The Hold Steady :: Stay Positive

Een half uur een half oor moet volstaan. Slechts een half oor heeft de hedendaagse zelfverklaarde muziekfanaat veil voor de muziek. Dat andere anderhalve orgaan dient om het overslaande geblaat van hypemachines en het verenigde muziekjournaille te kunnen ontcijferen. Het zij hen gegund, want zo blijft The Hold Steady van ons. Dit is geen half oor-band.

De geletterde rock van The Hold Steady zorgde met Boys And Girls In America al voor een hoogtepunt. De aanpak is sindsdien dezelfde gebleven, maar het goede nieuws is dat Stay Positive er nog een schepje bovenop doet in vergelijking met zijn voorganger. Als geen ander weet The Hold Steady een narratief web op poten te zetten waarbij het alledaagse door enkele eenvoudige ingrepen de allure van mythes en Grote Verhalen meekrijgt. Rocksongs die handelen over hoop en verlangen, geloof en het verlies ervan, schuld en boete en toch boeien, beklijven, onder de huid kruipen. Stay Positive is opnieuw een raamvertelling die als een stel concentrische cirkels rond enkele gruwelijke feiten in beweging blijft. Het is niet steeds duidelijk of de juiste chronologie gehanteerd wordt, maar de songs zijn gerelateerd, vormen een deel van hetzelfde verhaal en verwijzen soms zelfs naar vorige albums. Vier platen ver lijkt The Hold Steady nog altijd bezig aan hetzelfde totaalwerk.

Vernuft riskeert op die manier wel heel erg in het vaarwater van het pure muzikale genot te komen, maar niets is minder waar. Stay Positive is de meest gevarieerde, aanstekelijke en complete plaat van de band tot nog toe. De dichtgeplamuurde sound vergt veel van de concentratie, maar vormt enkel een probleem voor luisteraars die het luisteren al lang opgegeven hebben. “Constructive Summer”, een krappe drie minuten goede voornemens, schiet uit de startblokken als een dolle combinatie van Hüsker Dü en Springsteen. High school is achter de rug, de toekomst ziet er rooskleurig uit, de gitaren en de vechtlustige voornemens van voorman Craig Finn zijn wapens. Hier geen nihilisme, maar instinctief idealisme en een toost op de gezondheid van Sint Joe Strummer, “he might’ve been our only decent teacher”.

De hongerige spirit wordt verdergezet met “Sequestered In Memphis”, dat de op til zijnde ontsporing al voelbaar maakt. Drank en onbezonnenheid doen hun werk (“In barlight she looked alright, in daylight she looked desperate”), op de loop gaan krijgt Badlands-allures en de bittere smaak van naderend onheil wordt steeds nadrukkelijker. Een eerste zwaartepunt volgt dan met “One For The Cutters”, waarin wordt verteld hoe een naamloos meisje het op een fuiven zet in een anoniem stadje en betrokken geraakt bij gewelddadige uitspattingen. De muziek is hier donker, theatraal en de combinatie van klavecimbel en piano zorgt tegelijkertijd voor een perverse luchtigheid. Vanaf dat moment neemt de plaat een wrange wending, waardoor zelfs de uptempo rocksongs (“Navy Sheets”, “Yeah Sapphire”, “Magazines”) een gespannen hoogdringendheid meekrijgen.

The Hold Steady blijft bovenal een onvervalste rockband. Een band die, net als de Drive-By Truckers, de American experience weet uit te beelden op een soms vervormde, gefictionaliseerde, maar vaak ook meedogenloos harde manier. Dat belet echter niet dat de gelaten, soms deprimerende songs zorgen voor de sleutelmomenten op dit album. “Lord, I’m Discouraged” en “Both Crosses” zijn vertellingen vol religieuze symboliek die een sluimerende onheilsboodschap prediken. Toch krijgen ze ook een gewicht en extra diepgang door de muzikale uitbeelding: de banjo in “Both Crosses” (bespeeld door J. Mascis!) zorgt zo voor een sinistere, haast 19de-eeuwse sfeer die herinnert aan Hawthorne, Thoreau en Melville.

Zelfoverstijging, het centrale thema van zoveel Amerikaanse cultuurproducten, is natuurlijk ook hier een leidraad en er moet en zal korte metten gemaakt worden met gelatenheid. Met z’n verwijzingen naar het punkverleden zorgt de titeltrack voor een vitaal baken van hoop, “Joke About Jamaica” weet met z’n talloze Led Zeppelin-referenties en het gebruik van de zo gehate talk box (zie: Peter Frampton) ook de link te leggen met de cheesy seventies, terwijl het anthemische “Slapped Actress”, een eerbetoon aan die andere held, filmmaker John Cassavetes, zorgt voor een emotionele climax aan een plaat met een verbluffende diepgang.

The Hold Steady is geen goeie groep, het is een Grote groep. Niet enkel omdat Craig Finn een van de meest begeesterde tekstschrijvers van het moment is of omdat gitarist Tad Kubler zichzelf opnieuw overtreft, niet enkel omdat Stay Positive een mooie staalkaart biedt van een terrein tussen classic- en indie rock, maar omdat The Hold Steady als geen ander erin slaagt om het menselijke verlangen om het triviale naar een hoger plan te heffen, het spel van herkenbare ambities en teleurstellingen, nieuwe projecten en tegenslagen de grandeur van breedbeeldcinema weet mee te geven. “Man, we make our own movies”, luidt het in de afsluiter. Het vermogen om in drie kwartier meer te vertellen dan menig minder begenadigd auteur kan met vijfhonderd pagina’s. Van hoeveel bejubelden kan dat worden gezegd? Beluister uw recente aankopen nog eens. U wil een moderne klassieker? Hier hebt u ‘m.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − twee =