Waar trek je de lijn tussen huisdieren, wilde dieren,
boerderijdieren en ongedierte? Het is één van de vragen die de
heren van Matmos een tijd geleden bezighield. Drew Daniel, die zelf
al een rat hield als huisdier, kreeg op een bepaald moment het
bezoek van een echte straatrat. Die ging aan de haal met de inhoud
van de voorraadkast, knabbelde ’s mans kleren naar de verdoemenis
en hield hele nachten de familie Daniel uit haar slaap. Wat nu
gedaan? Die rat zonder mededogen verdelgen, en er tegelijkertijd
een andere – weliswaar tamme – rat op nahouden als huisdier? Dat
zou wel een beetje hypocriet zijn, nietwaar? Er werd dan maar
geopteerd voor een zogenaamde have-a-heart trap om de rat te
vangen, en vervolgens weer vrij te laten.
Wat heeft deze anekdote te maken met deze e.p.? Alles. ‘Rat
Relocation Program’ is deel 6 van de zogenaamde ‘Met Life’-reeks.
Voor deze serie wordt aan artiesten gevraagd eerst een zogenaamde
veldopname te maken (dat kan variëren van stadsgeluiden tot getwiet
van vogeltjes), vervolgens worden de “meest bruikbare” klanken van
die opname gebruikt om er een echte track rond te bouwen.
Op track 1 van deze plaat hoort u dus een goeie veertien minuten
lang het gekrijs, het getrappel en staartgeflapper van de rat, die
zich laat vangen door die have a heart-val. Erg muzikaal
zijn ratten niet, skippen dus die handel, en over naar track
2, ‘Rat Relocation’. Daar doen de heren van Matmos leuke dingen met
die ratsample. Knetterende (break)beats, grooves en noise, vermengd
met een krijsende en tegenspartelende rat, en dat bijna een
kwartier lang, resulteren in een indrukwekkend geheel dat nog het
meest doet denken aan wat Faust en andere krautrockgrootheden deden
tijdens hun meest bevlogen momenten.
Of deze Ratmos nu zijn geld waard is, weten we nog niet.
Alleen diehard-fans van het duo (of extreme rattenliefhebbers)
zullen zich na aanschaf van dit plaatje niet bekocht voelen!
