Matmos :: Supreme Balloon



‘Ik maak een plaat en ik neem mee…’: bij het experimentele
elektronicaduo Matmos zou het lijstje naar aanleiding van dit
spelletje er aanzienlijk anders uitzien dan bij de gemiddelde act.
Op het dadaïstisch geïnspireerde ‘The Rose Has Teeth In The Mouth
Of A Beast’ onderstreepten Drew Daniel en M. C. Schmidt hun
verwerping van conventies met verve door analoge instrumenten te
confronteren met de found sounds die werden voortgebracht door
onder meer koeien, rozenblaadjes en sperma. Aangezien hun speelse
gejongleer met de vreemdste samples op die plaat een hoogtepunt
bereikte, gooien de Amerikaanse zotskappen op ‘Supreme Balloon’ het
roer helemaal om. Exuberant geluidsgeknutsel maakt op dit album
namelijk plaats voor een retestrak, gortdroog minimalisme. Zelfs op
een anti-conceptplaat ontsnapt Matmos echter niet aan het
conceptuele, want ‘Supreme Balloon’ is volledig opgetrokken uit
keyboardklanken. Die creatieve afbakening legt het duo alvast geen
artistieke windeieren. Deze boeiende synthsymfonie behoort namelijk
zonder meer tot het beste dat de twee klankfetisjisten al op een
geluidsdrager hebben gewurmd.

Na omzwervingen in weiden, seksclubs en andere oorden waar boeiende
klanken voor het rapen liggen, keren Daniel en Schmidt dus terug
naar hun eerste en grootste liefde. Nadat Aphex Twin op Chosen Lords al
sudoku’s van elektronica smeedde met zijn Roland synths en
drumcomputers, beperkt Matmos zich op deze plaat ook tot zijn
synthesizers om biotopen van schuifelende, sissende en pompende
elektronica te scheppen.
Van lieflijk zoemende kastjes tot doosjes van Pandora: als ‘Supreme
Balloon’ één ding bewijst, is het wel de rijkdom aan stemmingen,
sferen en klanken die synths kunnen evoceren. Zo worden dronken
Kraftwerkriedels, beats en bleeps tot kleurrijke macramé geknoopt
in de prettig gestoorde opener ‘Rainbow Flag’ terwijl het
aanstekelijke ‘Polychords’ aanvankelijk tussen cumuluswolken zweeft
om na een onzachte landing graszoden los te dansen. Als Hot Chip en Junior Boys zonder
microfoons de studio zouden induiken, zou deze glanzende stuiterbal
waarschijnlijk het resultaat zijn.

Dat ‘Supreme Balloon’ bijwijlen zo verrekt opwindend klinkt, mag
zonder meer indrukwekkend genoemd worden. Matmos trekt in
tegenstelling tot de huidige generatie elektronici namelijk nergens
de kaart van botte power en hersenvermalende volumes. In plaats
daarvan spinnen de synths van Schmidt en Daniel een complex web van
klanken waar we elke luisterbeurt blijven in vastkleven. Deze plaat
predikt dus nergens de controverse als de demagogische robots van
Justice, maar ondanks dit gebrek aan megalomanie kunnen de
humanoids op deze plaat ook de kamertemperatuur de hoogte in jagen.
Luister maar naar ‘Mister Mouth’, waarin gesmolten soldeersel de
apparatuur van Matmos doet knetteren en vonken en Marshall Allen
van het Sun Ra Arkestra voor bevreemdende muzikale addenda zorgt.
Die cryptische aanstekelijkheid bereikt z’n kookpunt echter pas met
‘Exciter Lamp And The Variable Band’, waarin de ballon van Matmos
voor het eerst in avantgardistischer luchtlagen terechtkomt.

Matmos beperkt zich echter niet tot puntige synthpop, want met het
titelnummer worden de psychedelische mogelijkheden van de
synthesizer volop ontgonnen. Het kitscherige ‘Les Folies
Francaises’ is dan ook slechts een zoeterige intro van een 24
minuten durende epische zweefvlucht waarin de Rolands, Moogs en
Korgs niet onderhuids kriebelen, maar bijna onvoelbaar zalven. De
spiraaltjes en arpeggio’s dansen en cirkelen rond de luisteraar tot
de bedwelming compleet is en hoewel het nummer ons niet constant
bij de les kan houden, mag ook dit experiment geslaagd genoemd
worden.

Op hun vorige plaat eerde Matmos nog hun menselijke helden, maar
‘Supreme Balloon’ is een ode aan een instrument. De plaat is een
langgerekte liefdesbrief aan de synthesizer, geschreven in
elektronische inkt die met geen tintenkiller weg te vegen is. Waar
de meeste hitpop de synthesizer prostitueert in hoerige escapades,
eren Daniel en Schmidt het instrument als een godin. Bovendien
bevestigt het eigenzinnige duo met ‘Supreme Balloon’ voor de
zoveelste keer zijn relevantie in de fabriek van de elektronica.
Laat het duidelijk zijn: They are the robots!

http://www.myspace.com/matmos1

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 14 =