Daylight Dies :: Lost To The Living

Candlelight, 2008


Associëren jullie metal soms ook met de jaargetijden? Vinden jullie
sommige genres ook beter bij een sombere winterdag dan bij een
stralende zon passen? Ik kan de bal verkeerd slaan, maar het lijkt
me moeilijk om, met een fris pintje voor je neus, op een terrasje
van de opzwiepende rokjes en de diep uitgesneden décolletés te
genieten terwijl de screams, grunts en blastbeats door de oortjes
van je mp3-speler knallen. Nee, geef mij dan maar een lekkere pot
uitgesponnen post-core om van de troeven die de zomer met zich
meebrengt te genieten.

Daarom vind ik het een beetje jammer dat Daylight Dies zijn ‘Lost
To The Living’ net in dat seizoen releast. Hun droefgeestige
deathmetal doet namelijk eerder aan grauwe landschappen en vallende
bladeren dan aan fluitende vogeltjes denken. Niet dat het een
slechte plaat is geworden, verre van. Ik had er echter nóg meer van
kunnen genieten mocht de plaat tijdens de herfst het daglicht
gezien hebben.

Hoewel het vijftal uit Noord-Carolina al sinds 1996 actief is,
verwierven ze pas in 2006, na de release van hun ‘Dismantling
Devotion’, enige naamsbekendheid in onze contreien. Met ‘Lost To
The Living’ hoopt Daylight Dies het Europese vasteland dan ook
verder te kunnen inpalmen en puur afgaande op de kwaliteit van de
songs lijkt dat een perfect haalbare kaart.

‘Cathedral’ mag de spits op Lost To The Living afbijten. Wat meteen
opvalt, is dat Daylight Dies rustig de tijd neemt om naar een
climax toe te werken, iets wat voor een Amerikaanse deathmetalband
niet vanzelfsprekend is. Ook de verstaanbare grunt van Nathan Ellis
mag een verademing genoemd worden, zeker in vergelijking met de
rotzooi die een gemiddelde deathcoreband tegenwoordig in onze nek
probeert te draaien. Voor ‘A Portrait In White’ en ‘A Subtle
Violence’ drijft Daylight Dies de snelheid een tikkie op en worden
de dubbele basspatronen net iets talrijker. Ook ‘At A Loss’ gaat
lekker op dat elan verder. Het is echter pas tijdens ‘Woke Up Lost’
en ‘Last Alone’ dat Daylight Dies het achterste van zijn tong
laatzien: de oerkreten van Nathan Ellis verdwijnen als sneeuw voor
de zon en ruimen plaats voor het magnifieke, cleane stemgeluid van
bassist Egan O’Rourke. Diens magistrale stem, die het best als een
kruising tussen grunge-icoon Jerry Cantrell en Vincent Cavanagh
(Anathema) kan omschreven worden, is hét paradepaardje van Daylight
Dies. Het is dan ook opmerkelijk dat de band die troef slechts
tweemaal uitspeelt, want hij zorgt er op zijn eentje voor dat ‘Lost
To The Living’ in je geheugen blijft hangen. Op afsluiter ‘The
Morning Light’ is Nathan Ellis weer van de partij en trekt Daylight
Dies weer als vanouds hard van leer.

Daylight Dies levert met ‘Lost To The Living’ een meer dan
degelijke plaat af die bij momenten maar weinig moet onderdoen voor
het betere werk van Opeth en Katatonia, de absolute pioniers binnen
het genre. Egan O’Rourke in de toekomst een prominentere rol
toewijzen en hem vaker het duel met Nathan Ellis laten aangaan, zou
het songmateriaal alleen maar ten goede komen, waardoor Daylight
Dies wel eens heel groot zou kunnen worden. Op voorwaarde
natuurlijk dat ze hun albums in de herfst releasen…

http://www.myspace.com/daylightdies

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × een =