Iedereen die dacht dat Ellen Allien zich na Orchestra Of Bubbles, haar samenwerking met stadsgenoot Apparat, op licht verteerbare elektronica zou toespitsen, mag zijn mening nu herzien. Enter Sool: een hermetische luisterplaat die zijn geheimen slechts stukje bij beetje prijsgeeft.
"U-Bahnhof Alexanderplatz." Opener "Einsteigen" verzoekt de luisteraar meteen de metro op te stappen voor een ondergrondse tocht doorheen Berlijn, de thuishaven van Ellen Allien. Het ordeloze spinnenweb van metrolijnen geldt hier echter als metafoor voor de diepste zielenroerselen van de Duitse artieste. Want in de eerste plaats neemt Allien je op Sool mee op een zoektocht naar zichzelf. Een queeste waarbij ze zich niet al te makkelijk blootgeeft. Bij een oppervlakkige eerste luisterbeurt klinkt de plaat dan ook als pretentieus geneuzel. Het is pas later, met de koptelefoon stevig tegen de oren gedrukt, dat Alliens abstracte elektronica helemaal tot leven komt en Sool uitgroeit tot een plaat van intimiderende schoonheid.
De geluidsarchitecte liet zich voor haar nieuwste worp inspireren door het rustgevende ritme van de nacht. Enkel verlicht door de volle maan bij heldere hemel, zuigen de ijle synths van "Caress" je meteen de diepte in. Daar ontspoort de ideeënwereld van Ellen Allien compleet: briesende paarden, pingponggeluiden en kale technobeats vormen de basis van een wel erg onheilspellend nummer. Een ander hoogtepunt is "Zauber", waar de beats iets minder vrolijk in het rond stuiteren. Hier wordt een klassieke hobo voortdurend uitgedaagd door knisperende clicks ’n cuts. Ofte: Peter en de wolf voor de eenentwintigste eeuw.
Minder sprookjesachtig gaat het eraan toe in het gejaagde "Its". Gevoed door minimale stroomstoten refereert dat nummer zowel aan de premature techno van Juan Atkins als aan de onbevlekte IDM van The Black Dog. Het claustrofobische "Sprung" neigt dan weer naar dubstep, terwijl de psycholoog in ons in "Bim" een verdoken frustratie uit de kindertijd opmerkt: "Ich drehe mich um. Bim bam bom", debiteert Allien over messcherpe mechanische geluiden. Nooit eerder klonk de Duitse minimal-koningin zo dreigend.
Een wereld van verschil met het verstilde "Frieda", de ode aan Alliens overleden grootmoeder. De sfeervolle soundscapes en dito belletjes van dit nummer doen terugdenken aan de samenwerking met Apparat. Om maar te zeggen dat Sool een brede waaier aan emoties bestrijkt. Het is geen plaat die makkelijk in het oor ligt, wel een die zich boordevol details en subtiele geluidswijzigingen een weg wriemelt tot in de diepste poriën van je wezen. Vijftig minuten later beëindigt "Out" de tocht naar de raadselachtige hersenspinsels van Allien. Je blijft verweesd achter en je zoekt meteen de dichtstbijzijnde sofa op om te bekomen van de boeiende, maar tegelijk ook vermoeiende trip.
Sool is not your average techno-album. Veel meer dan een vingeroefening in het programmeren van complexe beats, is het een plaat die aantoont dat je ook via elektronische muziek menselijke gevoelens kan overdragen. Na de electroclash en de minimal zet Ellen Allien hier een nieuwe trend neer: spannende, subjectieve luistertechno. Wie durft het aan te volgen?
De "Sool Album Tour" brengt Ellen Allien op 17 juli naar het Dourfestival.
