Een debuut dat eens níet is gemaakt door snotneuzen van vijftien en toch songs bevat die één voor één fris van de lever klinken, Gentlemen Of Verona bewijst dat het kan.
Broekjes kan je deze vier heren plus dame bezwaarlijk noemen. Bezieler Olivier Elen en vaste partner in crime Steven S’Heeren schopten het met de band Stonedigger al in 1996 tot de laatste tien van Humo’s Rock Rally. In een bijzonder zwaar bezette finale, waarin onder meer Novastar, Arid, An Pierlé en Tom Helsen aantraden, maakte de band indruk met kwikzilveren gitaarpop in de lijn van Metal Molly en Weezer. Een platencontract en twee albums vol happy tunes volgden. Daarna werd het echter stil rond de groep.
Vandaag staan Elen en S’Heeren er dus opnieuw, met de garagerockband Gentlemen Of Verona. De toon is minder luchtig dan ten tijde van Stonedigger, maar dit via e-label THE WAB uitgebrachte debuut bewijst dat ze hun neus voor puntige songs niet hebben verloren. Leg uw oor bijvoorbeeld te luisteren bij het stampvoetende “Ugly Tina” en constateer dat het refrein uit massief marmer werd gehouwen. Waag u vervolgens aan single “Blackguard” en laat u verleiden door de manier waarop zangeres en frontvrouw Debby Termonia met veel branie een stel rammelende Strokes-gitaren van weerwoord dient.
Termonia — met zo’n naam moét je wel in de showbusiness belanden — zuigt trouwens ook in de andere nummers alle aandacht naar zich toe, met haar aan PJ Harvey geleende stemgeluid. De gortdroge en franjeloze muzikale omlijsting deed ons evenzeer meer dan eens denken aan good old Polly Jean ten tijde van haar debuut Dry. Volgens de beste garagerocktraditie nam de band alle nummers op met behulp van drie dingen: een garage en twee steengoede microfoons. Dit zorgt voor een monochroom, herkenbaar geluid waarin het gros van de songs zich met graagte wentelt. “If” heeft bijvoorbeeld niet meer nodig dan een roestig klinkende gitaar en een bitterzoete zangpartij om indruk te maken. Een song die als een dolk recht naar het hart mikt.
Net zo rauw is afsluiter “Wanna Have It”. De zangeres schurkt zich als een krolse kat tegen je aan en hijgt haar niet mis te verstane boodschap in je oor: “I wanna have it, oh I wanna have it”. Hier wordt zelfs kardinaal Danneels hitsig van. Ander hoogtepunt is “Rock Gorilla” (een ode aan Henry Rollins?) waarin Termonia haar vocale uithalen vast haakt aan dreigend grollende gitaren. Typisch zo’n song waarin onder het oppervlak een en ander ligt te broeien. Het refrein zorgt uiteindelijk voor de ontlading en barst open als een etterende wonde.
Tekstueel lijkt deze plaat een afrekening met alle ex-lieven van de zangeres. “If my heart was filled with bullets, I would shoot you. If my love was a poison, you were already dead”, zo klinkt het bijvoorbeeld onomwonden in “If”. Termonia spuwt nog meer gal in “Bang Bang”, waarin ze alle enkel op seks beluste mannen over haar knie legt. U weze dus gewaarschuwd.
Gentlemen Of Verona heeft met een minimum aan goedgekozen middelen een meer dan beluisterenswaardige plaat gemaakt. Een plaat waarop je de muzikanten hoort ademen en je de instrumenten hoort kreunen. Een plaat die leeft. Less is nog steeds more.
Het debuut van Gentlemen Of Verona is enkel verkrijgbaar via http://www.thewab.be .
