War Kids ijshockey: er wordt al eens tegen elkaar gebotst, er wordt al eens een noot gemist, maar het doel heiligt de middelen.
Dat het met het oude materiaal snor zit, wisten we al, maar ook de nieuwe songs doen het beste vermoeden: we onthouden “Every Man I Fall For” en “Something Is Not Right With Me”, beide terug te vinden op Loyalty To Loyalty, de nieuwe drager die volgende maand onze winkels bereikt. Het aanstekelijke “Hang Me Up To Dry” wordt nog over onze ruggenwervels gejaagd om er enkele uren te blijven hangen en afsluiten doen de Californiërs met “Saint John”.
Het was een beetje een geval van parels voor de zwijnen, dit nochtans bezielde concert. Cold War Kids verliest vandaag zijn koude oorlog tegen de zon, maar de zieltjes die ze toch weten te winnen, zijn het verdiende resultaat van de overtuigende prestatie waarvoor de band stilaan garant lijkt te staan. Volgend jaar een overdekte passage graag!
